ตอนที่6 ธรรมเนียมปฏิบัติ

ยามซื่อ ณ เรือนหลัก

ก่อนจะไปรายงานตัวที่ห้องของแม่ทัพ ธรรมเนียมปฏิบัติคือต้องไปคารวะฮูหยินเอกผู้เป็นนายหญิงของบ้าน

ห้องโถงรับรองของ 'หลินหว่านเอ๋อร์' ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ประณีต กลิ่นสมุนไพรต้มลอยอบอวลจางๆ ผสมกับกลิ่นดอกกล้วยไม้ ฮูหยินเอกนั่งอยู่บนตั่งไม้บุผ้าไหม หน้าตักมีงานปักผ้าที่ยังค้างคา ใบหน้าของนางซีดเซียวทว่าดวงตากลับเปี่ยมไปด้วยความอารี

"คารวะฮูหยินเจ้าค่ะ" ชุ่ยหลานคุกเข่าลงโขกศีรษะ รักษากิริยาสาวใช้ผู้เจียมตนได้อย่างไร้ที่ติ

"ลุกขึ้นเถิดเสี่ยวหลาน" เสียงของหว่านเอ๋อร์หวานใสราวกับระฆังแก้ว นางกวักมือเรียก "เข้ามาใกล้ๆ ข้าซิ ได้ยินว่าเมื่อวานเจ้าลื่นล้มในห้องน้ำจนเจ็บตัวหรือ?"

ชุ่ยหลานขยับเข่าเข้าไปใกล้ หว่านเอ๋อร์ยื่นมือผอมบางมาจับมือนาง สายตาของนายหญิงเหลือบไปเห็นรอยช้ำที่โผล่พ้นปกเสื้อของชุ่ยหลานโดยบังเอิญ

"ตายจริง..." หว่านเอ๋อร์อุทานเบาๆ ยกมือทาบอก "รอยที่คอเจ้านั่น... น่ากลัวเหลือเกิน ล้มท่าไหนกันจึงได้ช้ำขนาดนี้"

ชุ่ยหลานชะงักไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกผิดสายหนึ่งแล่นผ่านหัวใจที่ด้านชา ฮูหยินผู้นี้ช่างบริสุทธิ์ผุดผ่อง นางไม่รู้เลยว่ารอยนี้ไม่ได้เกิดจากการล้ม แต่เกิดจากเงื้อมมือสามีผู้แสนดีของนางเอง

"บ่าวซุ่มซ่ามเจ้าค่ะ ล้มกระแทกขอบสระ... บ่าวไม่ระวังเอง" ชุ่ยหลานก้มหน้าตอบเสียงสั่น

"โถ... เด็กโง่ ท่านพี่ก็ช่างกระไร ใช้งานเจ้าหนักเกินไปแล้ว" หว่านเอ๋อร์หันไปสั่งสาวใช้คนสนิท "ไปเอายาทาแก้ฟกช้ำตลับหยกมาให้เสี่ยวหลาน แล้วจัดเสื้อผ้าดีๆ ให้นางด้วย ต่อไปนี้นางต้องดูแลท่านพี่ ข้าไม่อยากให้ใครดูแคลนคนของเรือนเรา"

เมื่อรับตลับยามา ชุ่ยหลานกำมันแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเมตตาของหว่านเอ๋อร์เปรียบเสมือนแส้ที่ฟาดลงกลางใจนาง มันเจ็บปวดยิ่งกว่าการถูกตบตี

นางกำลังจะแย่งชิงสามีของสตรีผู้นี้... นางกำลังจะเปลี่ยนสามีผู้ซื่อสัตย์ของหว่านเอ๋อร์ ให้กลายเป็นอสูรร้ายที่เสพติดตัณหา

‘อย่าได้โทษข้าเลยฮูหยิน... โทษสกุลหยางเถิดที่ก่อหนี้เลือดไว้ สกุลเฟิงของข้าก็บริสุทธิ์เช่นท่าน แต่กลับต้องตายตกไปทั้งตระกูล’ ชุ่ยหลานบอกตัวเองในใจ พยายามดับไฟแห่งความละอายด้วยเชื้อเพลิงแห่งความแค้น

หากแต่เมื่อแผ่นหลังนั้นออกไปแววตาที่ดูเมตตานั้นก็แปลเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น ฮูหยินเรียกสาวใช้ข้างกายมาพูดบ้างอย่างเพื่อสั่งงาน ก่อนที่จะเอนพักผ่อนต่อไป...

