ตอนที่6 สู่เมืองหลวง

สองเดือนต่อมา ณ เมืองหลวง

         คณะเดินทางของคุณหนูใหญ่ หลิวอินอิน ได้เดินทางกลับมาถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัย โดยมีพ่อบ้านเกา เป็นผู้ติดตามใกล้ชิด แม้ว่าทหารและสาวใช้ที่ติดตามกลับมา จะมิใช่ชุดเดิมที่เดินทางไปพร้อมกัน เมื่อครั้งออกจากเมืองหลวง

         “คุณหนูใหญ่ ถึงจวนแล้วขอรับ”

         พ่อบ้านเกา ก้าวลงมาหยุดยืนข้างประตูรถม้า ก่อนจะเอ่ยกับนายสาว ด้วยน้ำเสียงที่ไม่คงที่เช่นทุกครั้ง การมีชีวิตรอดของเขา มันคือตราบาปในใจ ที่วันนั้นเขาไม่อาจปกป้องคุณหนูใหญ่เอาไว้ได้ ทั้งที่คนแรกที่ควรจะตาย มันควรคือตัวเขา

         “ไปเปิดประตูเถอะ”

         หญิงสาวปรับเสียงให้อ่อนหวานลง ทว่ามันยังคงแฝงไปด้วยความเย็นชาเช่นเดิม สาวใช้คนสนิทวางมือบนหลังมือของนายสาวอย่างปลอบประโลม ไม่มีผู้ใดจะเห็นความอ่อนไหวของท่านหลิวเอินมาก่อน เว้นแค่นางที่อยู่รับใช้มาตั้งแต่เยาว์วัย

         “ข้ายังไม่เหมือนพี่หญิงสินะ ชุ่ยผิน”

         “เหมือนหรือไม่ คนที่นี่ไม่มีทางแยกออกเจ้าค่ะ ถ้าคนพวกนั้นมิได้เปลื้องผ้าของคุณหนู เราลงไปกันเถอะเจ้าค่ะ”

         ชุ่ยผินที่รับใช้มานาน ยังคงมีน้ำเสียงที่อ่อนโยน ประหนึ่งนางเองก็คือสตรีที่ไม่เคยจับอาวุธ ซึ่งมันตรงกันข้ามกับตัวตนแท้จริงยิ่งนัก

         “อืม...”

         หญิงสาวลุกเดินลงจากรถม้า เพียงเท้าแตะพื้น ดวงตาคู่คมได้หลับแน่น พร้อมกับการสุดลมหายใจลึก ๆ เพื่อที่จะไม่ให้ความวูบไหวในสายตา ทำให้พ่อแม่ขวัญเสียไปมากกว่านี้

         “พี่หญิงใหญ่กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ”

         เสียงที่นางไม่คุ้นเคย ดังขึ้นจากด้านหน้าประตู หญิงสาวชุดสีหวานแหวว เดินนวยนาทออกมาจากในจวน รอยยิ้มที่เสแสร้ง อาจดูอ่อนหโยนในสายตาผู้อื่น เหอะ! แต่สำหรับนางมันช่างน่าสะอิดสะเอียนนัก

         “คุณหนูหรง บุตรสาวคนเล็กของหรงฮูหยินขอรับ”

         พ่อบ้านเการีบมากระซิบใกล้ ๆ หลิวอินอินแสยะยิ้มน้อย ๆ ก็คือบุตรสาวของอาเล็กนางนี่เอง ช่างสอนกันได้ดีนี่

         “หากข้าไม่กลับมา เจ้าจะได้เห็นรึ!”

         คำตอบที่ควรจะอ่อนหวาน ราวกับน้ำผึ้ง กลับกลายเป็นเย็นชา จนทำให้หรงหลิ่วถึงกับหน้าเสีย หญิงที่ไม่เคยต่อคำกับผู้ใด ไยจึงอาจหาญ แสดงความเย็นชาต่อนางเช่นนี้ได้

         “พี่หญิง มิใช่ไปชายแดนเพียงไม่กี่เดือน ความหยาบช้ากลืนกินตัวตนไปแล้วนะเจ้าคะ”

         “ความหยาบช้าเช่นนั้นรึ! แล้วอย่างไร....หรือเจ้าต้องให้ข้าแสร้งมีจริตเยี่ยงเจ้า เช่นนั้นสินะ! จึงจะเรียกว่าไม่ถูกกลืนกิน หรงหลิ่ว”

         เพียงบุตรสาวขุนนางชั้นผู้น้อย กล้ามากที่คิดจะมาทำกิริยาข่มเหงพี่สาวของนาง หรือเพราะคิดว่าความสดใสจอมปลอม จะทำให้ครอบครัวของนาง เมินเฉยต่อพี่หญิง และละเลยต่อฐานะเยี่ยงนั้นรึ! ผู้ใดกันกล้าให้ท้ายคนเช่นหรงหลิ่ว

         “พี่หญิง! ไยจึงกล้าดูหมิ่นข้าเพียงนี้ ท่านกำลังจะแต่งงานออกเรือน ท่านใช้วาจาเช่นนี้ต่อข้า คิดหรือว่าท่านพี่เหยาโจวจะไม่ตำหนิท่าน”

         หรงหลิ่ว หวีดร้องขึ้นด้วยความไม่พอใจ หลิวอินอิน ปกติก็ไม่เคยที่จะมีปากเสียง ไยไปชายแดนกลับมาครานี้ จึงได้ฝีปากกล้านักเล่า

