ตอนที่5 หาทางออก

เรือนหลิวเอิน

         หลินหนวนหนวน ในชุดของขุนพลหนุ่ม ยืนมองนิ่งไปยังเตียงน้ำแข็ง ที่นางให้คนเร่งจัดทำในชั่วไม่กี่ก้านธูป มีร่างของพี่สาว สวมชุดที่งดงามประดุจเทพธิดาหลับอยู่ กรามเล็กขบกันแน่น ดวงตาที่เต็มไปด้วยความแข็งกร้าว มันวาวโรจน์จนชายชราที่เดินเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง ทำได้เพียงถอนหายใจ

         “เจ้าคิดดีแล้วหรือ”

         ชายชราเอ่ยถามหลานสาว เขาไม่ใช่ว่ามิเชื่อในฝีมือของนาง แต่เพราะเกรงว่านางที่จับอาวุธมาทั้งชีวิต จะทำให้ความลับเปิดเผยออกมา หลินอินอิน ทั้งงดงามอ่อนหวาน ฉ่ำชองในหมากรุกดนตรีภาพหวาน อาหารทั้งคาวหวานล้วนเป็นเลิศ แต่หลานสาวข้างายเขาคนนี้ เก่งการเพียงเรื่องในสนานรบ อย่างอื่นล้วนไม่เทียบเท่าหลานคนโต หากเรื่องฝาแฝดถูกค้นพบ สกุลหลิวของบุตรเขย คงถึงคราลำบากอย่างแน่นอน แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็คงยากจะห้ามนางได้เช่นกัน

         “หรือเจ้าจะกลับในไปแบบตัวตนของเจ้าดี ชื่อของเจ้าทุกคนล้วนรู้ว่าเติบโตอยู่บ้านนอก ร่างกายไม่สมบูรณ์พร้อม การทำสิ่งใดไม่ทันเทียมอินอิน ย่อมไม่มีคนสงสัย เพียงแค่เจ้าแปลงโฉมเท่านั้น”

         ชายชราเสนอความคิดเห็น ที่พอจะช่วยหลานสาว ให้กลับเข้าเมืองหลวงได้สะดวกขึ้น และไม่เสี่ยงต่อการถูกจับได้

         “แล้วหลิวอินอิน จะอยู่ที่ใดเล่าเจ้าคะ อยากหาตัวคนลงมือ มันต้องเป็นตัวของพี่หญิงเองไปยืนต่อหน้า ผู้ใดแตกตื่นก่อน ผู้นั้นจะได้สังเวยเลือดให้ข้าเป็นคนแรก”

         คำพูดของหลานสาว ทำให้ชายชราได้แต่ทอดถอนหายใจ นางเติบโตมากับกลิ่นคาวเลือด ย่อมคุ้นชินกับการฆ่า และเขาก้รู้ดีว่าทำไมครั้งนี้ คนที่เคยเยือกเย็น ถึงได้ดุดันเกินกว่าที่เคยเป็น เพราะตัวเขาเอง ก็ไม่ได้คิดที่จะเมินเฉย ต่อการตายของหลานสาวเช่นกัน เพียงแค่การจัดการของเขากับหลานสาว มันแตกต่างกันคนละรูปแบบเท่านั้น

         “หนวนหนวน ยายไม่อยากเสียผู้ใดไปอีก”

         หญิงชราเดินเข้ามาสวมกอดหลานสาว นางยากนักจะทำใจได้ แล้วหากบุตรสาวกับบุตรเขยของนาง รู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับอินอินเล่า จะต้องกล้ำกลืนมากเพียงใดกับเรื่องนี้

         “ท่านยายจะไม่เสียข้าไปเจ้าค่ะ เพราะข้าจะต้องลากคนที่มันทำกับพี่หญิง ให้ลงไปรับโทษทัณฑ์อันสาสมเจ้าค่ะ ท่านยายอย่าได้กังวลไปเลยนะเจ้าคะ เรื่องเท่านี้ข้าย่อมจัดการได้”

         ช่างเป็นคำปลอบโยนที่คนฟังไม่คิดจะเชื่อตาม นางเลี้ยงหลานสาว ที่ในคราบของหลานชาย มาตั้งแต่ยังแบเบาะ มีหรือจะไม่รู้นิสัยใจคอ คนลงมือต่ออินอิน ย่อมต้องเป็นคนในจวนมหาเสนาบดี หาไม่แล้วคงไม่รู้ทุกการเคลื่อนไหว และเข้าถึงตัวอินอิน ได้ง่ายขนาดนี้

         “พ่อบ้านเกาเป็นเช่นไรบ้าง” หญิงสาวเอ่ยถามญาติผู้น้อง ที่เดินเข้ามายืนอยู่ไม่ห่าง

         “เขาเริ่มดีขึ้นบ้างแล้วขอรับ หากท่านพี่หลิวเอินอยากสอบสวน ข้าคิดว่าน่าจะทำได้แล้วขอรับ”

         เจียงสือ ตอบกลับญาติผู้พี่ ด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเครืออยู่ ยิ่งมองเห็นคนที่นอนอยู่บนเตียงน้ำแข็ง ใจของเขายิ่งเจ็บปวด ราวถูกกรีดลงไปอย่างไรอย่างนั้น พี่สาวคนดีที่ชอบดุเขากับท่านพี่หลิวเอิน ยามที่วิ่งไล่กันวนรอบตัวนาง บัดนี้หลงเหลือเพียงร่างที่ไร้ซึ่งลมหายใจ

         “ท่านตา ท่านยาย อยู่เป็นเพื่อนพี่หญิงไปก่อนนะเจ้าคะ ข้าจะไปสอบถามเรื่องราวจากตาเฒ่าเกาสักหน่อยเจ้าค่ะ”

         หญิงสาวค่อย ๆ ดันร่างของผู้เป็นยายออกจากร่างของตนเอง ก่อนจะหันไปหาผู้เป็นตาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รอยยิ้มจาง ๆ ของนาง ไม่ได้ทำให้คนชราทั้งสอง รู้สึกวางใจได้เลย ด้วยเกรงว่าหลานสาวจะพลั้งมือทำรุนแรงไป

“เจ้าต้องใจเย็นให้มากนะ”

         หญิงชรากำชับหลานสาว ด้วยไม่อยากให้หลิวเอิน ลงมือสอบสวนรุนแรง ต่อให้คนที่ทำร้ายอินอิน จะอยู่ภายในจวนของหลานเขย ก็ไม่ได้หมายความว่าพ่อบ้านเกา จะมาส่วนรู้เห็นด้วย หรือต่อให้มีส่วนก็ต้องนิ่งไว้ เพื่อที่จะสืบหาให้ลึกไปกว่านี้