ปาฏิหาริย์รัก ชายาข้ามภพ

ปาฏิหาริย์รัก ชายาข้ามภพ

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-07-14
โดย:  I-KYEOMจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 คะแนน. 1 ทบทวน
83บท
6.5Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

...นางก็เป็นเพียงเด็กสาวธรรมดาที่โลกใบก่อนไม่ต้องการ ส่วนเขาถูกผู้คนกล่าวขานว่าเย็นชาเสมือนไร้ใจ ไม่สนสตรีนางใดเสมือนไร้รัก! แล้วไหงถึงได้...กับนางเล่า?

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทนำ

임신 25주 차, 연지아는 병원에서 남편의 외도를 목격했다.

검은 코트를 걸친 키 크고 준수한 남자는 품 안의 여리고 고운 소녀를 감싸안고 있었다. 소녀는 흰 코트를 입었고, 볼에는 분홍빛이 은은하게 돌았다. 작은 얼굴은 부드러운 울 머플러에 파묻혀 있었으며, 이목구비는 인형처럼 섬세했다.

연지아는 임신 정기검진 결과를 꽉 움켜쥐었다. 손가락이 하얗게 질릴 만큼 세게 쥐고 있었다. 차가운 바람이 뺨을 할퀴었지만, 몸보다 더 차가운 것은 심장을 쑤시는 듯한 통증이었다.

성유원은 멀리서 그녀를 봤다. 무표정한 얼굴에는 들킨 것에 대한 부끄러움이 조금도 없었다. 그는 직접 소녀를 위해 차 문을 열어주었고, 태도는 다정했다.

늘 위에서 내려다보며 냉정하던 권력자에게도 그렇게 보살피고 따뜻한 면이 있었다.

소녀가 연지아를 알아챈 듯 움직임이 멈췄다. 의아한 눈빛으로 연지아를 한 번 보더니 성유원을 향해 물었다.

“저 아줌마는 왜 계속 오빠를 보고 있어? 오빠, 저 사람 알아?”

바람 소리가 귓가에서 요란하게 울렸다.

연지아는 소녀가 성유원에게 뭐라고 더 말했는지 알지 못했다.

다만 소녀의 입 모양에서 ‘아줌마’라는 두 글자를 읽어냈을 뿐이었다.

‘아줌마?’

그건 분명 자신을 부르는 말이었다.

연지아는 속으로 쓴웃음을 지었다.

그녀는 올해 겨우 스물넷이었다.

하지만 원래도 약간 통통한 몸에 평범한 얼굴, 검은 패딩에 검은 니트 모자를 눌러쓴 차림이었다. 임신 말기 가까운 몸은 붓고 무거워졌고, 얼굴까지 초췌하니 정말 서너 살 더 많은 여자처럼 보였을 것이다. 어디에 젊고 반짝이는 소녀와 견주겠나.

성유원은 소녀를 감싸며 차에 태웠다.

연지아는 온몸이 굳은 채 그 자리에 서서 차량이 멀어져 가는 뒷모습만 바라봤다.

연지아와 성유원은 아이 때문에 결혼했다. 강요된 이 결혼은 성유원 같은 천지의 총아에게 인생의 오점이었다. 그녀 뱃속의 아이는 그를 옭아매기 위한 수단이자 도구였다.

그는 그녀를 증오했다.

반면 그녀는 8년 동안 그를 짝사랑했다. 하지만 연지아는 자신이 그에게 어울리지 않는다는 걸 잘 알았다. 그래서 계속 공부하며 그를 인생의 이상으로 삼아, 그의 발자취를 따라가려 했다.

마침내 그녀는 소원대로 그의 비서가 되었고, 가까운 거리에서 그의 곁에 설 수 있었다.

그날 밤 무너진 건 성유원만이 아니었다. 더 잔인하게 찢겨나간 건, 그 앞에서 지켜온 그녀의 자존심과 존엄이었다.

그녀는 아직도 잊지 못한다. 관계가 끝난 뒤, 그가 자신을 노려보던 혐오의 눈빛을. 마치 손끝에 역겨운 더러운 것을 만지기라도 한 사람처럼.

그러니 그에게 어울리는 건, 저렇게 예쁘고 빛나는 소녀뿐이겠지.

뜨거운 눈물이 눈가에서 흘러내렸다. 이어서 아랫배가 한 번 쥐어짜듯 아팠다. 그녀는 급히 한 손으로 배를 받치고, 다른 손으로 옆의 돌기둥을 짚었다.

지나가던 간호사가 그녀를 보더니 서둘러 다가와 부축했고, 그녀를 진료실로 데려갔다.

