บทที่ 3.1 นางร้ายที่น่าสงสาร

หวางหลินหันมองปิงปิง สื่อสารกันด้วยแววตาแฝงความหมาย ท่านหญิงหนิ่วเหยียนไม่ชอบตน ปัจจุบันก็ยังเป็นเหมือนเดิม ตั้งแต่ท่านอ๋องเคลื่อนทัพไปทำศึก ผู้ที่มีอำนาจในจวนสูงสุดคือท่านหญิงหนิ่วเหยียน อีกฝ่ายให้มาอยู่เรือนท้ายจวนและไม่เคยใส่ใจ แทบไม่พบหน้ากัน แม้นางตั้งครรภ์เลือดเนื้อของซ่งอ๋องก็มิคิดเหลียวแล

            กระทั่งคลอดก็ไม่เคยมาดูซ่งย่วนหยวนสักครา บัดนี้เรียกนางเข้าพบ ต้องการสิ่งใดกันแน่ แต่เพราะตนเป็นเพียงผู้อยู่อาศัยจึงยากจะปฏิเสธ

            “เดี๋ยวข้าไป” หวางหลินบอกสาวรับใช้ด้านนอก

            นางหันไปมองหยวนเอ๋อร์ที่นอนบนเตียง ครั้นเห็นลูกขมวดคิ้ว ทำหน้าตาบูดบึ้งก็ยื่นมือไปคลายคิ้วออกพร้อมส่งยิ้มให้เด็กทารกตัวขาวอวบ “หยวนเอ๋อร์ เจ้าเป็นเด็กทารก ต้องสดใส ห้ามทำหน้าเช่นนี้ อยู่กับปิงปิงนะ แม่ไปไม่นาน”

            ตั้งแต่คลอดลูกออกมา นางพบว่าตนเองหลงใหลรักใคร่เจ้าก้อนแป้งตรงหน้ามาก ไม่ว่าหยวนเอ๋อร์ยิ้ม หัวเราะ หรือหน้าบึ้ง ตนล้วนชมชอบหมด อยากจะนอนกอดก้อนกลม ๆ ทั้งวันโดยไม่ลุกไปที่ใด

            เอาเถอะ แค่ไปพบท่านหญิงหนิ่วเหยียน ไม่นานคงกลับแล้ว

            หวางหลินกำชับปิงปิงให้ดูแลซ่งย่วนหยวน หากลูกร้องไห้และมิอาจปลอบจนหยุดได้ในเวลาหนึ่งเค่อ ต้องรีบไปตามตัวนางกลับมาทันที

            เมื่อกำชับแล้วเสร็จ หวางหลินก็เดินออกจากห้องไป

            ปิงปิงนั่งบนพื้นข้างเตียง มองคุณหนูตัวน้อยที่ลืมตาพร้อมขยับแขนขา ยิ่งแก้มยุ้ยขยับตามการเคลื่อนไหวร่างกาย ตนเกือบจะอดกลั้นไม่ไหว อยากยื่นนิ้วไปจิ้มเล่น แต่ก็กลัวว่าทำรุนแรงเกินไปจนส่งผลให้เด็กทารกเจ็บตัว

            ซ่งย่วนหยวนอยากถามปิงปิงว่าที่ผ่านมาท่านย่าทำอะไรบ้าง แต่ด้วยสภาพตอนนี้ ไม่ว่าพยายามอย่างไรก็ได้แต่ส่งเสียงอ้อแอ้ในลำคอ

            “แอ้ แอ้ แอ้ แอ้” ท่านย่าใจร้ายไหม

            ร่างกายเด็กทารกไร้ประโยชน์จริง ๆ อยากถามอะไรก็ทำไม่ได้ ขอบตากลมโตสดใสแดงก่ำ คลอด้วยหยาดน้ำตา ก่อนที่มันค่อย ๆ รินไหลอาบแก้มกลมเหมือนซาลาเปาก้อนอ้วน มือสั้นป้อมพยายามปาดมันทิ้งด้วยตนเอง แต่ก็ทำอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

            ปิงปิงเบิกตากว้างตกใจ ยังไม่ทันทำอะไร จู่ ๆ คุณหนูก็ร้องไห้ พระชายาเพิ่งไปพบท่านหญิงหนิ่วเหยียนไม่นาน ตนต้องรีบหาวิธีทำให้เด็กทารกตรงหน้าหยุดร้อง ยิ่งร้องไห้นานเท่าใด ไม่ส่งผลดีกับคุณหนูเลย

            “คุณหนู ไม่ร้องนะเจ้าคะ ปิงปิงอุ้มคุณหนูไปหน้าต่างดีหรือไม่”

            ปิงปิงคิดหาวิธี ตนมิใช่แม่นมและไม่เคยเลี้ยงเด็ก อย่างน้อยอุ้มคุณหนูไปเห็นทิวทัศน์ที่มีต้นไม้น้อยใหญ่ปลูกรอบเรือนท้ายจวน อาจช่วยทำให้จิตใจเด็กทารกสงบ ไม่ร้องไห้งอแงอีก

