Accueil / รักโบราณ / บุปผาข้ามภพ วิชาหมอจากแดนไกล / บทที่ 2 ชายลึกลับแห่งลำธารหมอก

Partager

บทที่ 2 ชายลึกลับแห่งลำธารหมอก

Auteur: Mumi
last update Date de publication: 2025-09-07 21:24:42

เสียงน้ำจากลำธารยังคงไหลรินเป็นสายยาวราวกับไม่รู้จักสิ้นสุด สายน้ำใสราวกระจกสะท้อนเงาไม้ใหญ่ที่ทอดกิ่งก้านลงมาปกคลุม ความชื้นเย็นยามเช้าซึมเข้าสู่ผิวกายของซูอี้เหม่ยจนทำให้นางสั่นสะท้านเล็กน้อย ร่างกายนี้แม้จะงดงามดุจหยก แต่กลับอ่อนแรงและบอบบางเหมือนกลีบดอกไม้ที่เพิ่งผ่านพายุฝนมา ในห้วงความคิดของนางยังคงสับสนปั่นป่วน — โลกใบนี้คือที่ใดกันแน่? เหตุใดนางจึงมาอยู่ในร่างของสตรีผู้นี้ได้?

หมอกเช้าลอยคลอเคลียทั่วหุบเขา แสงอาทิตย์แรกเพียงเล็กน้อยสาดผ่านม่านหมอกลงมา คล้ายกับสวรรค์ตั้งใจปกปิดความจริงบางอย่างไม่ให้นางล่วงรู้ ทว่าในยามที่นางกำลังครุ่นคิดถึงชะตากรรมของตน เสียงกีบม้ากลับดังแทรกขึ้นมา เสียงนั้นไม่ใช่เพียงการเดินผ่านธรรมดา หากแต่เป็นจังหวะหนักแน่นที่บ่งบอกถึงความแข็งแกร่งและความมั่นใจ กีบม้ากระทบพื้นหินกรวด ก้องสะท้อนไปทั่วหุบเขาเหมือนเสียงระฆังเตือนล่วงหน้าให้ระวังภัย

ซูอี้เหม่ยหายใจสะดุด นางเหลือบมองไปทางทิศเสียงนั้น และเพียงอึดใจเดียว เงาร่างดำทะมึนก็ค่อย ๆ ปรากฏออกมาจากม่านหมอก ม้าสีดำสนิท สูงสง่าดุจอสูรแห่งรัตติกาล กีบเหล็กของมันกระทบพื้นหญ้าเป็นประกายสะท้อนแดดยามเช้า บนหลังม้านั้นคือบุรุษในชุดนักรบเรียบง่าย หากแต่เพียงเสี้ยวแรกที่สายตาของเขากวาดมาทางนาง หัวใจของซูอี้เหม่ยก็พลันเต้นแรงราวกับถูกสะกด

บุรุษผู้นั้นมีใบหน้าคมสัน แววตาดุดันลึกล้ำประหนึ่งเหยี่ยวทะยานฟ้า แววตานั้นไม่เพียงมองทะลุรูปลักษณ์ภายนอก หากแต่เหมือนกำลังอ่านลึกเข้าไปถึงความลับในจิตใจของผู้คน เสื้อคลุมนักรบสีเข้มปลิวสะบัดตามแรงลมยามเช้า บนไหล่กว้างมีผ้าคลุมดำปักลวดลายที่ไม่คุ้นตา — ลวดลายนั้นดูคล้ายตราสัญลักษณ์ของตระกูลสูงศักดิ์หรือกองกำลังใดกองกำลังหนึ่ง

เขากระโดดลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว การเคลื่อนไหวสง่างามแต่แฝงด้วยพลังเงียบงันที่บีบคั้นบรรยากาศรอบกายทันที ซูอี้เหม่ยต้องเงยหน้ามองร่างสูงตระหง่านที่เข้ามายืนเบื้องหน้า เงาของเขาทาบลงบนร่างนางบดบังแม้กระทั่งแสงแรกของอรุณ