그녀는 감정이 크게 흔들려 태동이 불안해졌을 뿐이었다.

조금 진정되고 나서 연지아는 병원을 떠나 몸과 마음이 모두 지친 채 혼자 운전해 오션 빌리지로 돌아왔다.

여기는 성유원의 별장이었다. 성유원의 할머니 김미현은 본가 쪽의 경험 많은 도우미를 붙여 그녀를 돌보게 했다.

그런데 그때, 그녀를 돌본다는 두 도우미는 마치 이 집 주인이라도 된 듯 난방이 잘 되는 거실에 앉아 음식을 먹으며 웃고 떠들고 있었다.

도우미가 소리를 듣고 문 쪽을 돌아봤다. 연지아가 돌아온 걸 보자 그중 한 명이 일어나 다가와 물었다.

“검사 결과는 어때요?”

오만한 태도에 깔보는 말투였다. 돌봐주는 사람이 아니라 여기서 주인 행세를 하며 감시하러 온 사람처럼 굴었다.

연지아는 도우미를 한 번 차갑게 바라보기만 하고 대답하지 않았다. 그대로 계단 쪽으로 걸어갔다.

도우미는 불만스레 미간을 찌푸렸다.

“제가 물었잖아요.”

연지아는 여전히 무시했다.

도우미는 연지아의 뒷모습을 보며 퉤 하고 침을 뱉었다.

“돼지 같은 게 성씨 집안 사모라고 잘난 척은.”

연지아는 침실로 돌아와 침대에 앉았다. 마음은 텅 비었고, 머릿속은 막막했다.

성유원도 성씨 가문도 그녀 같은 며느리는 마음에 들어 하지 않았다.

김미현이 나서서 그녀와 성유원에게 혼인신고를 하게 했다.

하지만 그것도 성유원의 할아버지 성종현이 위독했기 때문이었다. 그녀가 임신한 채 찾아왔고, 성종현에게 후대를 보여주려고 두 사람의 결혼을 밀어붙였다. 겹경사라며.

우연인지, 정말 효험이 있었던 건지, 성종현의 병세는 점차 호전됐다.

그러자 김미현의 태도도 조금 누그러졌다.

하지만 성씨 가문의 다른 사람들은 여전히 그녀를 업신여겼다.

오늘 그녀가 병원에 간 것도 뱃속 아이의 성별을 확인하려고 해서였다. 딸이었다.

성유원이 어머니 이서연 쪽에는 이미 병원에서 연락이 갔을 것이다.

그때 휴대폰이 진동했다. 연지아는 생각을 거두고 가방에서 휴대폰을 꺼냈다. 화면의 발신자 표시를 보고 그녀는 잠시 멈칫했다. 그녀의 지도교수 강현수에게서 온 전화였다.

전화를 받았다.

“교수님.”

“스탠더대학교에 가서 연수하면서 박사 과정을 밟을 수 있는 자리가 하나 있는데, 너 해볼래?”

강현수의 말을 듣고 연지아는 한동안 멍해졌다.

강현수는 그녀가 대답하지 않자 말을 이으려 했다.

“안 되면 굳이...”

“저 갈게요.”

연지아는 정신을 차리자마자 단호하게 말했다.

오히려 강현수가 잠시 침묵했다.

연지아가 성유원의 곁에 설 자격을 얻으려고 얼마나 애썼는지, 그는 누구보다 잘 알고 있었다.

이제야 바란 것을 이룬 듯 결혼까지 하고 임신도 했는데, 그녀가 쉽게 떠날 리 없다고 생각했다.

그가 가진 남은 이 자리도, 그저 혹시나 하는 마음으로 물어본 것이었다.

“교수님.”

연지아가 다시 불렀다.

강현수가 말했다.

“그럼 내일 오전 열 시에 내 사무실로 와.”

“네.”

강현수는 더 말하지 않고 전화를 끊었다.

휴대폰을 내려놓은 연지아는 길게 숨을 내쉬었다. 먹구름이 걷히고 달이 드러나는 듯한 묘한 허전함이 남았다.

그녀도 이제 깨어나야 했다.

‘너를 사랑하지 않는 남자는 아이를 낳는다고 해서 발목에 묶이지 않아. 그리고 돌아서서 너를 한 번 더 봐주지도 않아.’

그녀는 또 김미현의 전화를 받았다. 본가로 한 번 들어오라는 말이었다. 연지아는 알겠다고 했다. 아마도 뱃속 아이 일 때문일 것이다.

지금의 그녀는 기운이 조금 돌아왔다.

