บทที่ 1ลำธารแห่งชะตาลิขิต

สายลมยามรุ่งสางพัดผ่านยอดไผ่เป็นเสียงกระซิบแผ่วเบา กลิ่นหอมชื้นจากหญ้าเขียวและกลีบดอกไม้ป่าที่ร่วงหล่นลงบนผืนน้ำลำธารทำให้บรรยากาศในหมู่บ้านโบราณแห่งนี้สงบงามราวกับภาพวาด เสียงนกร้องขับขานรับแสงแรกของอรุณดังก้องประสานกับเสียงน้ำไหลเป็นท่วงทำนองธรรมชาติที่บริสุทธิ์ ราวกับทุกสิ่งกำลังร่วมกันขับกล่อมบทเพลงต้อนรับชีวิตใหม่

ท่ามกลางหมอกบางที่ลอยละล่องเหนือสายน้ำ เกิดประกายระยิบระยับเมื่อกระทบกับแสงอาทิตย์สีทอง ราวกับมีผู้หว่านผงเพชรลงมาจากฟากฟ้า สะท้อนสายตาของผู้ใดที่ได้พบเห็นให้ต้องหยุดหายใจชั่วขณะ

ริมลำธารนั้น มีหญิงสาวผู้หนึ่งค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น ร่างกายเปียกโชกด้วยหยดน้ำที่เกาะทั่วเนื้อผ้า เส้นผมดำยาวสลวยชุ่มน้ำแนบไปตามแผ่นหลังขาวนวลราวหยกขัดเนียน ใบหน้างดงามราวเทพธิดายามนี้กลับเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดหวั่น

“ที่นี่…ที่ไหนกัน?” เสียงในใจของนางสั่นพร่า ริมฝีปากซีดเผือดพึมพำโดยไม่รู้ตัว พลางยกมือขึ้นลูบหน้าผากที่ยังมึนงง ความทรงจำสุดท้ายของ ซูอี้เหม่ย คือเสียงเบรกดังลั่นก่อนที่ร่างเธอจะล้มกระแทกลงสู่พื้นถนนที่เต็มไปด้วยแสงไฟและผู้คนในโลกยุคปัจจุบัน กลิ่นยางมะตอย เสียงไซเรน และเลือดอุ่นที่ไหลอาบยังติดตรึงในความรู้สึก แต่เหตุใดตอนนี้กลับได้กลิ่นดินชื้นหอมสดชื่น ได้ยินเสียงน้ำใสไหลริน และสัมผัสลมเย็นอ่อนโยนราวกับสวรรค์?

นางสะบัดศีรษะเบาๆ พลันสายตาคมงดงามเบิกกว้างเมื่อสะท้อนเงาของตนในผิวน้ำ — ร่างกายที่เธอเห็นไม่ใช่เธออีกต่อไป! เครื่องแต่งกายที่สวมใส่เป็นชุดจีนโบราณปักลายดอกโบตั๋นด้วยเส้นด้ายทองละเอียดงดงาม ผิวกายขาวผ่องละเอียดราวหิมะ และที่สำคัญ ใบหน้านั้น แม้จะคล้ายตนเอง แต่กลับดูอ่อนหวาน อ่อนเยาว์ และสง่างามยิ่งกว่าที่เคยเป็นมาในโลกเดิม

หัวใจพลันเต้นแรงราวกลองศึก นางกัดริมฝีปากเบาๆ ความคิดมากมายประดังเข้ามาไม่หยุด

“นี่…ฉันทะลุมิติมางั้นหรือ? หรือว่าฉันตายไปแล้วจริงๆ …แล้วฟื้นขึ้นมาในร่างของใครบางคน?”

