ตอนที่3 ความต้องการของเขา

มือหนาหยาบกร้านเอื้อมมาบีบคางนางแน่น นิ้วหัวแม่มือบดขยี้ริมฝีปากล่างของนางจนเจ็บแปลบ เขาไม่ได้สัมผัสด้วยความรักใคร่ แต่สัมผัสเหมือนกำลังตรวจสอบสินค้า หรือกำลังเล็งเป้าหมายที่อยากทำลาย

ชุ่ยหลานไม่หลบตา แม้ความเจ็บจะแล่นริ้วขึ้นมา แต่นางกลับรู้สึกพอใจ ใช่... แบบนี้แหละ หยางเจี้ยน จงเผยธาตุแท้ของเจ้าออกมา

"กลิ่นกายเจ้า..." หยางเจี้ยนก้มลงสูดดมที่ซอกคอขาวเนียนของนางโดยไม่สนมารยาท กลิ่นหอมจางๆ แบบเดียวกับที่ติดบนเสื้อผ้าของเขา ลอยออกมาจากตัวนาง

สติของแม่ทัพหนุ่มเกือบจะขาดผึง เขาอยากจะกระชากนางขึ้นมาโยนลงบนโต๊ะ แล้วระบายความอัดอั้นตันใจที่สั่งสมมานานปีลงบนร่างนี้ ร่างที่ดูแข็งแรงกว่าฮูหยิน ร่างที่ดูเหมือนจะรองรับความรุนแรงของเขาได้

แต่ภาพใบหน้าเปื้อนยิ้มของฮูหยินผุดขึ้นมาในหัวดึงสติเขาไว้

หยางเจี้ยนผลักหน้าชุ่ยหลานออกอย่างแรงจนนางเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้น เขาหันหลังกลับไปยืนหันหลังให้ หายใจหอบถี่เพื่อระงับอารมณ์

"ไสหัวไปซะ" เขาออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด "แล้วอย่าให้ข้าได้กลิ่นนี้อีก... ไม่เช่นนั้น ข้าจะไม่รับรองชีวิตของเจ้า"

ชุ่ยหลานรีบกุลีกุจอคลานถอยหลังออกมา "เจ้าค่ะ... บ่าวทราบแล้วเจ้าค่ะ"

นางรีบออกจากห้องหนังสือด้วยท่าทางลนลาน แต่ทันทีที่พ้นสายตาและปิดประตูห้องลง ร่างที่สั่นเทาก็หยุดนิ่ง ใบหน้าที่เคยหวาดกลัวแปรเปลี่ยนเป็นเรียบเฉย

เฟิงชุ่ยหลานยกมือขึ้นแตะที่คาง ซึ่งเริ่มปรากฏรอยแดงช้ำจากแรงบีบของแม่ทัพหยางเจี้ยน มุมปากของนางยกยิ้มขึ้นอย่างช้าๆ

ความเจ็บปวดนี้... คือหลักฐานแห่งชัยชนะก้าวแรก

เขาไม่ได้รังเกียจนาง แต่เขากำลังอดกลั้นอย่างถึงที่สุด และคนอย่างหยางเจี้ยน ยิ่งอดกลั้นมากเท่าไหร่ เวลาเขื่อนแตก มันจะยิ่งรุนแรงและวินาศสันตะโรมากเท่านั้น

"คืนนี้ท่านคงข่มตานอนไม่หลับกระมัง ท่านแม่ทัพ..." นางกระซิบกับสายลม ก่อนจะเดินหายไปในความมืดของราตรีกาล ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมจางๆ ที่ยังคงวนเวียนหลอกหลอนจมูกของชายหนุ่มในห้องนั้นไปตลอดคืน

แสงอรุณแรกจับขอบฟ้า ทาบทับลงบนลานฝึกยุทธ์กว้างขวางของจวนแม่ทัพสกุลหยาง อากาศยามเช้าหนาวเหน็บจนลมหายใจกลายเป็นไอขาว ทว่าบุรุษผู้ยืนอยู่กลางลานกลับมีเหงื่อกาฬไหลอาบโทรมกายท่อนบนที่เปลือยเปล่า

‘ฉัวะ! ตูม!’

เสียงดาบวงพระจันทร์หนักอึ้งฟาดฟันลงบนหุ่นฟางอย่างบ้าคลั่ง หุ่นฟางที่ทำจากไม้เนื้อแข็งและมัดแน่นด้วยเชือกป่านหนา ถูกแรงดาบผ่าแยกออกเป็นสองซีกราวกับเต้าหู้ เศษฟางปลิวว่อนไปทั่วราวกับเกล็ดหิมะสีทอง

แม่ทัพ ‘หยางเจี้ยน’ ยืนหอบหายใจหนักหน่วง กล้ามเนื้อหน้าท้องและแผงอกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการสูบฉีดของโลหิต ดวงตาคมกริบจ้องมองซากหุ่นฟางที่แหลกเหลวด้วยสายตาที่ยังคงไม่หนำใจ

เมื่อคืนเขานอนไม่หลับ...