먼저 욕실로 가서 제대로 샤워했다.

화장대 앞에 앉아 거울 속 자신을 바라봤다. 붓고 둥근 얼굴, 짙은 다크서클, 처진 눈 밑, 깊게 패인 눈두덩, 양쪽 볼에 가득한 잡티.

이렇게 못난 모습 누가 봐도 싫어하겠지.

이런 그녀가 어떻게 성유원 같은 천지의 총아 곁에 설 자격이 있겠나.

그녀는 화장을 하고 분홍색 패딩을 걸쳤다. 흰 둥근 모자까지 쓰자 한결 말끔해 보였다.

원래는 혼자 운전해 본가로 갈 생각이었다.

그런데 문을 나서자마자 성유원에게서 전화가 왔다. 남자의 무심한 목소리가 들렸다.

“나와.”

연지아는 놀랐다.

아마 김미현이 그도 본가로 부른 모양이었다.

그녀는 알겠다고 답했다.

별장에서 나오자 남자의 롤스로이스가 문 앞에 서 있었다. 두 시간 전, 이 차는 다른 여자를 태우고 다녔다.

연지아는 깊게 숨을 들이마시고 다가가 차 문을 열고 올라탔다.

차에 타자 은은한 향수 냄새가 났다. 소녀 특유의 달콤하고 산뜻한 향이었다. 차 안에는 분홍색 곰 인형까지 놓여 있었는데, 한눈에 봐도 어린 여자애가 좋아할 만한 것들이었다.

고개를 들자 남자의 손목에 고무줄이 걸려 있는 것이 보였다.

여자가 주인인 척 표시하는 방식이었다.

성유원은 그 소녀를 많이 좋아하는 것 같았다.

연지아는 속에서 치밀어 오르는 시큰함을 눌러 삼키며 앉아 안전벨트를 맸다.

운전사가 차를 몰아 천천히 출발했다.

연지아는 창밖을 보며 말없이 있었다.

예전 같았으면 그와 단둘이 있는 시간이 생기기만 해도 소중하게 여기며 거리를 좁히려 했을 것이다. 그가 싫어해도, 싫증 내도, 귀찮게 굴며 화제를 찾아 말을 걸었겠지.

그녀는 순진하게도 이미 부부가 됐고 아이도 생겼으니 앞으로 시간이 길다고 믿었다. 자신이 아내답게, 엄마답게만 하면 언젠가 성유원이 한 번쯤은 자신을 돌아볼 거라고.

하지만 결국 그건 그녀 혼자 꾸는 착각일 뿐이었다.

남자는 그녀의 감정 따위는 신경 쓰지 않았다. 늘 그렇듯 차갑게 한 마디를 던졌다.

“아이 성별이 뭐야?”

“딸이야.

그 말을 들어도 성유원의 깊은 얼굴에는 아무 변화가 없었다. 그는 무심하게 말했다.

“애 낳으면 우리 이혼하자.”

말이 떨어지자 연지아의 손가락이 꽉 조였다.

심장이 누군가에게 세게 움켜잡힌 것처럼 숨이 막혔다.

이 결혼이 오래갈 수 없다는 건 처음부터 알았다. 미리 짐작하고 있었는데도 그가 직접 입으로 꺼내는 순간, 가슴은 여전히 아팠다.

그녀는 입술을 살짝 깨물고 답했다.

“그래.”