            สาวรับใช้ไม่รอช้า นางจัดการอุ้มเจ้าก้อนแป้งไว้ในอ้อมกอด ตรงไปนั่งที่ตั่งนิ่มซึ่งใกล้กับหน้าต่าง และมันได้ผล เพราะคุณหนูหยุดร้องไห้แล้ว

            ตอนนี้คือต้นฤดูเหมันต์ อากาศเหน็บหนาว ดังนั้นเด็กตัวขาวอวบจึงถูกห่อด้วยผ้าหนาหลายชั้นเป็นก้อนกลม ๆ น่ารัก

            ซ่งย่วนหยวนมองด้านนอกอย่างสนอกสนใจ เพิ่งกระจ่างว่าที่นี่คือเรือนท้ายจวน เพราะรอบข้างไม่ใกล้สิ่งปลูกสร้างอื่น ตนรู้เรื่องราวในนิยายบางส่วน รายละเอียดลึก ๆ ไม่ทราบมาก่อนเลย

            นักเขียนก็ใจร้ายเสียจริง เอาอะไรมาตัดสินว่าท่านแม่ผู้งดงามต้องเป็นนางร้าย แม่นางเอกนั่นสวยสู้มารดานางได้รึเปล่า หึ!

            คิดเช่นนี้ เด็กทารกก็เผลอขึ้นเสียงหึในลำคอ

            ปิงปิงได้ยินพอดี คิ้วพลันขมวดด้วยความสงสัย แต่พอก้มมองคุณหนูก็เห็นว่าปกติ ดวงตากลมโตสดใสกำลังมองทิวทัศน์ด้านนอกตาแป๋ว

            นางคงหูฝาดไปเองกระมัง...

            ซ่งย่วนหยวนโล่งใจเมื่อปิงปิงมองออกไปด้านนอกแล้ว เมื่อครู่นางเพิ่งเผลอแสดงท่าทางที่เด็กวัยยังไม่ถึงเดือนมิสมควรทำ หลังจากนี้ต้องระมัดระวังมากหน่อย ถ้ามีคนสงสัยว่านางคือดวงวิญญาณคนโตมาอยู่ในร่างเด็ก มีหวังท่านแม่ได้โดนเล่นงานแน่ หรืออย่างร้ายแรงที่สุด ตนและมารดาอาจถูกไล่ออกจากจวนอ๋อง เพราะทุกคนมองว่าทารกคือปีศาจ

            จะว่าไปแล้ว อีกสามเดือนท่านพ่อก็จะกลับมาจากรบ ในนิยายท่านพ่อจะเชื่อฟังท่านย่าตามแบบฉบับลูกกตัญญู ยอมแต่งชายารอง ก่อนเกิดเหตุการณ์นั้น นางจะพยายามอย่างสุดความสามารถให้เส้นเรื่องเปลี่ยน

            ท่านแม่ก็งดงามปานนั้น ท่านพ่อคงรักไม่ยากหรอก

            พอคิดจินตนาการเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ของหนุ่มสาว ใบหน้าเจ้าก้อนแป้งก็ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย มือสั้นป้อมยกเข้าปากตนเองแล้วกัดเบา ๆ ก่อนหัวเราะในลำคอ

            ไหนเลยปิงปิงจะทราบถึงความรู้สึกนึกคิดของเจ้าก้อนแป้ง สาวรับใช้เห็นสายตาแป๋วมองออกด้านนอกก็เข้าใจว่าความงดงามของดอกเหมยที่ออกดอกในช่วงฤดูหนาวช่วยให้เด็กทารกอารมณ์ดี ครั้งหน้าหากคุณหนูร้องไห้อีก แค่พามายืนดูต้นดอกเหมย ทุกอย่างจะกลับมาสงบดังเดิม

            ขณะที่สาวรับใช้พินิจมองเด็กอ้วนกลม หวางหลินเพิ่งกลับมาถึง ประตูถูกเปิดออกอย่างเบามือ หญิงสาวกลัวว่าซ่งย่วนหยวนอาจกำลังนอนอยู่ และไปรบกวนการหลับ ครั้นเห็นเจ้าก้อนกลมกำลังชื่นชมทิวทัศน์ก็ยิ้มให้ลูก

            คนเป็นแม่เดินไปรับลูกมาจากสาวรับใช้แล้วพาไปนั่งบนตั่งนิ่ม โดยในอ้อมกอดมีลูก ซ่งย่วนหยวนรับรู้ว่าท่านแม่กอดแน่นกว่าครั้งไหน ๆ เด็กหญิงจึงเงยหน้าขึ้นไปมอง พบว่าแววตาของท่านโศกเศร้ามาก

            ไปพบท่านย่ากลับมาแล้วเป็นแบบนี้ ต้องเป็นเพราะท่านย่าแน่ ๆ!