ตอนที่1 เพื่อนพี่ชาย

คณเดชพาหญิงสาวคนรักซึ่งเป็นคู่หมั้นมาที่บ้านเพื่อนสนิทสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เพื่อส่งการ์ดเชิญร่วมงานแต่งที่จะจัดขึ้นในเดือนหน้าที่จะถึงนี้ เขากับณิชคุณรู้จักกันมานานพอ ๆ กับเพื่อนสนิทอีกคนชื่อธนวัฒน์

ตั้งแต่รู้ว่าจะได้แต่งงานกับหญิงสาวในอุดมคติอย่างปวิมล เขาก็ทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับว่าที่ภรรยาในอนาคตโดยไม่มีข้อแม้ใด ๆ ทั้งสิ้น ช่วงแรก ๆ อาจจะปรับตัวยากเพราะหญิงสาวคนนี้ค่อนข้างมีโลกส่วนตัวสูง ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร แต่ไม่ได้เป็นคนถือตัว นี่คือเสน่ห์ที่ทำให้เขารู้สึกหลงชอบตั้งแต่วันแรกที่เจอ 

ชายหนุ่มเดินออกจากรถอ้อมไปอีกฝั่งเพื่อเปิดประตูรถให้ว่าที่ภรรยาของตนเอง ทั้งคู่อายุห่างกันสองปี เขาอายุยี่สิบห้าปีส่วนหญิงสาวอายุยี่สิบสามปีรุ่นราวคราวเดียวกันกับน้องสาวบุญธรรมของณิชคุณ

"เชิญครับ"

ณิชคุณมายืนต้อนรับเพื่อนสนิกับว่าที่เจ้าสาวของอีกฝ่าย วันนี้เป็นวันหยุดเขากับน้องสาวเลยพักอยู่บ้าน ตั้งแต่เรียนจบก็ไม่ค่อยได้เจอคณเดชเลย แต่ก็เห็นเคลื่อนไหวผ่านโซเชียลมีเดีย 

นัยน์ตาของชายหนุ่มวูบไหวเมื่อได้สบตากับสาวข้างกายของเพื่อน พยายามกลบเกลื่อนและหลบดวงตากลมคู่นั้น ความสัมพันธ์ลับ ๆ ของทั้งคู่ได้สิ้นสุดลงเมื่อหญิงสาวแจ้งว่าจะแต่งงานกับคณเดช เพราะธุรกิจทางบ้านกำลังล้มละลาย บิดามารดาจึงขอความร่วมมือ และเพื่อนของเขาก็ทักมาอวดพร้อมแนบรูปมาให้ ในที่สุดต้องเป็นเขาที่เป็นฝ่ายถอยออกมาอย่างเงียบ ๆ

 แม้จะเคืองใจแต่อย่าลืมว่าสมัยเรียนเพื่อนคนนี้เคยบอกแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าจะเป็นคนเดียวกันกับที่ตัวเองคบหาอยู่

"น้ำค่ะ"

ณัฐวดีรีบเอาน้ำมาเสิร์ฟให้กับแขกของพี่ชายบุญธรรม ก่อนจะเดินออกมาจัดของว่างที่เตรียมไว้ไปเสิร์ฟต่อ ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่รู้หรอกว่าบิดามารดาอยู่ที่ไหนทำอะไร แต่ช่วงอายุยังน้อยณเรศกับกิตติพรรับเธอมาจากบ้านเด็กกำพร้า 

ถึงอย่างนั้นทั้งคู่ก็รักและใส่ใจเธอมาเป็นอย่างดีรวมถึงณิชคุณก็ด้วยเช่นกัน ไม่เคยรู้สึกขาดความอบอุ่นเลย จวบจนกระทั่งช่วงมัธยมต้น ณเรศเกิดอุบัติเหตุเนื่องจากฝนตกหนักถนนลื่นจึงชนเข้ากับต้นไม้ข้างทางเสียชีวิตคาที่ ต่อมาห่างกันไม่ถึงเดือนกิตติพรก็จากไปอีกคน เพราะสุขภาพจิตที่ย่ำแย่ส่งผลต่อสุขภาพกายที่ป่วยอยู่ ปัจจุบันจึงเหลือเพียงพวกเขาสองคนพี่น้องที่ต้องใช้ชีวิตกันต่อไป 