“คุณหนู…เหตุใดจึงเปียกปอนอยู่ริมลำธารเช่นนี้?” น้ำเสียงทุ้มต่ำดังก้อง ราวกับกระแทกเข้ามาในหูและซึมลึกลงไปถึงหัวใจ น้ำเสียงนั้นแม้เรียบเย็น แต่กลับแฝงด้วยแรงกดดันที่ทำให้ซูอี้เหม่ยแทบหายใจไม่ทั่วท้อง

นางชะงัก สายตาหลบเลี่ยงไม่กล้าประสานกับดวงตาคมกล้าคู่นั้น ความจริงในใจของนางคือสิ่งที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยออกมาได้ — นางมิใช่สตรีจากโลกนี้ หากแต่เป็นวิญญาณจากอีกภพหนึ่งที่ถูกดึงดูดมายังร่างนี้อย่างไร้เหตุผล หากเผลอพูดไปก็ไม่รู้ว่าชายแปลกหน้าผู้นี้จะมองว่านางเป็นบ้า หรืออาจถึงขั้นถูกกำจัดเพื่อปิดปาก

“ข้ะ…ข้าเพียงพลัดตกน้ำมา” นางพยายามเอ่ยเสียงเบา พลางเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว เสียงของตนเองสั่นสะท้านจนแทบไม่เหมือนเสียงเดิม

บุรุษลึกลับยกคิ้วเพียงเล็กน้อย มุมปากโค้งขึ้นราวกับยิ้มเยาะ แต่สายตาของเขากลับไม่ละไปจากนางแม้แต่วินาทีเดียว — ราวกับกำลังพิจารณาความจริงจากทุกท่วงท่าทุกถ้อยคำ

แท้จริงแล้ว เขาไม่ใช่เพียงนักรบธรรมดา หากแต่คือ หลงเทียนอวี่ แม่ทัพผู้เคยผ่านศึกนับไม่ถ้วน และยังเป็นผู้มีสายตาเฉียบแหลมที่ไม่เคยปล่อยให้สิ่งผิดปกติเล็ดลอดไปได้

เหตุผลที่เขาเอ่ยถามเช่นนั้น ไม่ใช่เพียงความสงสัย แต่เพราะสิ่งที่เขาเพิ่งเห็นกับตาของตนเมื่อครู่ — ตอนที่เขาขี่ม้าผ่านชายป่ามา เขาเห็นแสงประหลาดเจิดจ้า ลอยลงมาจากท้องฟ้าราวสายรุ้งแตกกระจาย แล้วซึมเข้าสู่ร่างหญิงสาวที่นอนแน่นิ่งอยู่ริมลำธารตรงหน้า แสงนั้นไม่ใช่สิ่งที่ธรรมดามนุษย์พึงได้เห็น แต่กลับชัดเจนราวกับฟ้าประทานให้เขาเห็นเพียงผู้เดียว

“แสงแห่งวิญญาณ…หรือว่าหญิงผู้นี้มิใช่คนจากโลกนี้?” เขาคิดในใจ สีหน้าทอประกายเคร่งขรึมมากยิ่งขึ้น

เขาก้าวเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างระหว่างทั้งสองสั้นลงจนกลิ่นอายบุรุษแผ่วผ่านเข้ามาในลมหายใจ — กลิ่นนั้นผสมปนระหว่างเหล็กกล้าของนักรบกับกลิ่นหญ้าและควันไฟที่ฝังแน่นจากการเดินทางไกล เขาคลี่ผ้าคลุมดำออกจากบ่า ก่อนจะคลุมลงบนร่างของนางโดยไม่รอฟังการปฏิเสธ

ผ้าคลุมนั้นหนักแน่นแต่กลับอบอุ่น แผ่วซึมเข้าสู่ผิวกายที่เย็นเฉียบจากน้ำและสายลมยามเช้า หัวใจของซูอี้เหม่ยสั่นไหว นางบีบชายผ้าคลุมนั้นไว้แน่น สายตาเหลือบมองชายหนุ่มตรงหน้าเพียงแวบเดียวก็ต้องรีบหลบตาอีกครั้ง

“โลกใบนี้คงไม่ใจดีถึงขั้นให้ฉันเจอแค่คนดีหรอก…” นางคิดในใจอย่างหวาดหวั่น “ถ้าเขาไม่ใช่คนธรรมดา ก็ต้องเป็นคนที่อันตรายอย่างที่สุด”

