ตอนที่2 ถูกแย่งแฟน

คณเดชพาแฟนสาวมาลองชุดแต่งงานตามร้านที่มารดาเลือกมา หนึ่งเดือนข้างหน้าทั้งคู่จะเข้าพิธีวิวาห์กันแล้ว ซึ่งจะถูกจัดอย่างสมเกียรติตามฐานะของเจ้าสาว

“สวัสดีค่ะคุณไนล์กับคุณเปรี้ยว เชิญด้านในได้เลยค่ะ”

“สวัสดีครับ”

ชายหนุ่มกับแฟนสาวกล่าวทักทายหญิงวัยกลางคนซึ่งเป็นเจ้าของร้านลงมาต้อนรับลูกค้ากิตติมศักดิ์ด้วยตนเอง เพราะกลัวพนักงานจะทำได้ไม่ดีพอ เนื่องจากมารดาของเจ้าบ่าวจ่ายเงินค่ามัดจำลองชุดไว้สูงลิบลิ่ว ส่วนราคาชุดจริง ๆ ต้องรอตอนคู่รักเลือกเองว่าชอบชุดไหน และคนที่จ่ายคือคณเดช แพงแค่ไหนก็ไม่เกี่ยง 

เมื่อเข้ามาในร้านทั้งสองถูกต้อนรับเป็นอย่างดี อย่างแรกคือให้เข้าไปนั่งในห้องรับแขกเพื่อพักจิบน้ำเย็น ๆ ให้ชื่นใจ และระหว่างนี้มีการพูดคุยรายละเอียดของชุดแต่งงาน เครื่องประดับที่สามารถรับกับชุดงานแต่งได้

ปวิมลแอบส่งสายตามองออกไปนอกร้านเพื่อหาใครสักคนที่ตนนัดหมายไว้ เธอไม่อยากแต่งงานกับคณเดชแล้ว แต่ทำอย่างไรดี  

จิตใจของหญิงสาวอยู่ไม่เป็นสุขกระวนกระวายอย่างบอกไม่ถูก เพราะไม่ได้แจ้งคณเดชว่าที่สามีของตน ถ้าหากนิชคุณมาถึง แล้วแจ้งว่าเธอเป็นคนนัดอะไรมันจะเกิดขึ้น

เสียงโทรศัพท์จากเจ้าของร้านชุดแต่งงานดังขึ้น พูดคุยกับปลายสายได้ไม่นานหญิงวัยกลางคนก็ขอตัวออกไปทำธุระข้างนอก แล้วให้พนักงานมาช่วยดูแลลูกค้าแทน ภายในร้านที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหรานี้มีชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาวมากมายให้เลือก ทั้งชุดงานแต่งสากล ชุดไทย ชุดจีน จะแยกเป็นสัดส่วน นอกจากนี้ยังมีเครื่องประดับให้เลือกใส่

“ดิฉันขอตัวไปทำธุระก่อนนะคะ เดี๋ยวให้เด็ก ๆ ในร้านมาช่วยบริการให้ค่ะ”

“ครับ ขอบคุณครับ”

คณเดชส่งยิ้มให้ก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับว่าที่ภรรยาของตัวเองต่อ ปวิมลคือหญิงสาวในอุดมคติของเขา สวย หวานละมุน น่าทะนุถนอม เหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ และเรียบร้อย ต่อให้ยุคสมัยจะเปลี่ยนไป ผู้คนส่วนใหญ่นิยมผู้หญิงเซ็กซี่ สวยคม แต่เขาก็มีแนวที่ชอบเป็นของตัวเอง

“เดี๋ยวเปรี้ยวขอเข้าไปลองชุดก่อนนะคะ”

“ครับ พี่ก็จะไปลองของเจ้าบ่าวเหมือนกัน”