"คนนี้คือใครเหรอคะ"

ปวิมลเห็นณัฐวดีแล้วก็อดถามไม่ได้เพราะอีกฝ่ายทั้งสวยคมน่ารัก เมื่อก่อนที่แอบคบกับณิชคุณเธอไม่เคยรู้ว่าอีกฝ่ายมีพี่น้องกี่คน บอกแค่อยากพามาบ้านให้รู้จักใครสักคนในครอบครัว เกรงว่าคนที่เอาของว่างมาเสิร์ฟนี้คือคนรักใหม่ของอีกฝ่ายนี่สิ

"น้องสาวบุญธรรมของนิว"

คณเดชรีบตอบคำถามของภรรยา ณิชคุณเอามือแตะไหล่ของณัฐวดีเบา ๆ พลางส่งสายตาอบอุ่นให้ก่อนจะตอบกลับเพื่อนว่า

"กูนับน้องดิวเป็นเหมือนพี่น้องแท้ ๆ ไปแล้ว"

เมื่อได้ยินแบบนี้ปวิมลจึงรู้สึกโล่งอก การแต่งงานระหว่างเธอกับคณเดชนั้นล้วนเป็นเชิงธุรกิจ หลังจากแต่งงานไปสักหนึ่งปีเธอจะขอหย่าเพื่อไปรักกับคนที่นั่งอยู่ตรงหน้านี้ ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะทำตัวออกห่างไร้เยื่อใยก็ตาม

ณัฐวดีเริ่มแปลกใจกับสายตาคู่หมั้นของคณเดชที่แอบมองพี่ชายบุญธรรมของเธอ ถ้าเดาไม่ผิดสายตาแบบนี้มันบ่งบอกว่าชื่นชอบหรือพึงพอใจ ทั้ง ๆ ที่กำลังจะแต่งงานกับคณเดชอยู่แล้ว

 และเพื่อนของพี่ชายคนนี้เธอเคยแอบชอบมาก่อน แต่ก็ถูกอีกฝ่ายมองข้ามจึงพยายามทำใจมาเรื่อย ๆ จนชินแล้ว เพราะคนไม่ใช่ต่อให้พยายามไปมันก็คงจะสูญเปล่า ผู้ชายไม่ได้มีเพียงคนเดียวในโลก เธอมักจะย้ำกับตัวเองแบบนี้เสมอมา

 เชื่อว่าสักวันโลกก็ต้องเหวี่ยงคนที่ใช่มาหาในเวลาที่ใช่ ถ้าจะมีสามีสักคนขอให้นิสัยเหมือนณิชคุณพี่ชายคนนี้ อยู่ด้วยแล้วสบายใจ

แม้ว่าเธอกับณิชคุณอายุจะห่างกันเพียงแค่สองปี แต่อีกฝ่ายมีภาวะความเป็นผู้นำสูงมาก ช่วงอายุยังน้อยไม่สามารถบริหารงานได้อีกฝ่ายให้คุณอาน้องชายของบิดาช่วยบริหารงานแทนชั่วคราวต่อไป โดยแบ่งเงินมรดกให้ส่วนหนึ่งถึงแม้ว่านันทกรไม่ต้องการก็ตาม เพื่อให้ธุรกิจของครอบครัวสามารถเดินหน้าต่อไปได้ ปัจจุบันอีกฝ่ายเป็นประธานบริษัทโดยสมบูรณ์ ส่วนเธอในตอนนี้กำลังเก็บเกี่ยวประสบการณ์การเป็นผู้ช่วยผู้บริหาร 

"ได้รับการ์ดเชิญแล้วอย่าลืมไปร่วมยินดี ไม่งั้นกูจะโกรธมึงแน่"

คณเดชเอ่ยกับเพื่อนสนิทพลางมองไปที่น้องสาวบุญธรรมของอีกฝ่าย เมื่อก่อนมาบ้านหลังนี้บ่อยเจ้าตัวก็มักส่งสายตาหาเขา ปัจจุบันเขามีคนรักแล้วก็หวังว่าจะตัดใจได้ เพราะเขาก็เห็นอีกฝ่ายเป็นน้องสาวคนหนึ่งเหมือนกัน อีกอย่างไม่เคยอยู่ในสายตา