성유원은 고개를 돌려 그녀를 한 번 봤다. 이렇게 쉽게 받아들이는 것을 조금은 의외로 여기는 듯했다.
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
ดีงาม จบสวยต้องลุ้นว่าจะจบแบบไหน
2025-10-16 04:59:32
0
0
83
บทนำ
บางทีการรักใครสักคน มันมักจะไม่เลือกช่วงเวลาชอบเข้ามาโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัวเสมอความรักนี่ความจริงแล้วมันเป็นตัวอะไรกันแน่ทำไมมันถึงได้ขี้โกงกับคนอ่อนแอเหลือเกิน...“หัวโผล่แล้วเจ้าค่ะ!” ใคร?“ออกแรงอีกนิดเจ้าค่ะ ฮูหยิน!” เสียงใครกันทำไมทุกอย่างถึงมืดไปหมด แต่อีกสักพักก็เห็นสายตาหลายคู่ที่มองมาด้วยความสงสาร สลับภาพกันไปมาอยู่อย่างนี้ เสียงไซเรนดังเข้าหูไม่ขาดสายและแสงของมันทำเอาแสบตาเหลือเกิน เสียงร่ำไห้ดังถี่อยู่รอบตัว แต่นั่น...ไม่ใช่สำหรับเธอละมั้งร่างบางของเธอที่นอนไม่ขยับมองไปยังร่างชายหนุ่มตรงข้ามที่นอนไม่มีแรงแม้แต่จะกระดิกนิ้วเหมือนกัน ดวงตาที่มองมานั้นสงสารเธอมากแค่ไหน เธอนั้นดูออกทุกอย่าง หญิงสาวทอดสายตามองเขาตรงๆ มองเช่นเดียวกับที่เขามองเธอ ด้วยความสงสารไม่แพ้กัน ร่างสูงตรงหน้านอนอาบไปด้วยเลือด เธอไม่รู้ว่าร่างของเธอก็เป็นแบบนี้ไหม ไม่มีแม้แต่แรงขยับเขยื้อน ไม่อยากคิดแม้แต่จะก้มมองดูร่างตัวเองแค่คิดก็เจ็บจนทรมาน...ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้เธอเพิ่งจะมาถึงที่ประเทศจีนและเข้าไปเช็คอินห้องพักโรงแรมแห่งหนึ่งโดยมีเธอกับเพื่อนๆ ของเธออีกสามคน พวกเธอเป็นคนไทยสามคนแต่ก็พอได้เรี
อ่านเพิ่มเติม
1 คุณหนูใหญ่แห่งจวนแม่ทัพ (1)
ที่นี่ที่ไหนกันนะ?ชาลิสาคิดและแหงนมองไปรอบๆ ห้อง แต่ทำไมทำได้แค่แหงนอย่างเดียวล่ะ เธอพยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่ร่างกายราวกับเหมือนไม่มีแรง ชาลิสาเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ ห้องพร้อมกับความทรงจำต่างๆ เริ่มไหลเข้ามาในหัวหนักขึ้นเรื่อยๆ ความเจ็บปวดทรมานเธอล้วนจำได้ชัดเจน แต่ว่าตอนนี้ทำไมเหมือนไม่ได้เป็นอะไรเลยสักนิด ความเป็นจริงตอนนี้เธอควรอยู่โรงพยาบาลสิ แต่เพดานห้องนี้ดูยังไงก็ไม่เหมือนโรงพยาบาลเลยแม้แต่นิดเดียว หรืออาจจะเป็นโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนก็ได้ เพราะก่อนเกิดเหตุเธออยู่เมืองจีนนี่นาดังนั้นโรงพยาบาลนี้เขาน่าจะตกแต่งให้เข้ากับบรรยากาศแน่ๆ“คุณหนูใหญ่ น่าเอ็นดูเหลือเกิน จางจิ้งเจ้าดูสิ พอตื่นมาก็กลอกตาไปมาอยู่เช่นนั้นเป็นสิบๆ ครั้งแล้วกระมัง” ใครพูด? แล้วตัวคนอยู่ไหนทำไมเธอถึงมองไม่เห็นกันละ เสียงอยู่ใกล้ขนาดนี้แท้ๆ“นางหิวนมแล้วกระมัง พี่ป้อนนมคุณหนูเถอะ”“คงจะจริงอย่างที่เจ้าว่า ตั้งแต่คลอดมาก็ยังไม่ได้ดื่มนมเลย” อา... ตอนนี้เธอเห็นตัวคนพูดแล้ว หญิงคนนั้นเป็นหญิงวัยกลางคนที่ไม่ได้ดูมีอายุมากนักก้มมาหยุดมองหน้าเธอแล้วยิ้มกว้างก่อนจะเอื้อมมือมาหาจะทำอะไรฉันเนี่ย!?เมื่อจะเปล่งคำถามออกไปเธอก