ทว่าในดวงตาคมเข้มของบุรุษนั้น กลับมีบางสิ่งที่นางไม่ทันสังเกต — มันคือความมั่นใจแน่วแน่ของผู้ที่รู้ความลับบางอย่างเกี่ยวกับนางแล้ว เขาไม่ถามซ้ำ ไม่เร่งรัดเอาคำตอบ หากแต่เลือกใช้สายตาจับจ้องอย่างเยือกเย็น เฝ้าสังเกตทุกรายละเอียด

ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่งจนได้ยินเพียงเสียงน้ำไหลและเสียงลมหายใจของทั้งสอง แรงกดดันจากบุรุษราวกับภูผาสูงใหญ่กดทับอยู่บนบ่าของซูอี้เหม่ย ทำให้นางแทบทรุดลงหากไม่ได้พยุงร่างไว้ด้วยสองมือ

ในดวงตาของเขามีประกายที่อ่านยาก — เป็นเพียงความสงสัยต่อหญิงสาวแปลกหน้า? หรือมีแววเอ็นดูบางเบาซ่อนอยู่? หรืออาจเป็นเพียงความระแวงของผู้ที่เคยเห็นแสงประหลาดจากฟากฟ้าแล้วรู้ว่านาง ไม่ใช่สตรีธรรมดา

ซูอี้เหม่ยกลืนน้ำลายลงคอแห้งผาก ความรู้สึกประหลาดเกิดขึ้นในอก — ทั้งหวาดกลัว ทั้งสับสน และ…บางสิ่งที่คล้ายกับแรงดึงดูดที่ไม่อาจอธิบายได้

บุรุษผู้นั้นเอ่ยขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงหนักแน่น “ในหุบเขานี้มิใช่ที่สำหรับสตรีที่จะอยู่เพียงลำพัง หากเจ้ามิใช่ชาวบ้านที่นี่ ยิ่งควรระวังให้มากกว่านี้”

ถ้อยคำนั้นแม้เป็นเพียงคำเตือน แต่ในหูของซูอี้เหม่ยกลับแฝงด้วยความหมายลึกซึ้งยิ่งกว่า — เขารู้แล้วว่านาง ไม่ใช่คนของที่นี่ แต่เลือกที่จะไม่เปิดโปงในทันที

แสงเช้าส่องทะลุม่านหมอกออกมาอีกครั้ง ลำธารที่ใสสะอาดพลันกลายเป็นเวทีแห่งการพบพาน — การพบที่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของมิตรภาพ ความรัก หรืออาจเป็นโศกนาฏกรรมที่จะพลิกชะตาของซูอี้เหม่ยไปตลอดกาล

และในใจลึก ๆ ของนาง ก็รู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างว่า ชายผู้ขี่ม้าดำที่ปรากฏจากหมอกนี้ จะมิใช่เพียงผู้ผ่านทางธรรมดา หากแต่เป็นบุรุษที่จะเกี่ยวพันกับชะตาของนางไปจนถึงที่สุด…

 

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • บุปผาข้ามภพ วิชาหมอจากแดนไกล   บทที่27 ดอกเหมยท่ามกลางวังหลวง

