บทที่ 5 ขโมยของก่อนจากไป

แสงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยสาดส่องลงบนลานดินหน้าบ้าน เงาของต้นไผ่เอนลู่ตามแรงลมทอดลงบนพื้นราวกับเส้นหมึกที่จิตรกรผู้ชำนาญขีดเขียน ซูอี้เหม่ยก้าวออกจากเรือนด้วยจังหวะมั่นคง แม้หัวใจยังเต้นแรงเพราะการปะทะกับแม่เลี้ยงเมื่อครู่ แต่บนใบหน้างดงามกลับฉายรอยยิ้มเย็นเฉียบ

นางไม่คิดจะทนฟังคำด่าทอและการเหยียดหยามอีกต่อไป — ชีวิตนี้ นางมิได้เกิดมาเพื่อเป็นเครื่องรองรับความโกรธแค้นหรือเป็นตัวตลกให้ใครหยามเหยียด

“บ้านหลังนี้…ไม่ใช่ที่สำหรับฉันอีกแล้ว” เสียงในใจดังขึ้นแน่วแน่

แต่ก่อนที่ก้าวเท้าออกไปให้ไกลกว่านี้ สายตาคมกริบของซูอี้เหม่ยหันกลับไปยังเรือนใหญ่ที่เพิ่งเดินออกมา แววตาเจือรอยเยาะเย้ย — นางจะไม่จากไปด้วยมือเปล่าเด็ดขาด ตลอดเวลาที่ผ่านมา สวี่ซินเหมยกดขี่นางทั้งกายและใจ ใช้อำนาจเหยียบย่ำอย่างไร้ปรานี วันนี้…นางจะคืนให้สมกับสิ่งที่นางได้รับ

เมื่อท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีเป็นส้มแดง ซูอี้เหม่ยกลับลอบเดินวกเข้าเรือนหลวงอีกครั้ง เงาต้นไผ่ทอดยาวบังท่อนร่างบอบบางของนางไว้แนบสนิท ความเงียบยามพลบค่ำช่วยปกปิดการเคลื่อนไหว ทุกก้าวย่างของนางนุ่มนวลราวกับแมวป่าที่คุ้นเคยกับความมืด

ซูอี้เหม่ยรู้ดี — ห้องเก็บของล้ำค่าของสวี่ซินเหมยอยู่ตรงปีกด้านตะวันออก หญิงผู้นั้นหวงแหนเครื่องประดับและผ้าไหมยิ่งกว่าลูกแท้ๆ ด้วยซ้ำ หากจะเอาคืนให้เจ็บแสบที่สุด ก็ต้องแตะต้องสิ่งที่อีกฝ่ายหวงที่สุด

นางย่องผ่านทางเดินยาว เสียงรองเท้าปักพื้นไม้เบาราวกับขนนก จนมาถึงหน้าห้องที่ต้องการ บานประตูไม้สลักลายดอกเหมยถูกปิดสนิท แต่กลอนไม้เก่าแก่ที่ใช้กลับไม่แน่นหนาเท่าที่ควร

ซูอี้เหม่ยกวาดตามองซ้ายขวา เมื่อแน่ใจว่าไร้คน นางหยิบกิ๊บเล็กจากผมขึ้นมา ใช้ปลายแหลมเขี่ยกลอนเพียงไม่กี่ครั้ง เสียง “แกร็ก” ดังขึ้นเบาๆ ประตูค่อยๆ ถูกดันออก

ภายในห้องสว่างเรืองรองด้วยกล่องไม้แกะสลักและหีบผ้าแพร เครื่องประดับเงินทองมากมายถูกวางเรียงรายจนแทบพร่างพราวตา กลิ่นน้ำอบราคาแพงลอยคลุ้งไปทั่ว — นี่คือโลกที่สวี่ซินเหมยหวงแหน และเป็นสิ่งที่ใช้แสดงอำนาจในเรือนเสมอมา

ริมฝีปากซูอี้เหม่ยโค้งยิ้มเย็น นางเดินตรงไปยังหีบผ้าใหญ่ เปิดออก — ด้านในเต็มไปด้วยผ้าไหมจากหางโจว ผ้าปักจากซูโจว ล้วนเป็นสมบัติที่นางแม่เลี้ยงไม่เคยยอมให้คนในบ้านแตะต้อง

“ของเหล่านี้เคยเป็นสิ่งที่เจ้าใช้เหยียบย่ำข้า…ตั้งแต่นี้ไป มันจะกลายเป็นเส้นทางให้ข้ารอด” นางพึมพำกับตนเอง

ซูอี้เหม่ยเลือกหยิบเพียงบางส่วน — สร้อยหยกเขียวหนึ่งเส้น แหวนทองสองวง และผ้าไหมปักลายดอกเหมยพับเล็กๆ ไม่มากนัก แต่ล้วนเป็นของที่มีค่าพอให้ขายหรือแลกเปลี่ยนในเมืองหลวงได้เป็นก้อนเงินมหาศาล

