ตอนที่7 หลุมพราง

ศิระภรรยาของนันทกรมาหาหลานชายกับหลานสาว หลังจากที่เห็นทั้งสองเพิ่งกลับมาจากงานไว้อาลัยของปวิมล ซึ่งกำลังจะได้เป็นเจ้าสาวแต่ต้องมาจบชีวิตลงอย่างน่าสงสาร คืนก่อนเขาก็ได้ยินเสียงกดกริ่งดังเนื่องจากบ้านอยู่ติดกัน แต่เมื่อเดินออกมาดูก็เห็นณัฐวดีกำลังยืนคุยกับคณเดชอยู่ และตนก็ไม่รู้ว่าคุยเรื่องอะไรกัน แต่เขาก็อยู่เฝ้าดูจนทั้งคู่แยกจากกัน

เช้าวันรุ่งขึ้นช่วงสายก็ได้ยินข่าวร้ายว่าคนรักของคณเดชเพื่อนคนสนิทของหลานชายถูกข่มขืนและทารุณกรรมก่อนเสียชีวิต และคนร้ายก็ชิงทรัพย์หนีไปทิ้งไว้เพียงรถยนต์หรู เป็นไปได้ว่ากลัวถูกจับได้จึงเอาแค่ทรัพย์สินมีค่าอย่างอื่นไปแทน

“สงสารไนล์กับแฟนนะ กำลังจะได้แต่งงานอยู่แล้วเชียว”

“ใช่ค่ะคุณอา”

ณัฐวดีหันมาตอบอาสะใภ้ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ส่วนณิชคุณขอตัวขึ้นไปพักบนห้อง จริง ๆ แล้วเขากลั้นน้ำตามาตลอดทางเพื่อจะปลดปล่อยออกมาทีเดียว 

“ขอให้ตำรวจตามตัวคนร้ายมารับโทษให้ได้ อาว่านะพวกมันต้องอาศัยรวมกับชาวบ้านใกล้ ๆ ”

“อาคิดเหมือนหนูเลยค่ะ เสียดายที่เป็นเวลากลางคืนถนนเส้นนั้นมืดเปลี่ยว กล้องหน้ารถบันทึกภาพได้ไม่ชัด แต่ตำรวจสันนิษฐานว่ามีห้าคนค่ะฟังจากเสียงแล้ว มีเสียงที่คล้ายกันอยู่สอง บางคนก็บอกว่าโจรพวกนี้มีสามคน”

“พี่ไม่เข้าใจว่าทำไมน้องเปรี้ยวต้องหนีงานแต่ง หรือถูกผู้ใหญ่บังคับ”

“หนูคิดว่ามีส่วนค่ะ จริง ๆ หนูคิดว่าประเพณีคลุมถุงชนควรจะหมดยุคไปได้แล้ว ให้สิทธิ์คนเป็นลูกหาเนื้อคู่ด้วยตัวเองดีกว่า”

ณัฐวดีเห็นด้วยจึงเลือกพูดแบบนี้เพราะเธอรู้ดีว่าพี่ชายต้องรักปวิมลมาก และหญิงสาวก็มีใจให้จึงเลือกที่จะหนีงานแต่งเพื่อไปตามหาพี่ชายของเธอ แต่ก็เกิดเหตุโศกนาฏกรรมขึ้นกับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง 

ในฐานะที่เป็นลูกผู้หญิงเหมือนกันเธอรู้สึกเกลียดความป่าเถื่อนไร้ความเป็นมนุษย์แบบนั้น ปล้นชิงทรัพย์ไม่ว่า แต่ถึงขั้นลงมือข่มขืนทำอนาจารหมู่ก่อนจะสังหารเหยื่อด้วยวิธีโหดเหี้ยม เมื่อไหร่คนประเภทนี้จะหมดสิ้นโลกไป

ตั้งแต่รู้ข่าวณิชคุณก็รีบขึ้นเครื่องจากเชียงใหม่มาลงกรุงเทพฯ ทันทีเพื่อจะมาไว้อาลัย และรู้สึกผิดทั้งที่แค่ต้องการปกป้องความรู้สึกของตัวเอง พี่ชายจึงบล็อกปวิมลทุกช่องทางเพื่อหนีไปพักใจที่ไร่ส้มเงียบ ๆ แต่ไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์เลวร้ายกับอดีตคนรักเสียก่อน