    หลังจากได้รับตำแหน่งเป็น องค์หญิงบุญธรรม และพระราชแพทย์หญิงสูงสุดแห่งราชสำนัก ซูอี้เหม่ยถูกย้ายเข้าพำนักในตำหนักหรูภายในวังหลวง ทุกย่างก้าวล้วนถูกสายตาผู้คนจับจ้องเช้า ๆ นางต้องเข้าตรวจคนไข้ในโรงหมอหลวง กลางวันตรวจร่างกายขุนนางหรือขันทีที่เข้าพบ เย็นจึงได้กลับตำหนักเพื่อพักผ่อน แต่กระนั้นเสียงซุบซิบก็ไม่เคยเงียบหาย“หญิงผู้หนึ่งจากชนบท กลับได้อยู่เคียงบัลลังก์”“โฉมงามเกินมนุษย์ ต้องมีเคล็ดลับบางอย่างแน่”อี้เหม่ยได้ยินทุกถ้อยคำ แต่ยังคงเดินอย่างมั่นคง ใบหน้าภายใต้ผ้าคลุมงาช้างสงบเยือกเย็น ทว่ายามที่นางจำต้องเปิดเผยโฉมหน้าเพื่อรักษาผู้ป่วย ทุกคนที่เห็นต่างถึงกับตะลึงงันใบหน้าของซูอี้เหม่ยคือดั่งภาพวาดจากสวรรค์ ผิวขาวเนียนดุจหยกแกะสลัก คิ้วเรียวประหนึ่งพู่กันจรด ริมฝีปากแดงสดราวกลีบกุหลาบ ดวงตาสุกใสสะท้อนแสงราวหยดน้ำค้างยามรุ่งสางความงามนั้นมิใช่เพียงรูปลักษณ์ หากแต่แฝงด้วยอำนาจที่สะกดใจผู้คน ไม่ว่าเป็นทหารที่ใกล้สิ้นลม ขุนนางผู้เย็นชา หรือแม้แต่ขันทีในวัง ต่างก็เผลอหยุดหายใจยามสบตากับนางและยิ่งนางไม่เคยโอ้อวด กลับยิ่งทำให้ความงามนั้นทรงพลังยิ่งขึ้น ราวกับ เทพธิดาที่ไม่อาจแตะต้องแ

  • บุปผาข้ามภพ วิชาหมอจากแดนไกล   บทที่26 กระบี่ปะทะแสงตะวัน

    ค่ำคืนหนึ่ง เสียงฝีเท้าทหารเร่งรีบดังขึ้นที่กระโจมแม่ทัพซึ่งตั้งอยู่นอกกำแพงเมืองหลวง นายทหารหนุ่มคุกเข่าลงทันที “แม่ทัพ! ข้ามีข่าวด่วน—องค์หญิงบุญธรรมซูอี้เหม่ยถูกใส่ร้ายว่าปรุงยาพิษในโรงหมอหลวง โชคดีที่พิสูจน์ความจริงได้ทัน ไม่เช่นนั้นชื่อเสียงคงป่นปี้ไปแล้ว!”หลงเทียนอวี่ที่นั่งอ่านแผนการทัพเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาคมสว่างดั่งเปลวไฟ “ใส่ร้ายงั้นหรือ?”เสียงทุ้มเย็นเยียบจนแม้แต่ทหารผู้กล้าก็ต้องก้มศีรษะต่ำ เหงื่อซึมเต็มแผ่นหลังแม่ทัพหนุ่มกำหมัดแน่น ความโกรธผสมความห่วงใยถาโถมในใจ “อี้เหม่ย…เจ้าอยู่ท่ามกลางเล่ห์กลในวัง แต่ข้าไม่อยู่เคียงข้าง…นี่คือความผิดของข้า”ไม่นานนัก เขาตัดสินใจแน่วแน่ “เตรียมม้า ข้าจะเข้าวังเดี๋ยวนี้!”รุ่งเช้าวันถัดมา วังหลวงสั่นสะเทือนเมื่อแม่ทัพหลงเทียนอวี่ปรากฏกาย ดวงตาคมกริบพุ่งตรงไปยังตำหนักรัชทายาทขันทีพยายามห้าม “แม่ทัพ…เวลานี้รัชทายาทกำลัง…”“ถอย!” เสียงคำรามดังก้อง ขันทีทั้งหลายต่างหน้าซีด รีบเปิดทางภายในตำหนัก รัชทายาทหยางเจิ้นอี้กำลังนั่งจิบชาพูดคุยกับซูอี้เหม่ยอย่างสบายใจ เมื่อประตูถูกผลักออกอย่างแรง ร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพก้าวเข้ามา กลิ่นดาบและกลิ่นสง