ก่อนปิดหีบ นางจงใจหยิบขวดน้ำอบราคาแพงที่สวี่ซินเหมยโปรดปรานที่สุด เทราดลงบนพื้นไม้เล็กน้อย กลิ่นหอมรัญจวนลอยตลบทั่วห้อง — เพื่อให้หญิงผู้นั้นรู้ว่า มีคนเข้ามาแตะต้องของรัก ทว่าไม่อาจจับมือใครดมได้

“นี่คือรอยแผลที่เจ้าจะต้องจำไปจนตาย สวี่ซินเหมย” ซูอี้เหม่ยหัวเราะเบาๆ ก่อนเลื่อนบานประตูปิดกลับดังเดิม

เมื่อก้าวออกจากเรือนใหญ่อีกครั้ง คราวนี้หัวใจของนางไม่ได้เต็มไปด้วยความโกรธเกลียดอย่างเดียว หากแต่เจือความสะใจปนเย็นเยียบ นางไม่ได้ออกไปอย่างผู้แพ้ หากแต่คือผู้ที่ทิ้งบาดแผลลึกไว้เบื้องหลัง

บนถนนสายเล็กของหมู่บ้าน ผู้คนยังคงคึกคัก เสียงหัวเราะของเด็กๆ คลอไปกับเสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้า กลิ่นอาหารทอดและขนมหวานพื้นบ้านลอยมาตามลม บรรยากาศสดใส ทว่าหัวใจของซูอี้เหม่ยกลับรู้สึกเหมือนได้ก้าวเข้าสู่โลกใหม่ที่ไม่คุ้นเคย โลกที่เต็มไปด้วยสิ่งที่ต้องเรียนรู้และเผชิญหน้า

แต่ก่อนที่นางจะได้ทอดสายตาชื่นชมโลกใหม่นี้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นกลับดังขึ้นจากด้านหลัง

ตึก… ตึก… ตึก…

เสียงนั้นแตกต่างจากเสียงฝีเท้าของชาวบ้านทั่วไป มันเต็มไปด้วยความมั่นคงและอำนาจที่กดทับบรรยากาศโดยรอบ

ซูอี้เหม่ยหันขวับ — ร่างสูงในชุดดำปรากฏขึ้น เขาคือชายลึกลับผู้ช่วยชีวิตนางเมื่อคืน ดวงตาคมกริบราวคมดาบจ้องตรงมาไม่กะพริบ

“คุณหนูซู” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเย็น ราวกับสายลมหนาว “เจ้ามิใช่…คนของที่นี่ใช่หรือไม่?”

ถ้อยคำสั้นๆ กลับทำให้ซูอี้เหม่ยชะงัก ความลับที่เธอพยายามซ่อนลึกที่สุดในใจกลับถูกคนแปลกหน้าพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา

“ท่าน…หมายความว่าอย่างไร?” นางพยายามเก็บอาการ ทว่าดวงตากลับสั่นไหวไม่อาจควบคุม

ชายหนุ่มยกยิ้มบาง รอยยิ้มที่ไม่อบอุ่น หากแต่เหมือนผู้ที่อ่านใจคนทะลุปรุโปร่ง “แววตาของเจ้า…เต็มไปด้วยความรู้และความทรงจำที่มิใช่ของหญิงสาวในยุคนี้”

ซูอี้เหม่ยแทบหยุดหายใจ ใช่แล้ว — นางไม่ใช่หญิงสาวโลกนี้ แต่คือวิญญาณจากโลกอนาคตที่ถูกดึงมาโดยไม่ทันตั้งตัว

“เหตุใดเขาถึงรู้? หรือว่า…เขาเองก็มิใช่คนธรรมดา?” นางเผลอก้าวถอยหลัง

ชายหนุ่มก้าวเข้ามา กลิ่นอายเย็นเยียบแผ่ออกมาประหนึ่งแรงกดทับ “โลกนี้โหดร้ายกว่าที่เจ้าคิด หากเจ้ามิได้เรียนรู้ที่จะปิดบังความลับ เจ้าจะไม่มีวันอยู่รอด”

ซูอี้เหม่ยเม้มริมฝีปากแน่น ใบหน้าสะท้อนแสงแดดเป็นประกาย แววตากลับแข็งกร้าวยิ่งขึ้น

“ข้ารู้…แต่หากโลกนี้คิดจะทำร้ายข้าอีก” เสียงนางต่ำลึกดุดัน “ข้าจะไม่ยอมเป็นเหยื่อเหมือนในโลกก่อน”

คำพูดนั้นทำให้ชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย แววตาแฝงประกายประหลาด คล้ายประทับใจในความเด็ดเดี่ยว แต่ก็ยังเต็มไปด้วยความเฝ้าระวัง

สายลมพัดแรง ใบไผ่เสียดสีกันราวเสียงดนตรีแห่งโชคชะตา นี่ไม่ใช่เพียงการสนทนา หากแต่คือคำประกาศสงครามที่ไร้ถ้อยคำ โลกนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป — เพราะความลับของซูอี้เหม่ย…ถูกเปิดเผยแล้ว

เงียบงันครอบคลุมระหว่างทั้งสอง ฝุ่นทรายลอยขึ้นตามแรงลม แสงแดดใกล้สิ้นวันทอดเงาทั้งคู่ยาวเหยียด ราวกับขีดเส้นทางชะตาที่ต้องเผชิญร่วมกัน