1888 แด่ชีวิตดั่งฝัน ปลิดปลิวดั่งสายรุ้ง

: แด่ชั่วชีวิตที่สูญเปล่าสามสิบหกปี... เป็นเวลาที่ยาวนานพอจะทำให้คนคนหนึ่งตระหนักได้ว่า ทั้งชีวิตที่ผ่านมาไม่เคยมีสิ่งใดเป็นของตัวเองเลยท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องพักผู้ป่วย ฉางหลิงนอนเบิกตาโพลง ร่างกายของเธอผอมแห้งจนแทบเหลือแต่กิ่งไม้ ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงแม้แต่จะขยับปลายนิ้ว กลิ่นยาฆ่าเชื้อฉุนกึกคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ผสมปนเปกับความหนาวเหน็บที่กัดกินลึกซึ้งเข้าไปถึงกระดูก แสงไฟสลัวจากภายนอกทอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ยิ่งทำให้ห้องนี้ดูเหมือนคุกที่ไร้ทางออก เธอมองเพดานสีขาวโพลนที่เริ่มพร่าเลือนพลางตั้งคำถามกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าในใจทำไมล่ะ... ทำไมกัน?ทำไมความกตัญญูที่เธอเทิดทูนมาตลอดชีวิต ถึงได้กลายเป็นหอกแหลมที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจตัวเองจนย่อยยับเช่นนี้ ทำไมหยาดเหงื่อ แรงกาย และน้ำตาที่เธอแลกมาตลอดหลายสิบปีเพื่อคำว่า ‘ครอบครัว’ ถึงไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาของพวกเขา เธอยังจำได้ดีถึงวันที่เธอต้องตื่นตั้งแต่เช้ามืด ทำงานหนักเยี่ยงทาส ยอมสละความสุข ความฝัน และอนาคตของตัวเองเพื่อส่งเสียพี่น้องและจุนเจือบ้าน เธอเคยเชื่อหมดหัวใจว่าแม่รักเธอ พยายามหลอกตัวเองมาตลอดว่าความลำเอียงเหล่านั้นมีเหตุผลซ่อนอ

พวกมันตะเกียกตะกายพยุงกันลุกขึ้น ก่อนจะวิ่งหนีเตลิดไปอย่างไม่คิดชีวิต"หะ... หลิงหลิง..." จิงจิงละล่ำละลัก "ธ... เธอสู้เก่งขนาดนี้ได้ยังไง?"ฉางหลิงไม่ได้ตอบคำถามนั้นในทันที เธอก้มลงมองฝ่ามือที่เต็มไปด้วยรอยด้านของตัวเองในหัวหวนนึกถึงอดีตชาติอันแสนบัดซบ การเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวในสังคมที่โหดร้ายไม่ได้ง่ายดายเลย หากไม่เรียนรู้วิธีป้องกันตัว หรือฝึกฝนให้เข้มแข็ง คงถูกรังแกจนตายไปนานแล้ว อีกอย่าง... การต้องตักน้ำ ผ่าฟืน และทำงานหนักเยี่ยงทาสมาตั้งแต่จำความได้ ก็ทำให้มือไม้ของเธอ 'หนัก' กว่าเด็กผู้หญิงทั่วไปหลายเท่านักนี่สินะ... ข้อดีเพียงข้อเดียวของความลำบากเด็กสาวแค่นยิ้มในใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนร่วมโต๊ะ "ไม่มีอะไรหรอก แค่เคยเห็นพวกกรรมกรเขาสู้กันน่ะ... ไปกินข้าวกันเถอะ"ใต้ร่มไม้ใหญ่หลังอาคารเรียน บรรยากาศเงียบสงัดลงหลังจากกลุ่มเด็กเกเรวิ่งหนีเตลิดไป จิงจิงยังคงยืนกุมกระเป๋าผ้าใบเล็กของตนเองแน่น ดวงตากลมโตที่เบิกกว้างค่อยๆ เปลี่ยนจากความตื่นตระหนกเป็นความทึ่ง เธอมองเด็กสาวในชุดผ้าฝ้ายเนื้อหยาบตรงหน้า ราวกับเพิ่งเคยรู้จักกันเป็นครั้งแรก"หลิงหลิง... เธอเปลี่ยนไปนะ" จิงจิงเอ่ยเสี