  • บุปผาข้ามภพ วิชาหมอจากแดนไกล   บทที่25 เมล็ดพิษแห่งริษยา

    ภายในตำหนักของฮองเฮา องค์หญิงหลงหลงเดินวนไปมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ นางได้ยินข่าวซุบซิบจากนางกำนัลทั้งหลายว่า องค์รัชทายาทหยางเจิ้นอี้ติดตามอี้เหม่ยไปทุกหนทุกแห่งในวัง ทั้งโรงหมอหลวง สวนเหมย หรือแม้กระทั่งระเบียงตำหนักบุญธรรม“ไม่อาจเป็นเช่นนี้!” หลงหลงกัดริมฝีปากแน่น ดวงตาวาวโรจน์ “แม่ทัพหลงคือของข้าอยู่แล้ว แต่ตอนนี้รัชทายาทกลับเฝ้าอี้เหม่ยทุกวัน หากปล่อยไป ทั้งสองบุรุษสำคัญที่สุดในวังจะตกอยู่ในเงาของนางหมด!”นางกำนัลคนสนิทเอ่ยเบา ๆ “องค์หญิง โปรดใจเย็น หม่อมฉันคิดว่าหากมีวิธีทำให้อี้เหม่ยเสียชื่อ นางจะหมดสิทธิ์ยืนในวังโดยปริยาย”ดวงตาของหลงหลงทอประกายร้ายทันที “ใช่…ถ้านางถูกประณามต่อหน้าฝ่าบาทและรัชทายาท เช่นนั้นนางก็สิ้นชื่อ!”หลายวันต่อมา ข่าวลือแพร่ไปทั่ววังว่า ยาที่ใช้รักษาทหารในโรงหมอหลวงมีพิษแฝงอยู่ ทำให้ผู้ป่วยบางคนอาการทรุดหนัก บางคนถึงขั้นเสียชีวิตอย่างน่าสงสัยขุนนางฝ่ายตรงข้ามรีบใช้โอกาสนี้ กราบทูลต่อฮ่องเต้ว่า “ฝ่าบาท หม่อมฉันได้ยินว่าในตำรับยาที่องค์หญิงบุญธรรมซูอี้เหม่ยเป็นผู้จัด มีส่วนผสมของสมุนไพรต้องห้าม หากปล่อยไว้เกรงว่าจะเป็นภัยแก่ราษฎร!”ฮ่องเต้ทรงตกพระทัยทันที “อี้

  • บุปผาข้ามภพ วิชาหมอจากแดนไกล   บทที่24 เพลิงรัก

    วังหลวงหลังพิธีฉลองชัยชนะกลับเต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำ ผู้คนซุบซิบถึงความงามล่มเมืองของซูอี้เหม่ยไม่ขาดปาก ข่าวแพร่ไปทั่วว่า ฮ่องเต้ทรงรับนางเป็นบุตรบุญธรรมและพระราชทานตำแหน่งสูงสุดแห่งแพทย์หญิง ยิ่งทำให้ขุนนางบางกลุ่มหวาดหวั่น บางกลุ่มกลับโลภอยากชิงนางไปครอบครองในทุกเช้า ยามอี้เหม่ยก้าวออกจากตำหนักบุญธรรม องค์รัชทายาทหยางเจิ้นอี้จะปรากฏกายทันที ราวกับรออยู่แล้ว“องค์หญิง วันนี้ข้าขอพาเจ้าไปชมสวนหลวงเถิด ดอกเหมยเพิ่งบานงามดุจเจ้า”นางเพียงก้าวเดินนิ่ง ๆ สายตาเยือกเย็น “ดอกไม้จะบานหรือร่วง ข้าไม่ใส่ใจนัก หากท่านปรารถนาเพื่อนคุย ข้าเกรงว่าข้าไม่เหมาะ”เจิ้นอี้หัวเราะเบา ๆ อย่างไม่ถือสา “ยิ่งเจ้าใจแข็ง ข้ายิ่งอยากอยู่ใกล้ หากเจ้ามิยอมคุย ข้าก็จะเดินเคียงข้างจนกว่าจะยอม”ทหารในวังและขันทีต่างมองกันไปมา ซุบซิบว่าองค์รัชทายาทไม่เคยทุ่มเทพอใจต่อสตรีใดเช่นนี้มาก่อนอีกฟากหนึ่ง หลงเทียนอวี่กลับไม่ค่อยเข้าวัง ยังคงคุมกองทัพอยู่ยามเช้า แต่ทุกค่ำคืนเขาจะมาที่ตำหนักบุญธรรมของอี้เหม่ยเงียบ ๆ บางคราเพียงยืนอยู่หน้าตำหนักแล้วจากไปคืนหนึ่ง อี้เหม่ยเปิดประตูพบเขายืนอยู่ในเงาแสงจันทร์ “แม่ทัพหลง ท่านมาเฝ้