กลิ่นหอมประหลาดนั้นยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก แม้เขาจะสั่งให้นำเสื้อผ้าชุดนั้นไปเผาทิ้ง และชำระกายด้วยน้ำเย็นจัดจนตัวชา แต่สัมผัสยามที่เขาบีบคางสาวใช้ผู้นั้น และแววตาที่เหมือนลูกกวางตื่นกลัวของนาง กลับตามมาหลอกหลอนเขาในความฝัน

ในฝันนั้น... เขาไม่ได้เพียงแค่บีบคางนาง แต่เขากดนางลงกับพื้น ฉีกทึ้งอาภรณ์เก่าคร่ำครึนั่นออก แล้วฝังคมเขี้ยวลงบนผิวกายขาวผ่องจนเลือดซึม เสียงกรีดร้องของนางในความฝันช่างไพเราะเสนาะหูจนเขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความปวดร้าวที่กลางลำตัว

"บัดซบ!"

หยางเจี้ยนสบถคำโต ขว้างดาบวงพระจันทร์ปักลงบนพื้นหินจนเกิดรอยร้าวลึก เขาเกลียดตัวเองที่ปล่อยให้สตรีชั้นต่ำเพียงคนเดียวมาปั่นป่วนจิตใจที่มั่นคงดั่งหินผาของเขาได้ถึงเพียงนี้

ความต้องการของเขาไม่ใช่เรื่องปกติ... เขารู้ตัวดี หากปล่อยให้ปีศาจร้ายในตัวหลุดออกมา ฮูหยินผู้แสนดีของเขาคงต้องอกสั่นขวัญแขวน เขาจึงต้องระบายมันออกกับความรุนแรงในสนามฝึกซ้อมเช่นนี้

"ท่านแม่ทัพ..." พ่อบ้านชราเดินเข้ามาด้วยท่าทางนอบน้อมแต่แฝงความหวาดหวั่นเมื่อเห็นสภาพลานฝึกที่พังพินาศ "น้ำร้อนสำหรับชำระกายเตรียมพร้อมแล้วขอรับ"

หยางเจี้ยนพยักหน้าเงียบๆ แววตาอำมหิตค่อยๆ เลือนหายไป เหลือเพียงความเย็นชาดุจน้ำแข็งตามปกติ

ณ โรงครัวท้ายจวน บรรยากาศเช้านี้วุ่นวายโกลาหล

"ใครจะไปยกน้ำร้อนให้ท่านแม่ทัพ?" หัวหน้าสาวใช้ร่างท้วมเอ่ยถามเสียงเขียว พลางกวาดตามองบ่าวไพร่ที่ยืนก้มหน้าหลบตากันเป็นแถว

ปกติแล้วหน้าที่นี้เป็นของบ่าวชาย แต่เนื่องจากบ่าวคนสนิทของแม่ทัพถูกลงโทษโบยจนลุกไม่ขึ้นเมื่อวานนี้ ด้วยข้อหาทำเสียงดังรบกวน หน้าที่นี้จึงตกมาเป็นภาระของสาวใช้ในเรือน

"ข้า... ข้าไม่กล้านะเจ้าคะป้าหวัง ได้ยินว่าเมื่อวานท่านแม่ทัพอารมณ์ไม่ดี ตาขวางจนน่ากลัว" สาวใช้คนหนึ่งกระซิบกระซาบ

"ใช่ๆ ข้าเห็นบ่าวอาซานถูกหามออกมา เลือดโชกก้นเลย ข้าไม่อยากโดนลูกหลง"

หัวหน้าสาวใช้ถอนหายใจด้วยความกลัดกลุ้ม ท่านแม่ทัพหยางเจี้ยนขึ้นชื่อเรื่องความหวงแหนเนื้อตัวและอารมณ์ที่แปรปรวนในยามส่วนตัว ไม่มีสตรีใดกล้าเข้าใกล้เรือนอาบน้ำนอกจากฮูหยินเอก แต่ยามนี้ฮูหยินยังไม่ตื่น

"ข้าจะไปเองเจ้าค่ะ"

เสียงหวานใสเสียงหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทุกสายตาหันขวับไปมองยังต้นเสียง พบว่าเป็น ‘เสี่ยวหลาน’ สาวใช้หน้าใหม่ที่กำลังยืนเช็ดถ้วยชามอยู่

"เจ้าหรือ?" ป้าหวังเลิกคิ้วมองนางอย่างพิจารณา "เสี่ยวหลาน เจ้าเพิ่งมาใหม่ ไม่รู้อะไร ท่านแม่ทัพยามอยู่ในห้องอาบน้ำน่ะดุร้ายยิ่งกว่าเสือ เจ้าแน่ใจหรือ?"

เฟิงชุ่ยหลานวางชามลง นางเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่ดูใสซื่อและเจียมตน "บ่าวทราบเจ้าค่ะ แต่หากไม่มีใครไป ท่านแม่ทัพอาจจะกริ้วกว่าเดิม บ่าวเป็นเพียงผู้น้อย ชีวิตไร้ค่า หากทำให้ท่านแม่ทัพพอใจได้บ้างก็นับเป็นวาสนา"