ยามไฮ่[2]  ณ ห้องนอนแม่ทัพหยาง

รัตติกาลมาเยือนพร้อมความเงียบสงัดที่น่าอึดอัด ภายในห้องนอนกว้างขวางของแม่ทัพหยางเจี้ยน มีเพียงแสงเทียนเล่มเดียวที่ส่องสว่างวูบไหว ก่อให้เกิดเงาทะมึนทาบทับไปตามผนังห้อง

หยางเจี้ยนนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ สวมเพียงชุดคลุมสีดำตัวโคร่งที่เผยให้เห็นแผงอกแกร่งรำไร ในมือถือตำราพิชัยสงคราม แต่สายตากลับไม่ได้จับจ้องที่ตัวอักษร

เขากำลังรอ... และจ้องมอง 'เหยื่อ' ของเขา

เฟิงชุ่ยหลานคุกเข่าอยู่แทบเท้าเขา นางสวมชุดสาวใช้ชุดใหม่ที่ฮูหยินมอบให้ ผ้าไหมเนื้อดีสีฟ้าอ่อนขับผิวขาวให้ดูผ่องอำไพ แต่หยางเจี้ยนกลับรู้สึกขัดตา เขาชอบเห็นนางในสภาพยับเยินมากกว่า

"ฮูหยินให้ยาเจ้ามาหรือ?" เขาถามขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบ

"เจ้าค่ะ... ฮูหยินเมตตาบ่าวยิ่งนัก" ชุ่ยหลานตอบโดยไม่เงยหน้า วางตลับยาลงบนโต๊ะข้างตัว

"ทิ้งมันไปซะ"

คำสั่งนั้นทำให้ชุ่ยหลานเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตระหนก "ท่านแม่ทัพ?"

หยางเจี้ยนปิดตำราในมือเสียงดังปัง เขาโน้มตัวลงมา ใช้นิ้วชี้เชยคางนางขึ้น บังคับให้สบตากับดวงตาคมกริบที่เริ่มฉายแววอำมหิต

"ข้าบอกให้ทิ้งมันไป" เขากระซิบ ยิ้มมุมปากอย่างเหี้ยมเกรียม "รอยที่ข้าทำไว้... ข้าไม่อนุญาตให้รักษา มันต้องอยู่บนตัวเจ้าจนกว่าข้าจะพอใจ การเห็นร่องรอยของข้าบนผิวขาวๆ ของเจ้า... มันทำให้ข้าเจริญอาหาร"

ชุ่ยหลานตัวสั่นเทา ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะความบ้าคลั่งในแววตาเขามันชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ นางค่อยๆ หยิบตลับยานั้น แล้วโยนมันลงถังผงถ่านที่มุมห้องตามคำสั่ง

"ดี... ว่าง่ายเช่นนี้ค่อยน่าเลี้ยงดูหน่อย" หยางเจี้ยนแค่นหัวเราะ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เหยียดขายาวออกมา "วันนี้ข้าเดินตรวจตราค่ายทหารทั้งวัน ปวดเมื่อยขาเหลือเกิน... นวดให้ข้า"

ชุ่ยหลานขยับตัวเข้าไปใกล้อย่างรู้หน้าที่ นางวางมือลงบนต้นขาแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นตึง ออกแรงบีบนวดอย่างตั้งใจ

ทว่า... หยางเจี้ยนไม่ได้ต้องการแค่การนวด

ทันทีที่มือนุ่มของนางสัมผัสต้นขาด้านใน เขาเกร็งกล้ามเนื้อรับ ยื่นเท้าข้างหนึ่งออกมา เหยียบลงบนมืออีกข้างของนางที่วางอยู่บนพื้น

"โอ๊ย!" ชุ่ยหลานร้องเบาๆ น้ำหนักเท้าของบุรุษตัวโตไม่ใช่เรื่องเล่นๆ กระดูกมือนางแทบจะร้าว

"เจ็บหรือ?" เขาถามเสียงเรียบ ไม่ได้ผ่อนแรงกดลงเลยแม้แต่น้อย "เจ็บก็ทน... ข้าบอกเจ้าแล้วว่าหน้าที่ของเจ้าคือรองรับอารมณ์ข้า ไม่ว่าจะทางกาย หรือทางใจ"

เขาใช้เท้าบดขยี้มือเล็กๆ ของนางกับพื้นพรมขนสัตว์ ช้าๆ... เนิบนาบ... สายตาจ้องมองใบหน้าเหยเกของนางด้วยความเพลิดเพลินวิปริต

ชุ่ยหลานกัดริมฝีปากจนห้อเลือด นางไม่ดึงมือหนี แต่กลับเงยหน้ามองเขา แววตาตัดพ้อทว่าแฝงความดื้อรั้น

"หากมือบ่าวหัก... บ่าวจะปรนนิบัติท่านแม่ทัพต่อได้อย่างไรเจ้าคะ?"

คำย้อนของนางทำให้หยางเจี้ยนชะงัก เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาเป็นประกายวาวโรจน์ "ปากเก่งนักนะ..."

เขายกเท้าออก แต่เปลี่ยนมาเป็นกระชากแขนนาง ดึงร่างบางให้ถลาขึ้นมาเกยบนตักแกร่ง