"ก็ต้องไปไหมละ อุตส่าห์มาชวนถึงที่ขนาดนี้"

ณิชคุณตอบกลับแม้จะรู้สึกฝืนใจไปหน่อย แต่ทำอย่างไรได้นอกจากเสียคนรักเขาก็ไม่อยากจะเสียมิตรภาพไปอีก และหญิงสาวข้างกายของอีกฝ่ายก็แอบส่งตาหวานมาให้เป็นระยะ ๆ เขาพยายามไม่มองเธอเพราะมันไม่ควรอย่างยิ่ง

ณัฐวดีมั่นใจเต็มเปี่ยมแล้วว่าปวิมลชอบพี่ชายของเธอ ไม่เช่นนั้นคงไม่ถามสถานะของเธอหรอกว่าเป็นอะไรกับณิชคุณ คุยกันอยู่ไม่นานคณเดชก็ขอตัวกลับไปพัก เพราะพรุ่งนี้ต้องไปเลือกชุดคู่บ่าวสาว

สองพี่น้องเดินออกไปส่งแขกที่หน้าบ้าน แล้วค่อยกลับเข้ามาพูดคุยกัน ณิชคุณก็เป็นห่วงความรู้สึกของน้องสาว เขารับรู้มาตลอดว่าเจ้าตัวชอบคณเดชขนาดไหนแม้จะบอกว่าไม่ได้คิดอะไร ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะยังชอบอยู่ไหม ส่วนเขานั้นพยายามถอยห่างจากปวิมลมาแล้ว

"น้องดิวตัดใจจาก..ไนล์ได้ยัง"

"ได้นานแล้วค่ะ แฟนเขาสวยดีนะคะพี่นิว" ใบหน้าจิ้มลิ้มหันไปสบตากับพี่ชายบุญธรรม เธอสามารถพูดได้เต็มปากว่าไม่ได้รู้สึกอะไร ยิ่งตอนนี้ณคเดชมีเจ้าของแล้วยิ่งไม่ควรทอดสายตามอง ต่อให้หน้าตาจะหล่อเหลาแค่ไหนถ้ารู้ว่ามีเจ้าของเธอจะไม่ยุ่งให้มีมลทินติดตัว

"อืม เหมาะสมกันดี" คำตอบนี้ชายหนุ่มกลั้นกลืนพูดออกมา ทุก ๆ อย่างมันตรงข้ามกับความรู้สึกของเขาโดยสิ้นเชิง ตั้งใจว่าหลังไปงานแต่งของเพื่อนเสร็จเขาจะหนีไปเที่ยวพักผ่อนสักที่หนึ่งเงียบ ๆ เพื่อฟื้นฟูจิตใจ แต่ก็ไม่ได้ละทิ้งงานให้น้องสาวต้องแบกรับคนเดียว

 เชื่อเสมอว่าความรู้สึกที่เป็นอยู่นี้สักวันมันจะเลือนหายไปตามกาลเวลา เหมือนความเจ็บปวดในอดีตที่ไม่คิดว่าจะผ่านมาได้ก็ผ่านมาจนถึงทุกวันนี้ โชคดีที่ยังมีณัฐวดีคอยร่วมเดินทางไม่หนีไปไหน เขารักเจ้าตัวเหมือนน้องสาวแท้ ๆ ไม่เคยมีความรู้สึกว่าเป็นคนอื่นเลยสักนิด

“คุณพศินเจ้าของแบรนด์น้ำหอมโมนิคติดต่อมาว่า อยากได้กล่องพัสดุแพ็กสินค้าที่แสดงถึงเอกลักษณ์ของแบรนด์ค่ะ ดิวเลยให้น้องไอรินช่วยออกแบบลวดลายให้”

“ลูกค้ารายใหญ่นี่ น้องดิวจัดการแทนพี่ได้เลยนะ เพราะหลังไปงานแต่งของไอ้ไนล์พี่ว่าจะหยุดพักผ่อนสักเดือน”

“ได้ค่ะ พี่นิวพักผ่อนให้เต็มที่ดิวช่วยจัดการให้เอง”