เมื่อเห็นณิชคุณกำลังเอารถมาจอด ปวิมลจึงตัดบทสนทนา และต้องการไล่คณเดชในทางอ้อม เธอได้อ่านข้อความของณิชคุณในไลน์ตอนที่ชายหนุ่มคุยกับเจ้าของร้านเมื่อครู่นี้

พนักงานนำพาทั้งสองคนไปลองชุดแต่งงานด้านในสุด ก่อนจะให้ว่าที่คู่บ่าวสาวเป็นคนเลือกชุดด้วยตนเอง แต่ไม่ว่าจะชุดไหนก็ดูสวยหล่อทั้งสองคน และเหมาะสมกันมากราวกับหลุดมาจากเทพนิยาย 

ก่อนที่ผู้เป็นนายจะออกจากร้านได้บอกกล่าวไว้ ขอให้นัดคณเดชกับปวิมลมาถ่ายรูปสำหรับโพรโมตร้าน โดยจะมีส่วนลดค่าชุดให้ เพราะลูกค้าทั้งสองคนนี้รูปร่างหน้าตางดงามทำให้ใครต่อใครก็อยากดูดีที่สุดในงานแต่ง และแน่นอนจะต้องเลือกร้านนี้เจ้าเดียว

ร่างสูงมาลองสวมชุดเจ้าบ่าวอีกฟากฝั่ง ร้านนี้ห้องกว้างมากสุดลูกหูลูกตา ชุดเจ้าบ่าวอลังการทั้งไทย สากล และจีน ใบหน้าหล่อเหลายิ้มผ่านกระจกในขณะเปลือยท่อนบน กล้ามหน้าท้องเป็นก้อน ๆ เรียงตัวอย่างสวยงามคล้ายกับก้อนขนมปัง ลำแขนที่ใหญ่จนเห็นเส้นเอ็นเด่นชัด และตอนนี้เขากำลังหยิบชุดที่เลือกไว้มาสวมใส่ทีละชุด

ณิชคุณมาถึงร้านก็แจ้งกับพนักงานว่าคณเดชกับปวิมลนัดให้ตนมาเจอที่นี่ เมื่อได้ยินแบบนี้พนักงานจึงให้ไปรอตามอัธยาศัย ในระหว่างรอคู่บ่าวสาวก็สามารถเดินชมชุดงานแต่งได้ เผื่ออนาคตอาจจะเป็นลูกค้ารายต่อไปที่มาใช้บริการของทางร้าน

ชายหนุ่มเดินชมร้านแม้จะอยากหลั่งน้ำตาก็ตาม เหมือนสองคนนี้เรียกเขามาเพื่อเยาะเย้ย แต่เหตุไฉนตนถึงยอมมาไม่เข้าใจจริง ๆ ความใฝ่ฝันที่อยากมีเจ้าสาวเป็นปวิมลทุกอย่างจึงต้องพับเก็บ เมื่อหญิงสาวมีคนที่คู่ควรกว่าเขา นั่นคือคณเดชเพื่อนของเขาเอง

ปวิมลเห็นอดีตคนรักเดินมาเธอก็โทรเรียกให้มาหา ในขณะที่ณิชคุณกำลังกวาดตามองหาเพื่อนของตัวเอง เพราะคณเดชคือเจ้าบ่าวที่ต้องมาลองชุดคู่กับหญิงสาวคนนี้

“แล้วไนล์ล่ะ”

“พี่นิวช่วยเปรี้ยวรูดซิปด้านหลังให้ก่อนค่ะ ส่วนพี่ไนล์อยู่อีกฝั่ง”

“อ่ะ ครับ ๆ ”

ชายหนุ่มพยักหน้าให้แล้วเดินเข้าไปในห้องเปลี่ยนชุด รู้ว่าไม่คู่ควรแต่มันคือเหตุจำเป็น แต่แท้จริงแล้วคือวิธีการของหญิงสาวที่ต้องการใกล้ชิดอดีตคนรักต่างหาก เธอจึงสร้างสถานการณ์ขึ้นมา

หมั่บ!