อ่านเพิ่มเติม
2 คุณหนูใหญ่แห่งจวนแม่ทัพ (2)
“เหมยเอ๋อร์ไม่ยอมดื่มนมรึ”“เจ้าค่ะท่านแม่ทัพ บ่าวเห็นคุณหนูดิ้นรุนแรง และมีทีท่าว่าจะไม่ยอมดื่มท่าเดียว” จางจิ้งสาวใช้ที่อยู่ในเหตุการณ์อธิบายแก่แม่ทัพเสวี่ยตามที่นางเห็น“น่าแปลกจริง เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้ เด็กแรกเกิดไม่ต้องการน้ำนมได้อย่างไร” แม่ทัพเสวี่ยเกิดคำถามไม่ต่างไปจากแม่นมเสียงและจางจิ้ง“งั้นให้คุณหนูดื่มนมเสี่ยวซิงดีไหมเจ้าคะน้าจิ้ง ฮิๆ” เสียงทะเล้นของเด็กน้อยวัยห้าขวบลอยเข้ามาขัดบทสนทนาของทั้งสอง“ซิงซิง!” จางจิ้งหันมาดุซิงซิง ก่อนหันไปขอโทษขอโพยท่านแม่ทัพใหญ่ “ขออภัยเจ้าค่ะท่านแม่ทัพอาซิงยังเล็กโปรดอย่าถือโทษนางเลยนะเจ้าคะ”“ช่างเถอะ นางยังไม่รู้ความ” แม่ทัพเสวี่ยหันไปมองเจ้าหนูซิงซิง ซึ่งตอนนี้กำลังทำคอตก หน้ามุ่ย แต่แลดูแล้วน่ารักน่าชังตามประสาเด็ก “แต่แปลกนัก เหตุใดเหมยเอ๋อร์ไม่ยอมดื่มนมแม่นมกันนะ”“ท่านแม่ทัพเห็นควรว่าอย่างไรเจ้าคะ”“ในเมืองช่วงนี้มีข่าวคราวว่ามีหญิงสาวบ้านใดคลอดลูกอีกหรือไม่” แม่ทัพเสวี่ยลองคิดไตร่ตรองดูแล้ว เห็นว่าปัญหาอาจอยู่ที่แม่นม“แต่ว่าท่านแม่ทัพเจ้าคะ บ่าวมิขอปิดบังตามที่บ่าวได้เห็นปัญหานั้นไม่ได้อยู่ที่แม่นมเจ้าค่ะ คุณหนูพอเห็นพี่เสียงถ
อ่านเพิ่มเติม
3 คุณหนูใหญ่แห่งจวนแม่ทัพ (3)
เสวี่ยเหมยนางรู้สึกว่าท้องน้อยๆ ของนางนั้นเหมือนมีกระแสอุ่นๆ ไหลเข้ามาเป็นสายไม่ขาด ไหลผ่านลำคอจนร้อนผ่าว แต่แล้วปากนางก็เผลอคายออกไปเสียนี่ไม่นะ! นางต้องการอีก ได้โปรดเถอะ“เหมยเอ๋อร์ นางชอบดื่มนมเจ้าถึงเพียงนี้” เสียงหัวเราะน้อยๆ ของบุรุษค่อยๆ ดังขึ้น เรียกสติสัมปชัญญะของเสวี่ยเหมยขึ้นมาอย่างแจ่มชัดฉับพลัน ดวงตานางเบิกโพล่งทันทีนี่นางถึงกับดื่มนม นางดื่มนม! เด็กทารกปกติคนอื่นจะมีใครที่มาคอยรับรู้ว่าตัวเองดื่มนมจากเต้ากัน มีแต่นางเท่านั้นหรือที่ได้สัมผัส สวรรค์ ท่านกำลังลงโทษหรือช่วยเหลือนางอยู่กันแน่ ให้นางไม่ต้องรับรู้เหมือนเด็กคนอื่นได้หรือไม่ แต่..นางกลับปฏิเสธไม่ได้ว่ารสน้ำนมที่กำลังอบอวลอยู่ในปากเล็กนั้น ช่างหอมหวานชวนให้คิดถึงยิ่งนักช่างเถอะ... ดื่มก็ดื่ม ไม่ใช่เรื่องยาก เด็กทารกอย่างนางจะกินอะไรได้เล่าตอนนี้“นางน่าชังนัก ลูกของข้า ‘เสวี่ยเหมย’ ” เสียงของสตรีที่นางจับจองไว้เป็นมารดาในชาตินี้ดังขึ้น ข้างๆ ของนางมีบุรุษอยู่ด้วยอีกคน เสวี่ยเหมยจึงนึกคิดสักครู่...งั้นท่านก็เป็นบิดาข้าก็แล้วกันเสวี่ยเหมยรึ... อา ชื่อนี้นับว่าไม่เลว คิดได้ดังนั้นเปลือกตาน้อยๆ ของทารกก็ค่อยๆ ป
