ตอนที่3 ข้อตกลง

จวนแม่ทัพจ้าวเทียนฉี

         ภายในห้องโถงของเรือนหลัก สมาชิกทุกคนในตระกูล ต่างมารวมตัวกัน เพื่อหารือเรื่องสำคัญ ซึ่งมิใช่เรื่องอื่นใดเลย หากไม่ใช่เรื่องของผู้สืบทอดตระกูลคนต่อไป แน่นอนว่าคนที่เคยนั่งในตำแหน่งนี้ อย่างแม่ทัพหนุ่มจ้าวเทียนฉี จำต้องฟังคำตัดสินของคนในบ้าน ว่าตัวเขายังคงอยู่ในตำแหน่งเดิมได้หรือไม่

         “เทียนฉี เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าตอนนี้ ตัวเจ้าไม่เหมือนเดิมแล้ว”

         คำพูดนี้ผู้อาวุโสสูงสุดเป็นคนเอ่ยขึ้น และสายตาของทุกคน ที่มองมายังแม่ทัพหนุ่ม ซึ่งนั่งอยู่บนรถเข็น ล้วนเต็มไปด้วยความดูแคลน คนพิการก็เท่ากับขยะชิ้นหนึ่งเท่านั้น จะเอาอันใดมารุ่งโรจน์เช่นในอดีตได้

         “เรื่องนี้ข้าย่อมรู้ดี เชิญทุกคนว่ามาเถอะ แล้วต่อไปจะได้เป็นเรื่องที่ข้าจะพูดบ้าง” แม่ทัพหนุ่มเอ่ยขึ้น ด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจ เฉกเช่นที่เขาเคยใช้ ในยามอยู่ในกองทัพ

         “ได้! เรื่องแรกคือหนิงเชียว ต้องการถอนหมั้นกับเจ้า และแต่งงานกับเทียนหลง เรื่องที่สองคือเทียนหลงจะเป็นทายาทอันดับหนึ่ง ในการสืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูล”

         ชายชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดัง และชัดถ้อยชัดคำ เน้นย้ำให้คนฟัง ได้รู้ว่านี่คือการตัดสินใจที่เที่ยงธรรมที่สุดแล้ว และทุกสายตายังคงจับจ้องอยู่ที่แม่ทัพหนุ่ม เพื่อดูว่าเขาจะมีปฏิกิริยาเช่นไร เพราะทุกเรื่องที่ท่านผู้อาวุโสเอ่ยออกมา ล้วนเป็นเสมือนการตอกย้ำ ว่าทุกสิ่งอย่างของจ้าวเทียนฉีจะไม่มีหลงเหลืออยู่อีกเลย

         “ข้าตกลงตามนั้น และต่อไปก็เป็นเรื่องของข้าบ้าง เรื่องแรก...จวนหลังนี้คือจวนแม่ทัพที่ฝ่าบาทพระราชทานให้แก่ข้า มิใช่ของสกุลจ้าวแต่อย่างใด ข้าต้องการให้ผู้นำและทายาทคนต่อไปออกไปเสีย ข้อที่สองทรัพย์สินที่ฝ่าบาทพระราชทานให้แก่ข้า ย่อมต้องเป็นของข้ามิใช่ของสกุลจ้าว หรือของทายาทที่พวกท่านเลือก อย่าได้คิดแตะต้องมันแม้แต่อีแป๊ะเดียว”

         คำพูดของแม่ทัพหนุ่ม ราวสายฟ้าที่ฟาดลงกลางแสกหน้าของทุกคนก็มิปาน มีใครบ้างไม่รู้ว่าความสุขสบายและความมั่งคั่งที่มี ล้วนมาจากสิ่งที่จ้าวเทียนฉีมี หากเขาตัดทุกคนออกจากตัวเอง ก้มิเท่ากับสกุลจ้าวหลายชีวิต ต้องกลับไปอยู่ยังจุดเดิมหรอกหรือ...

         “จ้าวเทียนฉี!”