เธอเลือกที่จะก้มหน้าก้มตาทำงานหนักต่อไป ไม่ใช่เพราะความกตัญญูจอมปลอม หรือความหวังว่าจะได้รับความรัก... แต่เป็นเพราะสัจธรรมที่เธอเรียนรู้จากชาติที่แล้วแรงกาย หยาดเหงื่อ และเวลาทั้งหมดที่เสียไป... ถือเสียว่าเป็นค่าอาหารประทังชีวิตและค่าเช่าที่ซุกหัวนอนในบ้านหลังนี้ก็แล้วกันฉางหลิงแค่นยิ้มมุมปาก เธอคำนวณทุกอย่างไว้หมดแล้ว การกินข้าวหม้อเดียวกันและอาศัยใต้ชายคาเดียวกัน ย่อมหลีกเลี่ยงบุญคุณความแค้นไม่ได้ การใช้แรงงานแลกเปลี่ยนถือเป็นการชำระหนี้ที่ยุติธรรมที่สุด เมื่อถึงเวลาที่เธอจะสะบัดก้นเดินออกจากขุมนรกแห่งนี้ จะได้ไม่มีใครกล้ามาชี้หน้าด่าว่าเธอติดค้างอะไรพวกเขาอีกก้าวต่อไปของแผนการกำลังจะมาถึงในไม่ช้านับตั้งแต่วันที่เธอลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างของตัวเองตอนอายุสิบสี่ เวลาล่วงเลยผ่านมาสองปีกว่าแล้ว ตอนนี้ฉางหลิงในวัยสิบหกปี แอบเก็บหอมรอมริบเงินเหรียญทองแดงที่ได้จากการรับจ้างซักผ้าและทำความสะอาดเล็กๆ น้อยๆ นอกบ้าน ซ่อนมันไว้อย่างมิดชิดใต้แผ่นไม้ปูพื้นในห้องเก็บของ แต่มันยังไม่พอ...ข่าวลือที่กำลังหนาหูในหมู่นักเรียนช่วงนี้ คือเรื่องการเปิดรับสมัครนักเรียนหญิงของ 'วิทยาลัยการแพทย์ตะวันตก' ท

จิงจิงเม้มริมฝีปาก พยักหน้าเห็นด้วยอย่างช้าๆ "ที่เธอพูด... มันก็ถูกนะ"ฉางหลิงหรี่ตามองปฏิกิริยาของเพื่อน ยาขนานนี้ดูเหมือนจะยังแรงไม่พอที่จะถอนรากถอนโคนความโลกสวยของจิงจิง เธอจึงตัดสินใจงัด 'ยาแรง' ออกมา"ยังไม่หมดแค่นี้นะจิงจิง เธออย่าคิดเชียวนะว่าผู้ชายที่หน้าตาหล่อเหลา สันดานจะหล่อเหมือนหน้าตา" ฉางหลิงแค่นยิ้ม "เธอน่ะเกิดมาในครอบครัวที่ดี อยู่แต่ในบ้านที่อบอุ่น ไม่เคยเห็นสังคมชั้นล่างที่เน่าเฟะแบบฉัน... ในห้องเช่าล่างสุดของตรอกบ้านฉัน มีผู้หญิงหลายคนที่หน้ามืดตามัว อยากได้แต่ผู้ชายหล่อๆ มาทำสามี แล้วตอนนี้เป็นยังไงรู้ไหม?""เป็นยังไงเหรอ?" จิงจิงกลืนน้ำลายเอื้อก"ก็กลายเป็นว่าฝ่ายหญิงต้องเป็นคนออกไปทำงานหาเลี้ยงพวกแมงดาหน้าหล่อนั่นน่ะสิ วันไหนที่พวกมันไม่ได้เงิน... มันก็บังคับให้เมียตัวเองไปทำ 'นั่น'""นั่น? นั่นคืออะไรอะหลิงหลิง" จิงจิงขมวดคิ้วด้วยความใสซื่อฉางหลิงกวาดสายตามองซ้ายมองขวา ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้หูของจิงจิง แล้วขยับริมฝีปากช้าๆ แบบไม่ออกเสียงว่า...‘ขาย-ตัว’"หา! ขายตัว!!" จิงจิงเบิกตากว้างสุดขีด เผลอตะโกนออกมาเสียงหลง"ชู่ววว! จะเสียงดังทำไมเนี่ย!" ฉางหลิงรีบตะคร

‘หนูขออนุญาตออกไปเดินตามเส้นทางชีวิตของตัวเองขอให้พ่อ แม่ และพี่เจียว โชคดีและมีความสุขตลอดไป’เธอหยิบก้อนหินก้อนเล็กมาทับกระดาษแผ่นนั้นไว้บนเตียงไม้ที่ไร้ผ้าห่ม ก่อนจะสะพายย่ามผ้าใบเล็กไว้บนบ่าสองเท้าก้าวเดินไปที่หน้าบ้าน มือเรียวดันบานประตูให้เปิดออกอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้บานพับส่งเสียงดังรบกวนคนในบ้าน เมื่อก้าวพ้นธรณีประตู ลมหนาวระลอกแรกของวันก็พัดมาปะทะใบหน้าฉางหลิงกระชับเสื้อคลุมให้แน่นขึ้น เธอไม่ได้หันกลับไปมองตัวบ้านอีกเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว หญิงสาวเพียงแค่ก้าวเท้าเดินไปตามถนนดินลูกรังที่มุ่งหน้าสู่เขตเช่าตะวันตก ทิ้งเสียงกรนและเงาของบ้านหลังนั้นให้ค่อยๆ เลือนหายไปกับความมืดมิดเบื้องหลังระยะทางจากบ้านไม้ซอมซ่อในเขตคนจีน มาจนถึงเขตเช่าของชาวฝรั่งเศส แม้จะไม่ได้ไกลจนสุดหล้าฟ้าเขียว แต่สำหรับคนที่ต้องเดินเท้าเปล่าๆ โดยมีย่ามผ้าใบเล็กแนบชิดติดกาย มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนกำลังเดินข้ามโลกสองใบที่ไม่มีวันบรรจบกันแสงตะวันเริ่มสาดส่อง ท้องถนนดินลูกรังที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงและกลิ่นน้ำครำ ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นถนนปูหินบล็อกเรียบกริบสะอาดตา สองข้างทางเรียงรายไปด้วยตึกก่ออิฐแบบยุโร