พี่ชายของเธอพยายามทำตัวเข้มแข็ง ทั้งที่ภายในใจแทบแหลกสลาย ตอนที่ถูกคณเดชตัดความสัมพันธ์ของความเป็นเพื่อน ปากก็บอกว่าตัดใจจากปวิมลได้แล้ว แต่ตอนนี้คงนอนฟูมฟายร้องไห้อยู่บนห้อง พี่ชายรู้สึกยังไงเธอสัมผัสได้ นี่ถ้าไม่มีการคลุมถุงชนป่านนี้เธอคงมีพี่สะใภ้ไปแล้ว เหตุการณ์สะเทือนใจคงไม่เกิดขึ้น และจะได้ไม่มีใครต้องเจ็บปวด

“น้องดิวอยากกินอะไรไหมครับเดี๋ยวอาไปทำมาให้”

“ขอบคุณค่ะอา วันนี้ดิวเพลียมากเลยไม่ค่อยอยากเข้าครัว”

ศิระเห็นหลานสาวดูเหนื่อยล้าและคงหิวจึงเปลี่ยนบทสนทนามาคุยเรื่องอาหารแทน เมื่อหลายวันก่อนเขาฝึกทำอาหารบางสูตรจากช่องยูทูบ พอให้สามีทานก็ดูชอบอกชอบใจจึงอยากทำให้สองพี่น้องต่างสายเลือดคู่นี้ได้ชิมกัน

สองอาหลานนั่งคุยกันอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่ศิระจะกลับไปบ้านของตนซึ่งอยู่ใกล้ ๆ วันนี้เขาจะทำแกงหน่อไม้กับผัดคะน้าหมูกรอบ ถ้าณัฐวดีทานแล้วรู้สึกอร่อยเขาจะเปิดร้านขายในราคาที่ชาวบ้านจับต้องได้ไม่แพงจนเกินไป เพราะมีวัตถุดิบหลายอย่างที่ไม่ต้องควักเงินซื้อ เนื่องจากหลังบ้านมีพื้นที่ใช้สอยมากมายเอาไว้ปลูกพืชผักปลอดสารพิษไว้ทานเอง

ณัฐวดีไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เขากับณิชคุณไปร่วมงานไว้อาลัยเพิ่งกลับมาจึงรู้สึกตัวเหนียว และเธอก็ยังรู้สึกหลอนอีกทั้งสะเทือนใจกับการจากไปของปวิมล มันโหดร้ายเกินไปกับผู้หญิงคนนี้จริง ๆ

หลังกลับมาจากงานศพของอดีตคนรัก ณิชคุณก็แอบร้องไห้เพียงลำพังเพราะสงสารหญิงสาวจับใจ ก่อนเสียชีวิตปวิมลต้องเจ็บปวดขนาดไหน 

“พี่ขอโทษที่ด่าทอน้องเปรี้ยววันนั้นครับ ฮึก”

ชายหนุ่มนึกคิดถึงคำพูดของตนที่เคยพ่นใส่หญิงสาวเมื่อเดือนก่อน อีกฝ่ายนัดเขาที่ร้านเช่าชุดแต่งงานโดยไม่ได้บอกกล่าวกับคณเดชไว้ ยอมรับว่าวันนั้นเขาอารมณ์ฉุนจริง ๆ เพราะถูกเพื่อนเข้าใจผิด

ณิชคุณกดเข้าไปดูรูปถ่ายทีละรูปที่เคยถ่ายไว้กับหญิงสาวยังเหลือเก็บไว้อยู่ แต่บางส่วนได้ลบทิ้งไปหมดแล้วด้วยอารมณ์โมโหที่ถูกหลอก ตอนนี้ความรู้สึกเหล่านั้นมันได้หายไปกับโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นกับเจ้าตัว

“พี่เชื่อแล้วครับว่าน้องเปรี้ยวไม่ได้อยากแต่งงาน พี่ขอโทษครับ”

ช่องทางต่าง ๆ ที่เคยบล็อกอดีตแฟนสาวตอนนี้เขาปลดจนหมดแล้ว ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยคราบน้ำตาแห่งความเสียใจ 

ในระหว่างที่กำลังก้มหน้าก้มตาจ้องจอโทรศัพท์ ก็ปรากฏข้อความของคณเดชเด้งขึ้นมา เพราะเขาปลดบล็อกอดีตเพื่อนแล้วเหมือนกัน ชายหนุ่มกดเข้าไปดูว่าอีกฝ่ายส่งอะไรมา