“อะ น้องเปรี้ยวทำอะไรครับ”

ณิชคุณเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ เพราะทันทีที่ก้าวขาเข้าห้องเปลี่ยนชุดก็ถูกหญิงสาวที่เป็นอดีตคนรักดึงแขนเข้าหาแรง ๆ ก่อนที่เธอจะเอามือเรียวคล้องท้ายทอยของเขาไว้ไม่ยอมปล่อย ตอนนี้ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงสองเซ็น 

“เปรี้ยวรักพี่นิวนะคะ”

“น้องเปรี้ยวเอามือออกก่อน ถ้าไนล์มาเห็นเข้ามันจะแย่เอา อื้อ!!”

น้ำเสียงของชายหนุ่มหายไปในลำคอเมื่อถูกริมฝีปากอิ่มประกบจูบ และตัวเขาเองก็ไม่อาจต้านทานแรงปรารนา ถือซะว่ามันคือการบอกลาของทั้งคู่ รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่ควร จริง ๆ แล้วเขาก็คือคนไร้ยางอายคนหนึ่งที่กำลังมองข้ามความถูกต้อง

กอดจูบกันอยู่สักพักปวิมลก็เห็นคณเดชกำลังเดินมาทางนี้จึงรีบผลักณิชคุณออก และตรงกับจังหวะของว่าที่เจ้าบ่าวมาเห็นพอดี อีกฝ่ายพุ่งเข้ามาหาอย่างไวด้วยความโกรธ อีกทั้งกระชากเพื่อนของตัวเองออกมาชกโดยไม่ไถ่ถามสักคำ

พลั้วะ!!

ตุ้บ!!

ร่างของณิชคุณล้มลงไปกองกับพื้นด้วยความงุนงงและสับสน ตกลงแล้วคนที่ชวนเขามาคือปวิมลคนเดียวอย่างนั้นนะเหรอ เพราะเพื่อนของเขาเหมือนไม่ได้รับรู้อะไรด้วย แต่ทว่าคนที่ดึงเขาไปจูบกลับยืนตัวสั่นราวกับถูกเขาทำอนาจารซะงั้น มิหนำซ้ำยังไปยืนหลบอยู่ด้านหลังคนที่ชกหน้าเขา

“ไอ้นิว ไอ้สัตว์!! มึงทำกับเพื่อนแบบนี้เหรอวะ นี่อย่าบอกนะว่ามึงสะกดรอยตามกูกับน้องเปรี้ยวมา”

คณเดชชี้นิ้วด่าเพื่อนตัวเองแบบไม่ไว้หน้า ด้วยแววตาโกรธแค้นเพราะถูกแทงข้างหลังจากคนที่ไว้ใจ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะชอบแย่งของรักของตน ถ้ามาช้ากว่านี้คงจะเกิดเหตุการณ์เลวร้ายกับว่าที่ภรรยาของเขาแน่ ๆ

“เปรี้ยวไม่รู้ว่า…พี่เขามาตั้งแต่เมื่อไหร่ค่ะ ฮึก”

“…”

ณิชคุณพูดอะไรไม่ออก เขามันโง่เองที่หลงมารยาร้อยเล่มเกวียนของผู้หญิงแพศยาคนนี้ และโง่ที่มาตามนัดหมาย ตอนนี้หัวใจของเขาถูกย่ำยี ความรู้สึกดี ๆ ที่เคยมีให้กันหลงเหลือไว้เพียงความเจ็บช้ำใจ สายตาคมของชายหนุ่มจ้องมองหน้าอดีตคนรักด้วยความเสียใจ

“นับจากนี้ไป มึงกับกูไม่ใช่เพื่อนกันอีก ไสหัวไปให้พ้น ๆ”

“กูไปแน่… แต่กูจะบอกอะไรไว้ให้มึงรับรู้ไว้อย่างนึง ผู้หญิงคนนี้ที่กำลังเป็นเจ้าสาวของมึง กูไม่คิดที่จะแย่งกลับคืนมาอีก รองเท้าที่เคยใส่แล้วมันบาดเท้าก็ต้องทิ้งไป”

