ตอนที่4 แตกสลาย

สิบห้าวันต่อมา ณ แดนเหนือ

         ตลอดสิบห้าวันที่นำร่างของคุณหนูใหญ่กลับสู่แดนเหนือ หลิวเอินไม่เคยห่างจากร่างของผู้เป็นพี่เลย ด้วยอากาศที่หนาวเย็นตลอดเส้นทาง ทำให้ร่างกายของหลิวอินอิน ยังคงเดิมทุกประการ การเดินทางแบบไม่หยุดพักติดต่อกันถึงสิบห้าวัน หากเป็นคนปกติย่อมยากที่จะทานทนไหว ทว่ากับเหล่าทหารกล้าที่ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วนเช่นพวกเขา กลับไม่ส่งผลใดเลย

         “หลานสาวข้ามาแล้ว อินอิน ฮ่า ๆ ท่านตาของเจ้าเตรียมของชอบเจ้าเอาไว้มากมายเชียวล่ะ”

         เพียงเห็นหัวขบวนของหลานสาวคนรอง โผล่พ้นมุมถนนสายเล็ก ชายชราที่ยืนอยู่บนกำแพงเมือง หัวเราะร่าอย่างยินดี ที่หลานสาวคนโตมาถึงแล้ว แม้จะแปลกใจอยู่บ้าง ที่ทำไมการเดินทางของหลาน ๆ จึงได้รวดเร็วราวไม่เคยหยุดพัก เพราะตามความเป็นจริงแล้วมันต้องใช้เวลามากกว่านี้

         ชายชรารีบลงจากกำแพงเมือง ตรงไปยังหน้าประตูเมือง เพื่อรอรับหลานรัก ที่นานครั้งจะได้พบเจอกัน โดยมีฮูหยินเจียงที่นั่งรอสามีอยู่ในรถม้า ก้าวลงมาเคียงข้าง เดินออกไปรอรับหลานสาว รอยยิ้มของผู้ชราทั้งสอง ทำให้คนที่อยู่บนหลังม้า ถึงกับจุกไปทั้งอก

         เจียงสือขบกรามแน่น เขาจะบอกท่านปู่ท่านย่าเช่นไรดี ว่าญาติผู้พี่มิได้มาเยือนอย่างมีลมหายใจ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสูง เพื่อหวังให้น้ำตาของเขาไม่ไหลลงอาบข้างแก้ม สิ่งที่จะเกิดต่อจากนี้ คงยากที่จะบรรยายได้

         “สือเอ๋อร์ พี่สาวเจ้าเล่า”

         เมื่อม้าหยุดลงต่อหน้าของผู้ชราทั้งสอง คำถามที่ทำให้ชายหนุ่ม กลืนก้อนแข็ง ๆ ลงคอ ก่อนที่เขาจะหันกลับไปมองยังรถม้า ที่พี่สาวทั้งสองอยู่ข้างใน

         “ท่านตาท่านยาย ขึ้นรถม้าเถอะขอรับ”

         เป็นหลิวเอินที่เดินลงจากรถม้า แล้วบอกให้คนชราทั้งสองขึ้นไปแทนตนเอง ท่านแม่ทัพชรามองหลานสาวคนรองในคราบของบุรุษ เพียงเท่านี้หัวใจของเขาก็เหมือนหล่นลงกองอยู่กับพื้น เขาเป็นแม่ทัพมาทั้งชีวิต มองเท่านี้ก็รู้แล้วว่าเกิดสิ่งผิดปกติขึ้น

         หลิวเอินไม่เคยที่จะแสดงความอ่อนแอ หรือแม้แต่จะปล่อยให้ใครได้เห็นดวงตาที่ไม่เหมือนเดิม นางเป็นคนที่เก็บซ่อนตัวตนได้ดีที่สุด แต่ดวงตาของนางในตอนนี้ มันเหมือนคนกำลังเต็มไปด้วยไฟแค้น และความโศกเศร้า

         เจียงฮูหยิน มิได้โง่เขลาที่จะมองไม่ออกเช่นกัน นางถึงกับยืนไม่คงที่ จนผู้เป็นสามีต้องโอบประคอง สองร่างเหมือนแก่ชรานับร้อยปีก็ว่าได้ เมื่อรับรู้ถึงสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นภายในรถม้า หลิวเอินเดินมาหยุดอยุ่ต่อหน้าของผู้เป็นตายาย ก่อนจะประสานมือโค้งกายอยู่ครู่ใหญ่ นางขึ้นยืดตัวตรง ยื่นมือไปรับสายบังเหียนมาจากคนสนิท แล้วจูงม้าเดินกลับเข้าเมือง โดยไม่เอ่ยสิ่งใดเลย

         เจียงสือและทุกคนที่อยู่บนหลังม้า ต่างทำเช่นเดียวกัน ทุกคนลงจากหลังม้า จูงม้าคู่กายเดินประกบข้างรถม้าคันใหญ่ โดยสองคู่ชราได้ขึ้นไปในรถม้า ตามการประคองของสาวใช้ แน่นอนว่าภาพที่เห็นนั้น ทำให้เจียงฮูหยิน ถึงกับสิ้นสติไปในทันที ไม่มีเสียงร้องไห้ใด ๆ แต่ก็ไม่มีเสียงอื่นใดเล็ดลอดออกมาเช่นกัน

         ใช้เวลาเพียงครึ่งก้านธูป รถม้าที่พาร่างของหลิวอินอินมา ได้หยุดอยู่หน้าจวนแม่ทัพแดนเหนือ ชายชราช้อนอุ้มร่างหลานสาว ที่ห่อด้วยผ้าห่มขนสัตว์หนานุ่ม ก้าวลงจากรถม้า ด้วยใบหน้าเรียบตึง ดวงตาสองข้างแดงก่ำราวสีเลือด ต่อให้เขาชรามากกว่านี้ ร่างบอบบางของนางเขาก็มีเรี่ยวแรกที่จะอุ้มมัน

         ส่วนเจียงฮูหยินที่ได้สติกลับมาแล้ว เดินตามการประคองของสาวใช้ นางกลั้นสะเอื้อนเอาไว้อย่างสุดความสามารถ เรื่องที่เกิดขึ้นกับหลานสาวคนโต ย่อมไม่อาจแพร่งพรายออกไปได้ ดังนั้นทุกอย่างจึงต้องไม่แสดงออกมาให้ใครได้เห็น

         “คุณหนูใหญ่ล้มป่วย ไม่ต้องการให้ใครรบกวน”

         เจียงฮูหยินเอ่ยกับพ่อบ้าน ก่อนจะเดินตามสามีไปยังเรือนพักของหลานสาว นี่คือสิ่งที่พ่อบ้านรู้ดี ว่าจะต้องทำเช่นไร เพื่อตบตาศัตรู ตลอดเส้นทางเดินสู่ตัวเรือน มันช่างยาวไกลและหนักอึ้งเหลือเกิน สำหรับทุกคน โดยเฉพาะหลิวเอิน ที่ต้องแสดงความองอาจเยี่ยงบุรุษ ทั้งที่ใจของนางนั้น แหลกสลายจนไม่เหลือชิ้นดีแล้วก็ตามที