บทนำ

เมื่อสิบปีก่อน

“ฮือ…แม่อย่าทิ้งผมกับน้องไป ฮึก”

เสียงสะอื้นไห้ของเด็กหนุ่มวัยมัธยมศึกษาตอนต้นอายุสิบห้าปี ข้าง ๆ คือน้องสาวบุญธรรมที่บิดามารดารับมาเลี้ยงตั้งแต่ยังเล็กตอนนี้อายุสิบสามปี แต่ตอนนี้ท่านทั้งสองได้จากพวกเขาไปอย่างไม่มีวันกลับ 

บิดาเพิ่งเกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตเมื่อเดือนที่แล้ว ตอนนี้มารดาอาการทรุดหนักและได้จากพวกเขาไปอีกคน เหตุเพราะมีอาการป่วยร่วมด้วยก่อนหน้านั้น แต่ท่านไม่เคยบอกกล่าวจนมารู้ด้วยตัวเองว่า มารดาเป็นมะเร็ง ยิ่งอยู่ในภาวะเครียดเชื้อก็ยิ่งรุกลาม อีกทั้งภูมิคุ้มกันตกจึงง่ายต่อการเจริญเติบโตของเชื้อร้าย

“คุณแม่คะ….อย่าทิ้งหนูกับพี่นิวได้ไหมคะ ฮึก!!”

เด็กผู้หญิงวัยแตกสาวสะอื้นไห้ข้าง ๆ พี่ชายบุญธรรม หลังจากนี้จะมีแต่พวกเขาเพียงสองคนพี่น้องต่างสายเลือด ปู่ย่าก็ล่วงลับไปตามอายุขัย คุณยายก็ป่วยออด ๆ แอด ๆ คงมีแค่ผู้เป็นอา แต่ท่านมีภาระรับผิดชอบหลายอย่าง ไหนจะต้องมาจัดงานศพพี่ชายต่อด้วยพี่สะใภ้

 ครั้งนี้ตระกูลฉัตรภัทรกรสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ ลูกชายเพียงคนเดียวอายุก็ยังน้อยอยู่ในสถานะผู้เยาว์ รวมทั้งบุตรสาวบุญธรรมที่รับมาจากสถานสงเคราะห์มาเลี้ยง

นันทกรผู้เป็นอามาดึงหลานชายออกจากเตียงผู้ป่วยที่เสียชีวิตแล้ว นั่นคือกิตติพรพี่สะใภ้ที่เคารพรักของเขา สถานการณ์นี้กลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริง ๆ รู้สึกสงสารหลานชายและหลานสาวบุญธรรม

พี่ชายจากไปยังทำใจไม่ได้เลย ตอนนี้ยังมาเสียพี่สะใภ้ไปอีกคน ทำไมโชคชะตาถึงได้โหดร้ายแบบนี้ เขาหวังว่าโลกนี้จะใจดีกับเด็กทั้งสองคนที่ไร้เดียงสา

 ธุรกิจการผลิตบรรจุภัณฑ์สินค้าของพี่ชายยังคงต้องดำเนินต่อ เขาพยายามคิดว่าจะทำยังไงถึงจะแบ่งเวลาได้พอดี เพราะไม่อยากให้งานในส่วนของตนต้องเสียหายด้วย 

“นิว ดิว มาครับมาให้อากอดนะ แม่ไปสบายแล้ว ฮึก”

ชายหนุ่มอดกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ตอนนี้มืดแปดด้านและเหลือตนแค่คนเดียว ไม่รู้จะทำหน้าที่ได้ดีเท่าพี่ชายกับพี่สะใภ้หรือเปล่า แต่เขาจะทำให้สุดกำลังตามความสามารถที่มี

เด็กทั้งสองคนซึ่งอยู่ในช่วงวัยรุ่นโอบกอดผู้เป็นอาสะอื้นไห้ ในระหว่างนี้เจ้าหน้าที่กำลังเคลื่อนย้ายศพผู้เสียชีวิตจากโรคมะเร็งออกจากห้องฉุกเฉินไปยังห้องดับจิต ท่ามกลางเสียงคร่ำครวญของญาติผู้สูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไปตลอดกาล

“ทำไมแม่ไม่เคยบอกผมสักคำฮือ…หรือเป็นเพราะผมที่บกพร่องหน้าที่ลูก คิดถึงแต่ความสุขของตัวเองจนลืมสังเกตความรู้สึกของแม่”

ณิชคุณกำลังกล่าวโทษตัวเอง และทำให้ณัฐวดีได้สำนึกไปด้วยว่าครอบครัวนี้มีบุญคุณกับเธอแค่ไหน ทำไมถึงไม่เฉลียวใจเลยสักนิด

“ดิวก็ผิดค่ะ ดิวแย่เหมือนกัน”

“ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้นครับ อย่าโทษตัวเอง ถ้าแม่รู้แม่คงจะเสียใจ ที่แม่ไม่บอกเพราะไม่อยากให้นิวกับดิวเป็นห่วง เข้าใจไหมครับ”

นันทกรกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลปนสั่นเครือจากอาการสะอึกหลังสะอื้นไห้ ดังนั้นจึงพยายามควบคุมน้ำเสียงเพื่อจะปลอบหลานทั้งสองคน

นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไปเขาคือผู้ปกครองของเด็กทั้งสองคนนี้ จะดูแลจนกว่าบรรลุนิติภาวะ ระหว่างเรียนจะให้ณิชคุณหมั่นเรียนรู้งานของบิดา ส่วนณัฐวดีค่อยให้เรียนรู้งานจากพี่ชายบุญธรรมอีกที เนื่องจากว่าเด็กสาวอายุน้อยกว่าอีกทั้งเป็นผู้หญิงอาจจะไม่เหมาะสมเมื่ออยู่เรียนรู้งานกับเขา จริง ๆ ไม่ได้มีปัญหาอะไร แต่เขากลัวบุคคลภายนอกเห็นอะไรแค่ตาเนื้อเพียงนิดแล้วเอาไปเล่าสู่กันฟังมากกว่า

.

.

.

ผ่านไปห้าปี

ณิชคุณในตอนนี้โตเป็นหนุ่มเนื้อหอมกำลังเรียนอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยชั้นปีที่สอง วันนี้เขาพาเพื่อนมาบ้านหลังจากเลิกเรียน ส่วนน้องสาวบุญธรรมปีนี้เรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่หก โตเป็นสาวควบกับการเป็นเด็กกิจกรรมของโรงเรียน ไม่ว่ามีการแข่งขันทักษะอะไรก็เข้าร่วมหมด มีชนะบ้างได้ชมเชยบ้างสลับกันไป เรื่องเรียนก็เด่นจึงเป็นที่รักของคุณครูแต่ละท่าน

“บ้านมึงมีอะไรให้กินบ้างวะไอ้นิว อยู่ ๆ กูก็หิวข้าว”

คณเดชบ่นหิวเมื่อมาถึงบ้านเพื่อน ตอนอยู่ในมหาวิทยาลัยไม่รู้สึกอะไร แต่ทำไมพอมาถึงบ้านของณิชคุณกลับเกิดหิวขึ้นมาซะดื้อ ๆ 

“กินไข่เจียวหมูสับไหมมึง น้องสาวบุญธรรมของกูทำเก่ง”

“มึงมีน้องบุญธรรมเหรอไม่เห็นบอก”

“ก็มึงไม่ถาม”

“แต่ตอนนี้กูหิวมาก แล้วน้องบุญธรรมมึงอยู่ไหน”

“เดี๋ยวกูไปเรียก”

ณิชคุณเดินไปหาน้องสาวบุญธรรมหลังบ้าน เพราะตอนนี้น่าจะรดน้ำต้นไม้เสร็จแล้ว เจ้าตัวชอบปลูกต้นไม้ประดับบ้าง ดอกไม้บ้าง รวมถึงพืชผักสวนครัวด้วย ถ้าวันไหนว่างเขาก็ไปช่วย กรณีนี้คือช่วยเด็ดล้างน้ำให้สะอาดเก็บเข้าตู้เย็นแล้วเอามาทำกับแกล้มเมนูเนื้อที่ทำสุกแล้ว

“น้องดิวครับ ช่วยทำไข่เจียวหมูสับให้เพื่อนพี่กินด้วยครับ มันบ่นหิวพี่ทำไม่เป็น”

“ได้ค่ะพี่นิว ดิวลดน้ำเสร็จพอดี”

หญิงสาวพูดพร้อมกับยิ้มหยีใส่พี่ชายบุญธรรมจนตาเป็นสระอิ ก่อนจะปิดก๊อกน้ำแล้วเก็บสายยางให้เข้าที่เข้าทาง เพื่อจะไปทำอาหารให้เพื่อนของพี่ชายรับประทาน

“นี่ไนล์เพื่อนพี่ครับ”

“สวัสดีค่ะพี่ไนล์…”

ณัฐวดีตกตะลึงในความหล่อเหลาจนเผลอมองนานอยู่สักพัก ก่อนจะตั้งสติได้ว่ากำลังถูกมองกลับด้วยสายตานิ่ง ๆ จากอีกฝ่าย

“สวัสดีครับ นิวมันบอกว่าน้อง…”

“น้องดิวกูลืมแนะนำ”

“น้องดิวทำอาหารให้พี่กินได้ไหมครับ”

“ค่ะ ระรอสักครู่นะคะ ดิวจะทำสุดฝีมือเลยค่ะ”

พูดจบหญิงสาวก็เดินหายตัวเข้าไปในครัวทั้งที่หัวใจเต้นแรง และใบหน้าร้อนเหมือนจะไหม้เพราะความเขินอายจนพูดติดขัด เธอไม่เคยหลงชอบใครขนาดนี้มาก่อน 

“น้องบุญธรรมของมึงดูเหมือนจะชอบกู”