อ่านเพิ่มเติม
4 โจรร้ายในหออิงถง (1)
ลมแดดร้อนกลางวสันต์มาเยือนแล้วยามเว่ย1เสวี่ยเหมยชวนพวกจางเหว่ยและจางเหล่ยพร้อมด้วยสาวใช้คนสนิทข้างกายไปหออิงถงที่กำลังเปิดใหม่ นางได้ยินมาว่าอาหารที่นั่นนั้นรสเลิศ แม้เพิ่งมาเปิดใหม่ได้ไม่กี่วันก็ได้การตอบรับเป็นอย่างดี ว่ากันว่าเถ้าแก่เนี้ยของร้านอาหารแห่งนี้มาไกลจากเมืองฟาไฉ่ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของแคว้นฝูหยวนเลยทีเดียวบนถนนผู้คนเดินขวักไขว่กันไปมา หากใครก็ตามที่ตั้งใจมองดูให้ดีแล้วละก็จะเห็นดรุณีน้อยทั้งสองที่กำลังงดงามบานสะพรั่งเดินเคียงข้างกันอยู่ แต่ว่าเสวี่ยเหมยในตอนนี้นางกลับสวมชุดบุรุษเดินด้วยท่าทางห้าวหาญ นางอายุได้สิบสี่ปีแล้วใบหน้าจึงส่องประกายความงดงามชวนให้ผู้คนหลงใหลไม่น้อย ท่าทางร่าเริงแจ่มใสที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ หากนางมิได้สวมชุดเฉกเช่นชายออกมาจากจวน ในเมืองหมานตอนนี้คงได้มีข่าวประกาศก้องทั่วหล้าแล้วว่านางคือโฉมสะคราญอันดับหนึ่งในแคว้นฝูหยวนเป็นแน่!นางกลับใช้ความงามของตนเองไม่เป็น!ซิงซิงสาวใช้ข้างกายทำได้เพียงแต่ทอดถอนใจอยู่ข้างๆ ผู้เป็นนายเท่านั้น และตัวนางเองในตอนนี้อายุก็นับได้ว่าสิบเก้าปีแล้ว แต่กลับไร้วี่แววคนเคียงคู่ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ซิงซิงสนอกสนใจสักนิด ที่
อ่านเพิ่มเติม
5 โจรร้ายในหออิงถง (2)
ณ หออิงถงสองบุรุษผู้เกรียงไกรเดินเข้ามาในร้านอาหารที่กำลังครึกครื้น แต่ความจริงแล้วหากเพ่งเล็งให้ดีแล้วละก็จะเห็นว่ามีบุรุษร่างเล็กอีกหนึ่ง ประกบไปด้วยแม่นางร่างน้อยอีกนาง เมื่อก้าวเข้ามาเหยียบในหออิงถงแล้วนั้นสายตาหลายคู่พลันจับจ้องสตรีจ้องบุรุษ บุรุษพากันจ้องสตรี ฉับพลันหนึ่งในสามชายหนุ่มหันกลับมาจ้องตาเขม็งให้เหล่าคุณชายเจ้าชู้ทั้งหลาย จากนั้นจึงได้พากันสะดุ้งแล้วรีบร้อนหันกลับไปสนใจอาหารที่โต๊ะตัวเองต่อเฮอะ! ทำเป็นหวงไปได้พวกเจ้าสามคนได้อยู่ท่ามกลางสตรีงามขนาดนี้แท้ๆ แบ่งพวกเขาดูให้ชื่นหัวใจที่แห้งเหี่ยวสักนิดไม่ได้หรืออย่างไรกัน“เดินดีๆ” จางเหว่ยตวัดสายตาหันกลับมามองซิงซิงอีกครั้ง พร้อมกล่าวน้ำเสียงดุขึ้นมา“ข้าเดินไม่ดีตรงไหนกัน” สาวงามทำปากมุ่ยไม่พอใจ นางทำเพียงเท่านี้ก็เพียงพอที่จะทำให้ใจของเขาเต้นระรัวแล้ว“เดินอย่างคุณหนูใหญ่...”พอจางเหว่ยกล่าวขึ้นมา โฉมงามก็หันไปมองคุณหนูของนางอย่างว่าง่ายบ้าไปแล้ว! ให้นางเดินท่าทางเยี่ยงบุรุษเช่นนั้น นางไม่เอาด้วยหรอกได้ขายหน้ากันพอดี เจ้าบ้านี่จะให้นางทำท่าทางน่าอับอายต่อหน้าผู้คนจำนวนมากขนาดนี้เชียวหรือ คิดได้ดังนั้นแก้มน้อยๆ ของน