ณิชคุณแม้จะขมขื่นใจกับเรื่องงานแต่งระหว่างปวิมลกับคณเดช แต่เขาก็แสร้งยิ้มกลบเกลื่อนเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร และเขาก็ไม่เคยคิดจะชอบคนเดียวกับเพื่อนตัวเอง แต่มันเกิดขึ้นแล้วจึงต้องเป็นฝ่ายถอยให้ เพราะแบบนี้หรือเปล่าหญิงสาวจึงไม่ยอมเปิดตัวว่าคบกับเขา

ส่วนณัฐวดีหยิบเรื่องงานมาคุย เพื่อตัดบทสนทนาเรื่องแอบชอบคณเดช จริง ๆ เมื่อก่อนเธอก็เตือนตัวเองตลอดว่าไม่ควรไปชอบผู้ชายแบบนั้น คือผู้ชายที่มีแนวคิดว่าคนหน้าตาขี้เหร่อย่าได้ริอ่านชอบ ชอบไปก็เป็นรักข้างเดียวอยู่ดี แต่มันก็มีหลายเหตุการณ์ที่ทำให้เผลอใจไปชอบจนได้ รู้สึกเบื่อตัวเองจริง ๆ 

21.00 น.

วันแต่งงานเริ่มใกล้เข้ามาทุกที ปวิมลกลุ้มใจจนนอนไม่หลับ เพราะคนที่อยากแต่งงานด้วยจริง ๆ คือณิชคุณไม่ใช่คณเดช ตอนแรกตั้งใจว่าแต่งไปก่อนเดี๋ยวค่อยขอหย่าทีหลัง แต่พอเห็นแววตาที่เย็นชาของณิชคุณแล้วทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้ง ตอนที่ทั้งคู่คบหากันอีกฝ่ายอยากเปิดตัวแต่เธอยังไม่พร้อม มาถึงตอนนี้ต่อให้มีความพร้อมอีกฝ่ายก็ไม่ต้องการเธอแล้ว

นอนพลิกตัวไปมาบนเตียงจนความคิดชั่ววูบแวบเข้ามา เธอหยิบโทรศัพท์ซึ่งอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาทักข้อความหาณิชคุณ ข้อความก่อนหน้านั้นอีกฝ่ายก็ยังไม่ได้อ่านเลย หากส่งข้อความล่าสุดนี้ไปจะอ่านหรือเปล่านะ

เปรี้ยว: พี่นิวคะ

เปรี้ยว: พรุ่งนี้มาหาเปรี้ยวที่ร้านพรีเวดดิ้งได้ไหมคะ

เปรี้ยว: เปรี้ยวอยากเจอพี่นิวอีกครั้ง  แค่ครั้งเดียวค่ะ

นิว: ให้พี่ไปเจอแล้วไนล์เขาไม่ว่าเหรอ มันยังไม่รู้เลยนะว่าพวกเราเคยคบกัน

เปรี้ยว: เปรี้ยวบอกแล้วค่ะ

นิว: ครับ แล้วให้พี่ไปกี่โมง

เปรี้ยว: ประมาณบ่ายสามโมงค่ะ

นิว: ครับ

เปรี้ยว: พี่นิวโกรธเปรี้ยวเหรอคะ

นิว: เปล่าครับ มันผ่านมานานและพี่ก็มูฟออนแล้ว

เปรี้ยว: พี่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเปรี้ยวอีกแล้วเหรอคะ

นิว: และพี่ทำไมต้องรู้สึกกับคนที่ทิ้งพี่ก่อนด้วยล่ะครับ

เปรี้ยว: ค่ะ งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะคะ ส่วนพิกัดเดี๋ยวจะส่งไปให้ค่ะ

นิว: ครับ

สิ้นสุดการส่งข้อความปวิมลก็สะอื้นไห้ เพราะไม่อยากเสียอดีตคนรักไป แต่ทำอย่างไรได้เพราะอีกไม่นานก็ต้องแต่งงานกับคณเดชแล้ว

และเมื่อครู่เธอก็ยังโกหกว่า ได้แจ้งคณเดชแล้วเกี่ยวกับการคบหาระหว่างทั้งสองคน รวมไปถึงการนัดหมายเจอกัน หากไม่บอกอีกฝ่ายคงไม่ยอมมาแน่นอน

“เปรี้ยวไม่พร้อมที่จะเสียพี่นิวไปฮือ…”

TBC.