         เสียงแหลมแสบแก้วหู ดังขึ้นจากผู้เป็นมารดา การที่บุตรชายคนโต ไล่บุตรชายคนรองของนางออกจากจวน นั่นเท่ากับตัวนางก็ต้องไป หากเลือกที่จะยืนยันให้จ้าวเทียนหลง เป็นผู้นำตระกูลคนต่อไป

         “มีสิ่งใดที่ข้องใจอีกขอรับ ข้าพูดคำไหนย่อมเป็นคำนั้น สกุลจ้าวเคยอยู่ที่ใด ก็จงกลับไปที่นั้น นี่คือจวนแม่ทัพ มิใช่ของคนสกุลจ้าว และข้าจะไม่พูดซ้ำ!”

         แม่ทัพหนุ่มทำเพียงปรายตามองมารดา ที่มิว่าอย่างไรก็ไม่เคยเห็นเขาสำคัญ เพียงเขาบาดเจ็บนางก็เปลี่ยนท่าทีไป ราวกับเขามิใช่บุตรในอุทร ในเมื่อเลือกแล้วที่จะอยู่กับใคร ไยเขาต้องแยแสด้วยเล่า ว่านางจะต้องตกทุกข์หรือสุขสบาย

         “เจ้ากำลังไล่ข้าเช่นนั้นรึ!” จ้าวฮูหยินเอ่ยถามเสียงสั่น ด้วยความโกรธเกรี้ยว นางจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด หากต้องกลับไปอยู่จวนหลังเดิมของสามี

         “จ้าวเทียนหลงก็เป็นขุนนาง การมีจวนของตนเอง ย่อมเป็นสิ่งที่ควรอยู่แล้วมิใช่หรือ ข้าไม่ได้หาเลี้ยงหมาป่าตาขาว เพื่อสักวันให้มันหันกลับมาแว้งกัดข้าหรอกนะขอรับ”

         คำพูดของจ้าวเทียนฉี ทำให้ทุกคนที่อยู่ภายในห้อง ล้วนเงียบงันราวถูกสาปก็มิปาน แววตาที่เย็นชาของเขา ทำให้ผู้ที่ถูกกล่าวถึงอย่างจ้าวเทียนหลง ถึงกับใบหน้าถอดสี จวนเดิมสกุลจ้าว หาได้ใหญ่โตโอ่อ่าเช่นจวนแม่ทัพแห่งนี้ ไหนจะเงินเดือนของเขานั่นอีกเล่า ไม่ได้มากพอที่จะซื้อบ้านสักหลัง ที่ใหญ่โตเทียบเท่าที่นี่

         “เรื่องนี้ข้าเห็นว่าเจ้ากำลังทำเกินกว่าเหตุ”

ท่านผู้อาวุโส เอ่ยขึ้นก่อนจะกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ เขาลืมไปได้อย่างไรว่าต่อให้จ้าวเทียนฉี จะพิการไปแล้ว แต่ทุกอย่างที่มีก็ยังคงเป็นของข้าวเทียนฉีอยู่ดี

         “ที่นี่คือบ้านข้า สิ่งใดกันที่เรียกว่าเกินกว่าเหตุ อยากได้ตำแหน่งข้าก็ไม่คิดช่วงชิง อยากได้คู่หมั้นข้าก็ไม่ปฏิเสธ ส่วนข้าที่เจ็บป่วยต้องการความเป็นส่วนตัว ในบ้านของตนเอง จะมีสิ่งใดที่เรียกว่าเกินกว่าเหตุ”

         แม่ทัพหนุ่มเน้นย้ำนัก ในความเป็นส่วนตัวที่เขาต้องการ และใช่! เขาต้องการเช่นนั้นจริง ในเมื่อจะลงดาบสังหารคน ก็ต้องเด็ดขาดไม่ลังเล การตัดสินใจตัดผู้ใดออกจากชีวิต ก็ต้องไนชร้ซึ่งเยื่อใยเช่นกัน

         “คนในจวนมีตั้งมากมาย ย้ายกลับไปบ้านหลังเดิม มันจะอยู่กันได้เพียงพอหรือ”

         จ้าวฮูหยินเริ่มน้ำเสียงอ่อนลง เพื่อให้บุตรชายรู้สึกเห็นใจนางบ้าง อย่างไรเสียนางก็คือมารดาผู้ให้กำเนิด