ความสงสัยถาโถมไม่ต่างจากคลื่นทะเล ยิ่งมองเงาในผิวน้ำยิ่งรู้สึกแปลกแยก แต่ในความแปลกแยกนั้นกลับแฝงเสน่ห์บางอย่างที่ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะยื่นมือแตะผิวน้ำเบื้องหน้า น้ำเย็นเฉียบไหลรินผ่านปลายนิ้วราวกับยืนยันว่าทุกสิ่งตรงหน้ามิใช่ความฝัน

เสียงหัวเราะแผ่วจากหมู่บ้านดังแว่วมา เด็กๆ วิ่งไล่จับกันบนทุ่งหญ้าเขียว เสียงเรียกขายของจากพ่อค้าแม่ค้าดังขึ้นจากถนนสายเล็กที่ทอดผ่านกลางหมู่บ้าน ชีวิตในที่แห่งนี้ช่างสงบเรียบง่าย งดงามเหมือนบทกวี แต่ในความสงบกลับแฝงเงาลึกลับบางอย่างที่มองไม่เห็น ทว่ากลับทำให้หัวใจของนางเต้นไม่เป็นจังหวะ

ซูอี้เหม่ยพยายามพยุงร่างที่อ่อนแรงขึ้นยืน เสื้อผ้าเปียกแนบไปกับสัดส่วนงดงาม เผยให้เห็นเส้นโค้งเว้าที่สมบูรณ์แบบกว่าร่างเดิมของตน นางกวาดตามองรอบๆ เห็นเพียงภูเขาเขียวทอดยาวเป็นแนวฉากหลัง บ้านไม้หลังเล็กเรียงราย เสียงไก่ขันแว่วมาไกลๆ ราวกับประกาศว่า “นี่คือเช้าวันใหม่ของชีวิตเธอ”

หัวใจที่ยังสับสนพลันหวนคิดถึงใบหน้าของหญิงคนหนึ่ง…ใบหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและชิงชังในเวลาเดียวกัน หญิงคนนั้นคือหัวหน้าฝ่ายผู้กดขี่ทำร้ายเธอในชาติก่อน และบัดนี้ ใบหน้านั้นกลับไปตรงกับแม่เลี้ยงใจร้ายที่ชาวบ้านเอ่ยถึงเมื่อคืนอย่างน่าประหลาดยิ่ง ราวกับโชคชะตาบิดเบือนเส้นทางให้เธอได้กลับมาพบศัตรูในร่างใหม่

ดวงตาของซูอี้เหม่ยสั่นไหวเพียงชั่วขณะ ก่อนค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและมุ่งมั่น นางยกมือกำแน่น กัดฟันกร้าว

“ถ้าโชคชะตายอมให้ฉันเริ่มต้นใหม่ในร่างนี้ ฉันจะไม่ยอมเป็นคนอ่อนแออีกแล้ว… ต่อให้ต้องเผชิญกับความเกลียดชังหรืออุปสรรค ฉันก็จะเป็นฝ่ายกำหนดชะตาของตนเอง!”

เสียงในใจสะท้อนก้องไม่ต่างจากคำสาบาน แววตาที่เคยพร่ามัวเพราะความสับสนค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นประกายเด็ดเดี่ยว เปล่งประกายดุจอัญมณีใต้แสงตะวันเช้า

สายลมพัดปลายผมดำของนางให้พลิ้วไสว ดอกหญ้าข้างลำธารเอนโอนราวกับค้อมศีรษะยอมรับการเกิดใหม่ของนาง ทุกสิ่งในธรรมชาติเหมือนจะเป็นพยานแห่งชะตาใหม่ หญิงสาวที่เพิ่งลืมตาขึ้นจากความตาย มิใช่เพียงหญิงงามธรรมดาอีกต่อไป หากแต่คือ หญิงงามผู้ท้าทายโชคชะตา

ก้าวแรกของซูอี้เหม่ยบนดินโบราณแห่งนี้ คือก้าวที่สะท้านไปทั่วหัวใจของนาง ราวกับโลกทั้งใบกำลังจับตามองความเปลี่ยนแปลงที่กำลังจะเกิดขึ้น…