“มึงหมายความว่ายังไง”

คณเดชย่นเรียวคิ้วเข้มเข้าหากันด้วยความสงสัย แล้วก็หันมามองปวิมล สองคนนี้เคยคบกันมาก่อนอย่างนั้นน่ะเหรอ ทำไมเขาถึงไม่เคยรู้มาก่อน

“เขาเป็นของมึงแล้วนิ ถามดูสิ”

พูดจบณิชคุณก็จ้องมองหน้าของปวิมลด้วยสายตาผิดหวังจนล้นออกมาในรูปแบบของน้ำตา เพราะกลั้นไว้ไม่อยู่จึงปล่อยมันออกมา ว่าเขารู้สึกเสียใจแค่ไหนกับการกระทำของอดีตคนรักที่แสนเลือดเย็น นับจากนี้ไปผู้หญิงคนนี้เขาจะลืมให้ไวที่สุด เพื่อไม่ให้มันรกสมองกับหัวใจ และงานแต่งเขาจะไม่มาเหยียบด้วย

ปวิมลรู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองทำ เธอเจ็บปวดมากกับความเห็นแก่ตัวของตนเอง เพียงเพื่อให้พ้นความผิดจึงใส่ร้ายอดีตคนรัก จนอีกฝ่ายถูกเพื่อนสนิทเข้าใจผิดและทำร้าย มิหนำซ้ำยังตัดขาดจากความเป็นเพื่อนกัน สายตาที่อีกฝ่ายมองมาบ่งบอกว่าตัดเยื่อใยจากเธอเรียบร้อยแล้ว

“น้องเปรี้ยวกับมันเคยคบกันมาก่อนเหรอ”

ด้วยความสงสัยในความสัมพันธ์ หลังจากที่ณิชคุณเดินออกไปแล้วคณเดชจึงถามว่าที่เจ้าสาวของตน อีกฝ่ายหน้าถอดสี ลูกนัยน์ตาขยับไปมาช้า ๆ เหมือนกำลังหาคำตอบมาบอก

“เรื่องมันยาวเอาไว้ก่อนนะคะ”

“ครับ”

ในเมื่อไม่อยากตอบคำถามในเวลานี้ คณเดชก็ไม่เซ้าซี้ ถึงแม้ว่าอยากจะรู้คำตอบมากแค่ไหนก็ต้องทน เพราะหญิงสาวกำลังขวัญเสียอยู่

พนักงานที่ได้ยินเสียงทะเลาะวิวาทกันก็รีบมาดู แต่มาช้าจนตลาดวายวอด แต่ก็ถามไถ่อาการ อีกทั้งขอโทษที่ระบบรักษาความปลอดภัยไม่ดี เมื่อเห็นว่าที่คู่บ่าวสาวไม่เป็นอะไร บริเวณนี้ไม่มีอะไรเสียหายต่างก็แยกย้ายไปทำงานอย่างอื่นต่อ เพราะถ้ายืนประกบดูจะสร้างความกดดัน เดี๋ยวรอลูกค้ากลับแล้วค่อยดูภาพย้อนหลังจากกล้องวงจรปิดทีเดียว

ณิชคุณเดินไปขึ้นรถอย่างหัวเสียแทบจะเป็นบ้า เขารู้สึกเจ็บปวดและแค้นเคืองปวิมลอย่างมาก เจ็บครั้งนี้เขาจะจำจนวันตาย และไม่มีทางย้อนกลับไปรักผู้หญิงแพศยาคนนี้อีก ถ้าชาติหน้ามีจริงก็อย่าได้พบได้เจอกันอีกเลย ให้ทุกอย่างมันสิ้นสุดแค่ชาตินี้ชาติเดียวก็พอแล้ว

TBC.