  • บุปผาข้ามภพ วิชาหมอจากแดนไกล   บทที่23 การสรรเสริญ​

    กลองชัยยังคงดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งนครหลวง ประชาชนแห่แหนกันแน่นสองฝั่งถนนเพื่อรอรับกองทัพผู้พิชิต กลิ่นธูปและควันไฟจากการเฉลิมฉลองอบอวลไปทั่วอากาศ เด็กเล็กตะโกนด้วยความตื่นเต้น “แม่ทัพกลับมาแล้ว! ชัยชนะของแผ่นดิน!”แถวทหารเดินเป็นระเบียบเรียงรายราวสายธารเหล็กยาวเหยียด เกราะสะท้อนแสงแดดยามบ่ายจนแสบตา ธงมังกรทองปลิวสะบัดอยู่เหนือศีรษะ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความภาคภูมิเบื้องหน้าขบวนนั้น แม่ทัพหลงเทียนอวี่ควบม้าเข้ามาอย่างสง่างาม ชุดเกราะดำปักทองที่ห่อหุ้มร่างสูงสง่าเปล่งรัศมีอำนาจจนผู้คนมิอาจสบตาได้นาน ดวงตาคมนิ่งสงบแต่กลับแฝงแรงกดดันจนท้องถนนทั้งสายเหมือนจะสงัดลงในบัดดลเบื้องหลังเขา คือรถม้าสีงาช้างที่ประดับด้วยลายมังกรอ่อนช้อย ใช้สำหรับบรรทุกบุคคลสำคัญ—ซูอี้เหม่ย ผู้เป็นดั่งดวงใจแห่งชัยชนะครั้งนี้นางนั่งเงียบสงบภายในรถม้า ผ้าคลุมบางสีงาช้างปกปิดโฉมหน้าล่มเมือง แม้เสียงโห่ร้องดังก้องจากมวลชนรอบทาง นางก็ยังคงสงบนิ่ง แต่หัวใจกลับเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เพราะรู้ดี—การกลับสู่นครหลวงครั้งนี้ ไม่ได้หมายถึงความสงบสุข หากคือการเริ่มต้นของเกมอำนาจที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิมท้องพระโรงใหญ่ถูกประดับประดา

  • บุปผาข้ามภพ วิชาหมอจากแดนไกล   บทที่22 ชนะศึก

    ค่ายศึกหลังชัยชนะยังคงอบอวลด้วยกลิ่นเลือดและควันไฟ ทหารบางส่วนร้องไห้ให้เพื่อนที่สิ้นลม บางส่วนยกถ้วยเหล้าเฉลิมฉลองต่อหน้าซากศพ ความโหดร้ายและความดีใจผสมปนกันจนไม่อาจแยกแยะได้กลางเต็นท์ที่เพิ่งรอดจากเปลวเพลิง ซูอี้เหม่ยนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่า มือยังคงพันผ้ารักษาบาดแผลให้ทหารทีละคน ใบหน้างามที่เพิ่งถูกเปิดเผยกลับไม่มีรอยยิ้ม—ดวงตาคมยังเต็มไปด้วยความแข็งกร้าวหลงเทียนอวี่ก้าวเข้ามาในเต็นท์ เสียงเกราะเหล็กกระทบกันเบา ๆ ทำให้ทุกคนในเต็นท์รีบก้มศีรษะ ถอยออกไปอย่างรู้หน้าที่ ภายในเหลือเพียงเขาและนาง“ท่านแม่ทัพ” เสียงอี้เหม่ยเรียบเย็น “หากท่านมาที่นี่เพื่อชมความงาม ข้าขอให้ท่านกลับไปที่กระโจมบัญชาการเถิด ที่นี่มิใช่ที่สำหรับเรื่องไร้สาระ”หลงเทียนอวี่หยุดยืนตรงหน้า ดวงตาคมยังคงจับจ้องนางอย่างไม่ปิดบัง “ข้าต่อสู้มาเนิ่นนาน รู้จักทั้งความตายและเลือดนับไม่ถ้วน แต่เมื่อครู่…เพียงได้เห็นใบหน้าของเจ้า หัวใจข้ากลับสั่นสะท้านยิ่งกว่าดาบของศัตรู”อี้เหม่ยเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากโค้งยิ้มเย็นเฉียบ “แม่ทัพหลง หากท่านสั่นไหวเพราะใบหน้าสตรี เช่นนั้นกองทัพแคว้นนี้ก็ไม่ต่างจากกระดาษแผ่นบางที่พร้อมฉีกขาด”คำพูด