ไนล์: กูมีเรื่องอยากจะขอคุยด้วยหน่อย

นิว: อะไรเหรอ

ไนล์: วันนั้นที่น้องเปรี้ยวหายไปกูเลยแวะไปบ้านมึงแล้วเจอดิวอยู่คนเดียว กูคิดว่ามึงเป็นคนชวนน้องเปรี้ยวไปบ้านเพื่อปรับความเข้าใจกัน แต่ดิวบอกว่ามึงไม่ได้อยู่บ้านมาเกือบเดือนแล้ว และเมื่อสัปดาห์ก่อนน้องเปรี้ยวไปถามหามึง กูอยากถามว่ามึงยังรักน้องเปรี้ยวอยู่ใช่ไหม

นิว: ต่อให้กูเคยรัก แต่กูจะไม่มีวันใช้ผู้หญิงคนเดียวกับมึง อีกอย่างน้องก็เลือกมึงถึงได้ขอเลิกกับกู 

ไนล์:มึงรู้สึกเสียใจไหมที่น้องเลือกกู

นิว: ไม่ แต่กูเสียใจที่มีคู่หมั้นแล้วไม่บอก และมึงก็ไม่เคยบอกกูว่ามึงชอบน้อง เอาแต่พร่ำเพ้ออย่างเดียว ถ้ามึงเอารูปให้ดูกูจะหลีกทางให้ตั้งแต่แรก

ไนล์: เออ อันนี้กูผิดเองที่ไม่ได้บอกมึง แต่มึงก็ไม่บอกกูเหมือนกันว่ากำลังคบกับใครอยู่ ไม่อย่างนั้นกูจะยกเลิกการหมั้นและเลิกแต่งงาน กูจะหลีกทางให้มึง เพราะกูไม่ชอบแย่งของของใคร ปกติกูไม่เคยคบแฟนเก่าของเพื่อน แต่คนนี้กูชอบมานานแล้ว มารู้ความจริงตอนไปลองชุดแต่งงาน

นิว: กูขอโทษด้วยนะที่ทำให้เรื่องมันวุ่นวาย

ไนล์: เออกูก็ขอโทษที่ใช้อารมณ์มากไปหน่อย กลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมได้ไหม

นิว: ถ้ามึงต้องการ กูก็จะเป็นเพื่อนที่ดีให้ แต่ไม่รู้ว่าจะดีพอหรือเปล่า

ไนล์: กูขอโทษที่พูดไม่คิด เพราะตอนนั้นกูโมโหมาก ไม่รู้มาก่อนว่ามึงกับน้องเปรี้ยวเคยคบกันมา

นิว: ไม่เป็นไร เรื่องมันผ่านมาแล้ว

ไนล์: มึงยังโกรธกูอยู่ไหม

นิว: ไม่แล้ว เพราะมึงไม่รู้ คนไม่รู้ย่อมไม่ผิด

ไนล์: ขอบใจ ต่อจากนี้ไปกูจะใช้สติให้มาก

นิว: กูก็เหมือนกัน น้องเปรี้ยวจะได้ไปสู่สุคติไม่ต้องกังวลว่ามึงกับกูจะมาทะเลาะกันอีก

ไนล์: อืม กูถึงมาคุยกับมึงนี่ไง

นิว: กูอยากให้ตามตัวไอ้ระยำพวกนั้นมารับโทษที่พวกมันก่อเอาไว้ จะจำคุกตลอดชีวิตหรือประหารชีวิตได้ยิ่งดี อยู่ไปก็หนักแผ่นดิน

ไนล์: กูว่าโทษประหารชีวิตกับจำคุกตลอดชีวิตไม่สาแก่ใจหรอก คนแบบนั้นต้องถูกทรมานจนวินาทีสุดท้าย เหมือนจะตายแล้วแต่ก็ไม่ตายซะที

นิว: กูว่าจำคุกตลอดชีวิตกับประหารก็เป็นโทษสูงสุดแล้วนะตามกฎหมาย

ไนล์: แต่กฎหมายไทยมันอ่อนไปไง ชอบเลื่อนอันดับความรุนแรงให้นักโทษน้อยลง จากประหารชีวิตเป็นจำคุกตลอดชีวิต พอมันแสร้งทำดีหน่อยก็ลดโทษลง สุดท้ายก็ออกจากคุกมาทำเหี้ยใส่คนอื่นอีก