หลังจากที่ณัฐวดีเดินออกไปแล้วคณเดชจึงบอกเพื่อนตัวเอง เขารู้สึกได้ว่าหญิงสาวกำลังมีใจให้ แต่เขามีคนที่ชอบอยู่แล้ว ผู้หญิงกะโปโลแบบนี้ไม่ใช่สเปกจึงตัดออกง่าย อยากชอบก็ชอบไป เพราะเขามีคนที่อยู่ในใจแล้วนั่นคือปวิมล แต่ยังเก็บไว้เป็นความลับกลัวว่าหากยังไม่ได้คบกันคนอื่นจะแย่งไป ผู้หญิงที่เขาชอบรุ่นเดียวกันกับน้องสาวบุญธรรมของณิชคุณ

“มึงคิดไปเองรึเปล่า กูไม่เคยชวนใครเข้าบ้าน กูชวนมึงคนแรกน้องกูอาจจะตื่นเต้นทำตัวไม่ถูก”

ณิชคุณกำลังแก้ต่างให้น้องสาวบุญธรรม ไอ้เพื่อนตัวดีชักจะหลงตัวเองไปแล้ว ณัฐวดีไม่ใช่จะชอบใครง่าย ๆ เพราะเธอเป็นเด็กเรียนและเน้นกิจกรรมเป็นส่วนใหญ่ เวลาที่จะมอบให้คนที่อยู่ในสถานะคนรักมีน้อย ดังนั้นเขาไม่เคยเห็นณัฐวดีคุยกับใคร และถ้าจะคบใครต้องพามาให้พี่ชายอย่างเขาช่วยดูให้ว่าใช้ได้หรือเปล่า

“ไม่ กูรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ แต่บอกไว้เลยนะกูมีสเปกไม่ใช่แบบนี้”

“ไอ้สัตว์ คิดว่ากูอยากได้มึงเป็นน้องเขยมากมั้ง หลงตัวเองจัด เดี๋ยวไม่ให้กินไข่เจียวหมูสับเลย”

“….”

เสียงบทสนทนาดังไปถึงในห้องครัวทำให้บุคคลที่กำถูกนินทาลับหลังได้ยิน ณัฐวดีนิ่งฟังและคิดตาม เพราะเธอหน้าตาไม่สวยเหรอ หรือมีสถานะเป็นแค่ผู้อาศัยคณเดชจึงกล้าพูดได้เต็มปากว่าไม่ชอบเธออย่างออกซึ่ง ๆ หน้า 

หญิงสาวก้มหน้าทำงานของตนต่อไป ไม่ชอบก็ไม่ชอบ เธอจะได้ไม่ต้องคาดหวังแล้วให้ตัวเองเจ็บ คนที่ชอบเธอก็พอมีบ้าง แต่ตอนนี้ขอเน้นเรื่องเรียนก่อนเพื่ออนาคตข้างหน้า 

.

.

.

.

ปัจจุบัน

“พี่นิว…เราเลิกกันนะ”

คำสั้น ๆ ก็ทำเอาคนฟังนิ่งชะงักราวกับถูกสาปให้เป็นน้ำแข็ง ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวที่ตัวเองรัก สถานะยังไม่ถูกเปิดเผย แต่อีกฝ่ายมาชิงบอกเลิก ทั้งที่เขาพยายามประกาศ และอยากพาไปบ้านให้น้องสาวรู้จักว่าที่พี่สะใภ้ แต่ตอนนี้ทุกอย่างพังหมดแล้ว เพราะปวิมลไม่ยอมให้เปิดตัวตั้งแต่แรก

“ทำไมครับ พี่ผิดอะไรน้องเปรี้ยว”

“พี่ไม่ได้ผิดหรอกค่ะ แต่ครอบครัวเปรี้ยวกำล้มละลาย และเปรี้ยวก็มีคู่หมั้นที่พ่อแม่หาให้”

“แล้วทำไมไม่บอกพี่ เพราะแบบนี้ใช่ไหมน้องเปรี้ยวถึงไม่ยอมเปิดตัว และให้พี่อยู่ในสถานะคนในความลับ”

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะพี่นิว เปรี้ยวไม่ได้โกหก”

“งั้นพี่ขอทำใจก่อน เดี๋ยวค่อยให้คำตอบ”

ณิชคุณยังยอมรับไม่ได้ว่าตัวเองกำลังถูกหญิงสาวบอกเลิก การที่บอกว่าขอทำใจแล้วค่อยให้คำตอบ ความจริงคือขอเวลาปรับตัวแล้วค่อยยอมรับกับความผิดหวังที่เกิดขึ้นนี้ต่างหาก

ชายหนุ่มเดินออกจากร้านคาเฟ่ไปท่ามกลางสายฝน หญิงสาวไม่ได้ตามไปรั้ง เธอคิดแค่ว่าแต่งงานกับคณเดชในนามเสร็จ หลังจากผ่านพ้นไปสักหนึ่งปีแล้วค่อยขอหย่า เพื่อจะกลับไปคบกับณิชคุณเหมือนเดิม เธอไม่ได้มีเจตนาอยากบอกเลิกอีกฝ่ายจริง ๆ

TBC.