ตอนที่2 ฮูหยินเอกคู่ทุกข์คู่ยากของเขา

นางคือ 'หลินหว่านเอ๋อร์' ฮูหยินเอกคู่ทุกข์คู่ยากของเขา สตรีผู้แสนดีที่ร่างกายอ่อนแอจากเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อนที่สร้างความหวาดระแวงในใจนางจนถึงทุกวันนี้

แววตาอำมหิตของหยางเจี้ยนอ่อนแสงลงวูบหนึ่ง เขาเดินเข้าไปประคองภรรยาอย่างเบามือ ราวกับกลัวว่าแรงบีบเพียงนิดเดียวจะทำให้นางบุบสลาย

"หว่านเอ๋อร์ ลมข้างนอกแรงนัก เหตุใดเจ้าจึงออกมารอข้า" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและนุ่มนวล แต่ก็แฝงความเหินห่างอยู่ในที

"ข้าให้คนเตรียมน้ำแกงไก่ตุ๋นยาจีนไว้ให้ท่านพี่เจ้าค่ะ" หว่านเอ๋อร์ยิ้มแย้ม พยายามจะช่วยถอดเสื้อคลุมของเขา แต่ หยางเจี้ยนกลับเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยอย่างเป็นธรรมชาติ

"ไม่ต้องลำบากเจ้า ข้าจะไปจัดการตัวเอง เจ้าพักผ่อนเถิด"

เขาตัดบทอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินแยกไปยังเรือนพักของตนเอง ทิ้งให้ฮูหยินเอกมองตามแผ่นหลังกว้างด้วยแววตาหม่นหมอง นางรู้ดีว่าสามีรักและให้เกียรตินางยิ่งกว่าสิ่งใด และต้องอดทนกับสิ่งที่อยู่ในใจเพียงใด หากแต่นางเอกต่างหากที่ไม่อาจรับมันแรงปรารถนานั้นได้

หยางเจี้ยนเดินเข้าห้องนอนส่วนตัว ปลดชุดเกราะหนักอึ้งวางลงบนแท่น เขาถอนหายใจยาว พยายามข่มความร้อนรุ่มในกายที่มักเกิดขึ้นทุกครั้งหลังกลับจากการฝึกหนัก ร่างกายของเขาเปี่ยมไปด้วยพละกำลังมหาศาล ความต้องการตามสัญชาตญาณบุรุษเพศพลุ่งพล่านรุนแรงราวกับสัตว์ป่า

แต่เขาทำไม่ได้... เขาไม่อาจแตะต้องหว่านเอ๋อร์ได้ ร่างกายของนางรับรองพายุอารมณ์ของเขาไม่ไหว ครั้งหนึ่งเขาเคยเผลอไผลกระทำกับนางแรงไปเพราะอารมณ์ราคะยามค่ำคืน จนทำนางช้ำในและล้มป่วยไปหลายเดือน นับตั้งแต่นั้นมา เขาจึงขังตัวเองอยู่ในกรงแห่งศีลธรรม เก็บกดความดิบเถื่อนไว้ภายใต้หน้ากากบุรุษผู้เย็นชา

"น้ำร้อนพร้อมแล้วขอรับท่านแม่ทัพ" บ่าวรับใช้ชายรายงาน

หยางเจี้ยนพยักหน้า เขาเดินเข้าฉากกั้นเพื่อผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ มือหนาคว้ากางเกงผ้าไหมตัวสะอาดที่วางเตรียมไว้ขึ้นมาสวมใส่

ทว่าทันทีที่เนื้อผ้าสัมผัสผิวกาย... กลิ่นหอมจางๆ บางอย่างก็ลอยมาแตะจมูก

มันไม่ใช่กลิ่นดอกไม้ฉุนกึกแบบที่สตรีในหอคณิกาใช้ และไม่ใช่กลิ่นสมุนไพรขมปร่าแบบยาของฮูหยิน แต่มันเป็นกลิ่นที่... ยั่วยวน

กลิ่นนี้เหมือนมือที่มองไม่เห็น มันชำแรกผ่านรูขุมขน ปลุกเลือดลมในกายให้เดือดพล่านขึ้นมาอย่างฉับพลัน ความรู้สึกวาบหวามแล่นปราดจากท้องน้อยลงสู่เบื้องล่าง หยางเจี้ยนขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ขึ้นด้วยความดุดัน

เขาก้มลงดมเนื้อผ้าอีกครั้ง สูดกลิ่นนั้นเข้าเต็มปอด มันหอมหวานแต่ก็ปลุกสัญชาตญาณนักล่าให้ตื่นตัว

"ใครเป็นคนซักผ้าชุดนี้!" เขาตะโกนถามเสียงดังจนบ่าวหน้าห้องสะดุ้ง

"อะ... เอ่อน่าจะเป็นสาวใช้จากเรือนซักล้างขอรับ ท่านแม่ทัพมีสิ่งใด..."