นิว: มันก็จริงอย่างที่มึงว่า แต่ก็ดีกว่าที่พวกมันลอยนวลโดยไม่ได้รับโทษอะไรเลย

ไนล์: กูถึงบอกไงว่ามันไม่สะใจ กูอยากทรมานพวกมันให้ตายอย่างช้า ๆ 

นิว: พึ่งพากฎหมายดีกว่า อย่าเสี่ยงลงโทษด้วยตัวเองเลยมันไม่คุ้มค่า

ไนล์: อืม งั้นแค่นี้กูขอนอนพักก่อน

นิว: เค ฝันดีล่วงหน้า

ณิชคุณถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกโล่งอก ตอนนี้เขากับคณเดชกลับมาเป็นเพื่อนเหมือนอย่างเมื่อก่อนนี้แล้ว เพียงแค่การวางตัวอาจจะมีระยะขึ้นมาบ้าง 

แต่ทางฝั่งของคณเดชกลับโกรธแค้นจนมือสั่นขบกรามแน่นหลังคุยแชตกับอดีตเพื่อน ที่ว่าจะกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมนั้นมันคือหลุมพรางที่เอาไว้ดักฆาตกรอำมหิตอย่างณิชคุณไงล่ะ ฉะนั้นก็ต้องระมัดระวังเอาไว้ อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่นมันจะเสียการใหญ่ และเขาจะไม่มีทางให้แผนการนี้พัง

"น้องเปรี้ยวจะต้องไม่ตายฟรี พี่จะเอาความยุติธรรมให้น้องเปรี้ยวเองครับ"

คณเดชงึมงำกับตัวเองภายในห้องนอนเงียบ ๆ ไม่ว่าตำรวจจะสันนิษฐานยังไง แต่เขารู้ตัวฆาตกรแล้วซึ่งเป็นคนใกล้ตัว คาดว่าไม่นานณิชคุณต้องจ้างผู้ร่วมกระบวนการรับโทษแทนตัวเองแน่นอน เมื่ออ่านจากข้อความที่อีกฝ่ายโต้กลับมา

เมื่อก่อนเขามันคนตาบอดคิดเสมอว่าอีกฝ่ายเป็นคนดีไว้ใจได้ ตั้งแต่รู้จักกันมีอะไรก็คุยหารือกันตลอด และสงสารที่กำพร้าบิดามารดา แม้กระทั่งจะแต่งงานกับปวิมลเขายังไปเชิญด้วยตัวเอง แต่อีกฝ่ายกลับตอบแทนมาแบบนี้ ตอนนี้เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าฆาตกรมันไม่สมควรมีใครอยู่เคียงข้างจริง ๆ ต้องมีชีวิตทุกข์ทรมานอย่างโดดเดี่ยวเดียวดายโดยไร้ที่สิ้นสุด

แผนลำดับต่อไปคือทำให้ณัฐวดีตกลงคบกับเขาเมื่อไหร่ทุกอย่างจะง่ายขึ้น เพราะตอนนี้อีกฝ่ายเหมือนตั้งกำแพงไว้ แต่ก็ต้องดูวัตถุที่เอามาเป็นกำแพงว่าได้มาตรฐานหรือเปล่า ไม่ใช่ว่าเอาแผ่นโฟมมากั้นไว้แล้วเรียกว่ากำแพง มันจะน่าสมเพชสิ้นคิด 

คำพูดและการกระทำดูภายนอกเหมือนจะรักนวลสงวนตัว แท้จริงแล้วคงอยากนอนอ้าขาไว้ให้เขาสอดใส่เต็มทน แต่เสแสร้งทำเป็นรักศักดิ์ศรีให้ดูมีราคาขึ้นมาเท่านั้น ไม่ว่าจะทำยังไงก็สู้ปวิมลไม่ได้อยู่ดี

"ร่านและเก็บกดมากใช่ไหมณัฐวดี ฉันจะสนองให้เธออย่างสาสม ผู้หญิงอย่างเธอมีค่าสุดคือตอนนอนอ้าขาให้คนอื่นเขาเอาเป็นแม่พันธุ์ เพราะดูแล้วคงมีประสบการณ์ไม่น้อย ไอ้นิวมันคงสอนเธอไปหลายกระบวนท่า"

ร่างสูงเทไวน์แดงจากขวดลงในแก้วบรั่นดีก่อนจะยกขึ้นมาดื่มหลังพูดกับตัวเองจบ นัยน์ตาคมเป็นประกายไฟลุกวาวพร้อมที่จะแผดเผาสองพี่น้องต่างสายเลือดนั้นให้เป็นจุณ หรือให้เป็นผงเถ้าธุลีเลยก็ว่าได้ ในเมื่อเล่นละครได้เนียนขนาดนี้เห็นทีเขาต้องให้เกียรติด้วยการเล่นกลับไปบ้าง เอาให้เข้าถึงบทบาท

TBC.