         “เหอะ! ก็แค่คนสกุลเหยา มีค่าอันใดให้ข้าหลิวอินอินต้องแยแส ความสามารถของเขา ยังเทียบน้องชายข้าไม่ได้เลย จะเอาความกล้าใดมาตำหนิข้า”

         เมื่อนึกถึงคู่หมายของพี่สาว นางก็รู้สึกเจ็บแค้น และนางหวังยิ่งนักว่าคนที่ลงมือในครั้งนี้ จะไม่ใช่คนโง่ใกล้ตัวพวกนี้ของพี่สาว ที่ลงมือกำจัดพี่สาวของนางให้พ้นทางรัก นางมิใช่คนเขลาที่จะมองไม่ออก ว่าหรงหลิ่วต้องมีสัมพันธ์ลึกซึ้ง กับเหยาโจวอย่างแน่นอน หาไม่แล้ว...มีหรือเขาจะเข้าข้างคนเสแสร้งจนออกนอกหน้า

         “จะมากไปแล้วนะหลิวอินอิน เท้าเพิ่งเหยียบเมืองหลวง เจ้าก็กล้าที่จะท้าทายข้า ไม่กลัวว่าการแต่งงานจะไม่เกิดขึ้นหรือ”

         ชายหนุ่มหน้าตาจัดว่าดี แต่ดูสพอางเกินกว่าจะปกป้องใครได้ ก้าวมายืนเคียงข้างญาติผู้น้องของนาง เหอะ! ทำเหมือนรักที่เกิดขึ้น เหมือนที่นักเล่าเรื่อง สร้างขึ้นเพื่อหาเงินตามตลาด ไร้สาระเกินไปแล้ว ก็แค่บุราอ้อนแอ่น จะเอาสิ่งใดมาคู่ควรต่อพี่สาวของนาง ยิ่งกับตัวนางเอง คนผู้นี้ยิ่งไม่เทียบเคียงเลยแม้แต่น้อย

         “จะเกิดขึ้นหรือไม่ มิใช่เรื่องที่คนนอกเยี่ยงเจ้าจะมาสอดปาก จำเอาไว้ให้ดี เหยาโจว ข้ายังไม่ได้ตัดสินใจที่จะเลือกบุรุษใดมาร่วมเคียง จนกว่าคนผู้นั้น จะได้รับการเห็นชอบจากน้องชายและน้องสาวของข้า อย่าได้มากำแหงในพื้นที่ของข้า ส่วนเจ้าจะเห็นดีกับนาง นั่นก็เรื่องของเจ้า เพราะที่นี่คือสกุลหลิว มิใช่สกุลหรงหรือสกุลเหยา”

         ทุกคำพูดของหลิวอินอิน ชัดถ้อยชัดคำ และหนักแน่นดั่งหินผา นั่นทำให้สองสามีภรรยาสกุลหลิว ต่างนิ่งงันราวถูกสาป เพราะต่อให้อินอินจะไม่ชื่นชอบเพียงใด ก็จะไม่ต่อคำด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ ใช่ว่าบุตรสาวตรงหน้าไร้ความสูงค่า แต่มันคนละแบบกับบุตรสาวคนโต คนเป็นพ่อแม่หรือจะไม่รู้ ว่านี่มิใช่อินอิน แต่เป็นหนวนหนวน หรือเอินเอ๋อร์แห่งแดนเหนือ

         “เจ้า!”

         “พี่สาวข้ายังพูดไม่ชัดอีกหรือ รึ! คนเมืองหลวงเป็นพวกเข้าใจสิ่งใดยาก”

         เจียงสือในชุดสีนิล ก้าวมายืนเคียงพี่สาว รูปร่างสูงใหญ่ของเขา ทำให้หลิวหนวนหนวน ในคราบของพี่สาวดูตัวเล็กลงบ้างในชุดของสตรี นั่นทำให้คนยากจะแยกออก ว่านางมิใช่หลิวอินอิน เพราะถ้าเทียบระหว่างนางกับพี่สาวแล้ว นางในคราบของขุนพล จะมีรูปร่างสูงกว่าและเอวหนากว่าพี่สาวอยู่พอสมควร

         “สือเอ๋อร์ เจ้ามากับพี่หญิงด้วยหรือ”

         แต่ก่อนที่เหยาโจวจะได้เอ่ยสิ่งใดต่อ เสียงเรียกอย่างคนที่สนิทสนมกัน ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน หลิวฮูหยินก้าวเร็ว ๆ เข้าหาหลานชาย ที่ส่งยิ้มกว้างให้แก่ผู้เป็นป้า

         “หากข้าไม่มา คนพวกนี้คงทึ้งร่างพี่หญิงออกเป็นชิ้น ๆ แน่เลยขอรับ”

         เจียงสือ เบนสายตาไปยังคู่หนุ่มสาว ที่ยืนทำหน้าบึ้งตึงมาที่เขาและญาติผู้พี่ คนพวกนี้ควรขอบคุณเขา ที่แทรกแซงเรื่องนี้ หาไม่แล้วเขาไม่อยากจะคิด สภาพอันยับเยิน ภายใต้น้ำมือของพี่หญิงหนวนหนวนอย่างไม่ต้องสงสัย