"นางชื่ออะไร?"

"ข้า... ข้าน้อยไม่ทราบแน่ชัด แต่วันนี้เวรซักล้างเป็นหน้าที่ของสาวใช้ใหม่ น่าจะชื่อเสี่ยวหลานขอรับ"

หยางเจี้ยนกำหมัดแน่น เส้นเลือดปูดโปนบนหลังมือ เขาไม่ได้โกรธที่ผ้ามีกลิ่น แต่เขาโกรธที่ร่างกายของเขากำลังตอบสนองต่อกลิ่นนี้อย่างรุนแรงและหยาบโลน เขารู้สึกเหมือนถูกท้าทาย

"พานางมาหาข้า... เดี๋ยวนี้!"

เฟิงชุ่ยหลานคาดการณ์ไว้แล้วว่าเขาจะต้องเรียกหา แต่นางไม่คิดว่าจะเร็วเพียงนี้

นางถูกบ่าวชายลากตัวมายังเรือนใหญ่ในสภาพที่ดูน่าเวทนา เส้นผมยุ่งเหยิงเล็กน้อย เสื้อผ้าสาวใช้ตัวเก่ามีรอยเปียกชื้นแนบเนื้อเผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าที่ซ่อนรูป ใบหน้าก้มต่ำแสดงท่าทางหวาดกลัวตัวสั่นงันงก

เมื่อมาถึงห้องหนังสือของแม่ทัพ บ่าวคนนั้นก็ถูกไล่ออกไป เหลือเพียงนางและพยายมหน้าหยกตามลำพัง

บรรยากาศในห้องหนักอึ้งราวกับมีหินผาทับถม หยางเจี้ยนนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ประดู่ตัวใหญ่ เบื้องหน้ามีแสงเทียนวูบไหวส่องกระทบใบหน้าที่บึ้งตึงและดวงตาที่แดงก่ำผิดปกติ

"เจ้าหรือ... เสี่ยวหลาน?" น้ำเสียงของเขาต่ำลึก เย็นเยียบจนขนลุกชัน

ชุ่ยหลานคุกเข่าลงโขกศีรษะกับพื้น "จะ... เจ้าค่ะ บ่าวชื่อเสี่ยวหลาน บ่าวทำสิ่งใดผิดหรือเจ้าคะท่านแม่ทัพ โปรดเมตตาด้วย..."

นางแสร้งทำเสียงสั่นเครือ แต่ในใจกลับเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น นางสัมผัสได้ถึงรังสีบางอย่างจากตัวเขา มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือความกระหาย

หยางเจี้ยนลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาหานางช้าๆ เสียงรองเท้ากระทบพื้นไม้ดังกึก... กึก... ราวกับเสียงมัจจุราชย่างสามขุม

เขาหยุดตรงหน้านาง ก่อนจะใช้ปลายเท้าเชยคางมนของนางให้เงยหน้าขึ้น

การกระทำนั้นหยาบคายและไร้ซึ่งความปรานี แรงจากปลายเท้าทำให้ชุ่ยหลานเจ็บจนน้ำตาซึม นางเงยหน้าสบตาเขา ดวงตาหงส์คลอหน่วยไปด้วยน้ำตาใส ท่าทางเหมือนลูกกวางที่กำลังจะถูกเสือขย้ำ

วินาทีนั้น หยางเจี้ยนชะงักไป

ความงามของนางไม่ใช่ความงามที่สว่างไสว แต่มันคือความงามที่เย้ายวนและลึกลับ ดวงตาที่ฉ่ำน้ำคู่นั้น ริมฝีปากแดงระเรื่อที่เผยอขึ้นเล็กน้อย และทรวดทรงที่อัดแน่นอยู่ในชุดสาวใช้เก่าๆ... ทุกอย่างกระแทกเข้าที่ความดิบเถื่อนในใจเขาอย่างจัง

"เจ้าใส่อะไรลงไปในเสื้อผ้าของข้า?" เขาถามเสียงลอดไรฟัน ก้มตัวลงต่ำจนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารดรินผิวหน้านาง

"บะ... บ่าวไม่ได้ใส่อะไรเลยเจ้าค่ะ บ่าวเพียงใช้น้ำสมุนไพรสูตรบ้านเกิดเพื่อดับกลิ่นคาวเลือด... บ่าวเห็นว่าท่านแม่ทัพต้องกรำศึกหนัก จึงอยากให้ท่านผ่อนคลาย" ชุ่ยหลานแก้ตัวด้วยเสียงสั่นๆ ดวงตาจ้องมองเขาอย่างใสซื่อ

"ผ่อนคลาย?" หยางเจี้ยนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงคำราม "เจ้าทำให้ข้า... อยากจะฉีกทึ้งทุกอย่างให้แหลกคามือเสียมากกว่า"