         “คนที่ข้าจ่ายเงินจ้าง ย่อมเป็นคนของข้า ส่วนคนที่ข้าไม่ได้จ่ายเงิน ข้าย่อมไม่เลี้ยงดู”

         แม่ทัพหนุ่มกวาดสายตามองทุกคน ด้วยแววตาเฉยชา เขารู้ดีว่าคนเหล่านี้ ไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตา นอกจากเงินอำนาจของเขาเท่านั้น แล้วยังจะให้เขาเลี้ยงดูไปถึงเมื่อไหร่กัน มิสู้เลี้ยงสุนัขที่ซื่อสัตยืไม่ดีกว่าหรือ

         “ข้าเป็นมารดาของเจ้านะ”

         “ข้าจะจ่ายเงินเดือนให้แก่ท่านแม่ตามสมควร ส่วนคนอื่นข้าไม่จำเป็นต้องให้”

         ทว่าในจังหวะที่สายตาของเขา กวาดมองทุกคนในห้อง พลันต้องหยุดลงยังร่างผอมบางของหญิงสาว ที่มีเสื้อผ้าสีซีดอยู่บนกาย แม่ทัพหนุ่มขบกรามแน่น เขาจดจำได้ว่าตลอดหลายปีมานี้ เขาไม่เคยให้นางต้องน้อยหน้าผู้ใด ไยจึงยังอยู่ในสภาพนี้ได้

         “หรูอี้ มาหาพี่ตรงนี้ซิ!”

         จ้าวฮูหยินถึงกับหน้าเปลี่ยนสี เมื่อบุตรชายเรียกหาลูกเลี้ยง ที่เกิดจากอนุของสามี นางรับปากบุตรชาย ว่าตลอดเวลาที่เขา ทำหน้าที่อยู่ชายแดน นางจะดูแลหรูอี้ให้ดี แต่นั่นก็เป็นเพียงการรับปากส่ง ๆ ไปเช่นนั้นเอง แค่ลูกอนุชั้นต่ำ ไยนางต้องดูแลเทียบชั้นบุตรตรีในอุทรด้วยเล่า

         “พี่ใหญ่ ข้า...ข้าอยู่กับพี่ใหญ่ได้หรือไม่เจ้าคะ”

         จ้าวหรูอี้ไม่ร้องไห้กับความลำบากของตนเอง แต่นางละล้ำละลักถามพี่ชายต่างมารดา ว่านางสามารถอยู่กับเขาได้ไหม นางไม่กลัวความทุกข์ยาก แต่นางกลัวว่าสักวันแม่ใหญ่ จะส่งนางให้แต่งงานกับคนไม่ดี

         “ย่อมได้ เพราะเจ้าคือน้องสาวของพี่”

         แม่ทัพหนุ่มเอื้อมไปคว้ามือน้องสาวมากุมเอาไว้ ใครจะไปเขาไม่ใส่ใจ แต่เขาจะไม่มีวันให้น้องสาวคนนี้ห่างสายตาอีกแล้ว ชายหนุ่มยิ้มปลอบโยนน้องสาว คงมีเพียงนางที่เขียนจดหมายถึงเขาที่ชายแดน และเป็นนางที่มักบอกเขาว่าอยู่สุขสบายยิ่งนัก ยัยเด็กโง่ผู้นี้ กล้าหลอกลวงเขาได้อย่างไร ดูสภาพนางแล้ว ตรงไหนกันที่เรียกว่าสุขสบาย

         “ตกลงเอาตามที่เราพูดกันไป ในสามวัน พวกท่านโปรดออกจากบ้านข้าเสีย หรูอี้พาพี่กลับเรือน”

         แม่ทัพหนุ่มไม่รอให้ใครได้ทัดทาน เขาเอ่ยจบก็บอกให้น้องสาว เข็นรถพาเขากลับเรือน โดยไม่สนใจเสียงแซงแซ่ที่อยู่ด้านหลัง ทว่าทุกคนกลับต้องเงียบเสียงลง เมื่อรองแม่ทัพคนสนิท พร้อมกับพ่อบ้านได้ก้าวเข้าไปด้านใน ที่นี่คือจวนแม่ทัพ ความสงบใดที่เจ้าของบ้านต้องการ ผู้อื่นก็ไม่มีสิทธิ์สอดปาก