อ่านเพิ่มเติม
6 โจรร้ายในหออิงถง (3)
“ว่าอย่างไรพี่ชาย” เสียงของเสวี่ยเหมยเรียกสติชายหนุ่มที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ขึ้นมา“น้องชายเข้าใจผิดแล้ว พี่ชายเพียงเห็นว่าลูกแมวพวกนี้น่าสนใจนัก จึงอยากจะลองเข้ามาจับดูเท่านั้น ผู้ใดจะคิดว่าจะเจอหนุ่มน้อยมาชี้กล่าวหาว่าข้าเป็นโจรเสียได้” เขากล่าวเสร็จก็ปลดพันธนาการบนข้อมือนางออก ให้นางได้เป็นอิสระสักครู่“แมว?” นางก้มมองดูด้านล่าง ในส่วนลึกติดผนังของซอกบันไดมีลูกแมวอยู่ประมาณสามสี่ตัว ที่กำลังเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างสบายอารมณ์อยู่ฉับพลันนั้นนางก็ร้อง อ้อ ออกมาคำนึง“นับว่าเข้าใจพี่ชายผิดแล้ว ผู้น้อยขออภัย” นางยกมือคารวะเขาทำท่าทางเลียนแบบประสานมือเคารพเหมือนอย่างที่เคยเห็นบุรุษนอกบ้านทำกัน จนชายหนุ่มที่ได้เห็นเปลี่ยนสีหน้าเป็นแดงคล้ำเพราะจะกลั้นอารมณ์ขันออกมาไม่ไหวยามที่นางกล่าวเสร็จและจะสะบัดหน้าเดินออกมานั้น ‘พี่ชาย’ ตรงหน้ากลับดันนางเข้าไปข้างในจนลึกชิดตัวผนัง ข้างเท้าของนางมีลูกแมวสี่ตัวนอนเรียงกันอยู่ กลายเป็นว่านางต้องมาอยู่ใต้ร่างสูงอีกครั้ง มือน้อยๆ สองข้างถูกแขวนตรึงเหนือหัว และร่างใหญ่ค่อยๆ เขยิบหน้าเข้ามาใกล้ๆ นางเห็นท่าจะไม่ดีขึ้นมาแล้ว มิใช่ว่าบุรุษตรงหน้านี้ชอบตัดแขนเสื้อ
อ่านเพิ่มเติม
7 โจรร้ายในหออิงถง (4)
บุรุษหนุ่มค่อยๆ เยื้องเท้าเดินออกมาจากความมืด รูปร่างกำยำน่าเกรงขาม เนื้อผ้าที่สวมอยู่บนร่างเป็นเนื้อผ้าชั้นดี ตั้งแต่เขาย่างเข้ามาในหออิงถงแห่งนี้ บรรดาเสี่ยวเอ้อร์ต่างออกมาต้อนรับทักทายเอาใจใส่อย่างดี หน้าตาชายหนุ่มหล่อเหลาคมเข้ม ดวงตาเป็นประกาย เห็นชัดว่าดวงหน้านี้เพิ่งจะไปทำอะไรที่มีความสุขมา แม้แต่ริมฝีปากเรียวบางยังไม่หุบยิ้มขณะที่มือใหญ่ข้างหนึ่งกลับกุมข้างแก้มไว้“ได้ความหรือไม่น้องสาม”ทันทีที่ชายหนุ่มเดินขึ้นไปบนชั้นสามของยอดหออิงถงนั้น ก็พลันมีเสียงบุรุษเอ่ยถามขึ้นมาก่อน เขาเลยหันไปทางต้นเสียง“เป็นอย่างที่พวกเราคาดการณ์ไว้จริงๆ พี่ใหญ่ เป็นนางจริงๆ ไม่ผิดตัวแน่” ชายหนุ่มกล่าวตอบออกไป มือใหญ่ที่กุมแก้มไว้นั้นได้ปลดลงมา เผยให้เห็นแก้มแดงเด่นชัดไปด้วยรอยนิ้วมือน้อยทั้งห้า แต่ใบหน้ายิ้มที่มีสุขนั้นกลับสวนทางกันนัก“หรงจวิ้น เจ้าไปทำอันใดมา ใช่เรื่องที่ดีหรือไม่” พี่ใหญ่หรือฝูอี้เจิ้งถามอย่างอดไม่ได้ พร้อมเสียงหัวเราะน้อยๆ ของเขาดังตามมา“เรื่องนั้นช่างเถิดพี่ใหญ่ ข้าตามหาตัวนางแล้วแต่กลับหลบหน้า คงระแวงเราแล้วเป็นแน่”ชายทั้งสอง หนึ่งพี่ชาย หนึ่งน้องชายพากันครุ่นคิดปรึกษากันอย