  • บุปผาข้ามภพ วิชาหมอจากแดนไกล   บทที่7 เงินตราจากปัญญา

    เสียงจอแจของผู้คนยังกรอกหูไม่ขาดสาย กลิ่นควันธูปจากศาลเจ้าเจือกับไอทอดกระทะและชาใบแรกของวัน ลอยคลุมถนนหินกรวดให้กลายเป็นม่านบาง ๆ แห่งชีวิตชีวา ซูอี้เหม่ยยกห่อผ้าเบา ๆ ในมือ—ข้างในมีเพียงของใช้เล็กน้อย เงินรางวัลจากร้านโอสถก้อนหนึ่ง และที่สำคัญที่สุดคือ “ทุนเงียบ” ที่นางพกมาจากเรือนเดิม: เงินกับของ

  • บุปผาข้ามภพ วิชาหมอจากแดนไกล   บทที่ 6 ก้าวแรกสู่เมืองหลวง

    แสงอรุณแห่งวันใหม่ค่อย ๆ แผ่วลงจากฟากฟ้า ราวกับผืนผ้าที่ถูกกางออกด้วยสีทองอ่อน สาดแสงไปทั่วท้องทุ่งและภูเขาซึ่งทอดตัวอยู่ห่างไกล สายหมอกบางเบาลอยคลอเหนือทุ่งหญ้าและแปลงนาข้าวที่เพิ่งชุ่มด้วยหยาดฝนเมื่อคืน กลิ่นดินชื้นกับดอกหญ้าผสมน้ำค้างหอมกรุ่นอยู่ในอากาศ—เช้าวันนี้ไม่เหมือนวันไหน ๆ สำหรับหญิงสาวผ

  • บุปผาข้ามภพ วิชาหมอจากแดนไกล   บทที่ 5 ขโมยของก่อนจากไป

    แสงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยสาดส่องลงบนลานดินหน้าบ้าน เงาของต้นไผ่เอนลู่ตามแรงลมทอดลงบนพื้นราวกับเส้นหมึกที่จิตรกรผู้ชำนาญขีดเขียน ซูอี้เหม่ยก้าวออกจากเรือนด้วยจังหวะมั่นคง แม้หัวใจยังเต้นแรงเพราะการปะทะกับแม่เลี้ยงเมื่อครู่ แต่บนใบหน้างดงามกลับฉายรอยยิ้มเย็นเฉียบนางไม่คิดจะทนฟังคำด่าทอและการเหยียดหยามอี

  • บุปผาข้ามภพ วิชาหมอจากแดนไกล   บทที่ 4 เริ่มต้น

    ภายในเรือนใหญ่แห่งตระกูลซู กลิ่นชาดำยังคงกรุ่นกระจายอยู่ทั่วโถงไม้โอ่อ่า แสงแดดยามสายลอดผ่านหน้าต่างไม้ฉลุลาย ละลายเป็นลายเงาลงบนพื้นสะอาดมันวาว ราวกับเส้นทองที่ร่ายรำอยู่ใต้แสงอาทิตย์ บรรยากาศโดยรอบแม้ดูสงบสุข ทว่าแท้จริงกลับเต็มไปด้วยความกดดันที่อัดแน่นจนแทบหายใจไม่ทั่วท้องบนตั่งสูงด้านในสุด สวี่

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status