อ่านเพิ่มเติม
8 พบพาน ณ วังหลวง (1)
เหมันตฤดูปีนี้ช่างเร็วนักณ จวนแม่ทัพเสวี่ย เมืองหมาน ทิศทักษิณในเรือนเยว่เหมย เสวี่ยเหมยกำลังดื่มซุบร้อนคลายหนาวที่มีส่วนผสมของเนื้อไก่ โสม และเห็ดสมุนไพรต่างๆ ยามนี้นางเพิ่งพ้นวัยปักปิ่นเมื่อต้นฤดูเหมันต์ อายุสิบห้างดงามสะพรั่งเต็มตัว ท่าทางนางช่างดูเกียจคร้านเต็มทน สตรีร่างน้อยนอนเอนตะแคงอยู่บนตั่งไม้ แต่ท่าทีเช่นนี้ก็ยังทำให้นางดูสง่ายิ่งนัก ซิงซิงนั่งอยู่ข้างๆ อย่างสงบ หนึ่งนาย หนึ่งบ่าว ช่างมองดูแล้วดุจเซียนบนสวรรค์ชั้นฟ้าจริงๆ“คุณหนูเจ้าคะ คุณชายน้อยขอพบเจ้าค่ะ” บ่าวคนหนึ่งเข้ามารายงานบอกกล่าวให้นางรับรู้“ให้เข้ามา” นางหลุบตาตอบท่าทางเบื่อหน่าย แต่ใบหน้ายังฉายความงดงามมิแปรเปลี่ยนผ่านไปสักพักมีเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามา เสียงแผ่วเบาแต่ทว่าหนักแน่นแสดงให้เห็นถึงความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาเล็กๆ“พี่เหมย” เด็กหนุ่มที่เดินย่างเข้ามาตรงกลางห้อง เอ่ยเรียกหญิงสาวที่นั่งดื่มซุบอย่างอ้อยอิ่ง ทำอย่างกับว่าไม่มีอะไรน่าสนใจบนโลกใบนี้อยู่“วันนี้ไยกลับมาจากสำนักศึกษาเร็วนัก เสี่ยวเจี้ยน” เสวี่ยเหมยตอบน้องชายตรงหน้าแต่ดวงตากลับหลับพริ้ม มือที่แต่เดิมเกาะถ้วยซุบไว้นั้นก็ได้ปลดออกจากถ้วยแล้วน้อง
อ่านเพิ่มเติม
9 พบพาน ณ วังหลวง (2)
ยามเมื่อรถม้าทั้งสี่คันของจวนแม่ทัพเสวี่ยขับเคลื่อนเข้าเมืองหลวงก็กินเวลาไปถึงสิบสี่วันเลยทีเดียว เสวี่ยเหมยนั่งพิงรถม้า ในมือกอดเตาผิงเล็กเอาไว้ในอก เปลือกตาน้อยกะพริบขึ้นช้าๆ ก่อนจะลืมตาที่ฉายแววเหนื่อยล้าขึ้นมาอยากอ้วกเหลือเกิน!“ซิงซิง ตอนนี้ยามใดแล้ว” เสียงของดรุณีน้อยอ่อนล้าเต็มทน“ยามอู่2แล้วเจ้าค่ะ บ่าวบังคับม้าบอกว่าเราใกล้ถึงเรือนรับรองของเมืองหลวงแล้วเจ้าค่ะ”“ข้ารู้สึกคลื่นเหียน” เสวี่ยเหมยพูดด้วยสีหน้าพะอืดพะอม ท่าทางนางตอนนี้จวนจะไม่ไหวอยู่รอมร่อ“อดทนอีกนิดนะเจ้าคะ อีกแค่หนึ่งเค่อ3ก็จะถึงแล้วเจ้าค่ะคุณหนู”“ข้าอยากกินผลไม้รสเปรี้ยว”“ถ้าคุณหนูยอมอดทนจนกว่าจะถึง บ่าวจะหามาให้คุณหนูให้ได้เจ้าค่ะ”“ข้าไม่อยากไปงานเลี้ยงคืนนี้เลย เหตุใดพวกเราต้องมาทันด้วยนะ” เสวี่ยเหมยทอดถอนใจอย่างยอมแพ้ สวรรค์ท่านพอใจแล้วใช่หรือไม่ จะให้พวกเขามาถึงวันพรุ่งนี้แทนไม่ได้หรือ“นับว่าเป็นวาสนาของคุณหนูนะเจ้าคะ ที่ได้เข้าไปถึงวังหลวง บ่าวยังอยากจะไปด้วยเลย”“อ๊ะ! รู้แล้ว” ฉับพลันดรุณีน้อยก็เด้งตัวขึ้นมาพร้อมกับหน้าตาแจ่มใสไร้ซึ่งหน้าตาเจ็บปวดทรมานอย่างตอนแรก “เรามาสลับตัวกันดีกว่า ซิงซิง”“บ่าว
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status