ตอนที่ 7 รอยประทับตราเจ้าของ

"เจ้าคิดว่าข้าต้องการมือของเจ้าในการปรนนิบัติอย่างเดียวรึ?"

เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบข้างหู มือหนาหยาบกร้านสอดเข้าไปใต้สาบเสื้อชุดใหม่ ลูบไล้แผ่นหลังเนียนลื่นอย่างหยาบคาย ไม่ใช่สัมผัสของคนรัก แต่เป็นสัมผัสของเจ้าของที่กำลังตรวจสอบสินค้า

"ท่านแม่ทัพ... อย่า..." ชุ่ยหลานแสร้งขัดขืนเบาๆ พยายามดันอกเขาออก

"อย่า?" หยางเจี้ยนหัวเราะในลำคอ เขาจับข้อมือทั้งสองข้างของนางไพล่หลัง ล็อคไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ทำให้หน้าอกอวบอิ่มของนางแอ่นขึ้นปะทะสายตาเขา "ร่างกายของเจ้าสั่นระริกขนาดนี้ ยังจะบอกให้ข้าหยุดอีกหรือ?"

เขาไม่ได้รีบร้อนจะล่วงล้ำในส่วนลึกซึ้ง แต่อยากเล่นสนุกกับปฏิกิริยาของนางก่อน

หยางเจี้ยนก้มลง ฝังจมูกโด่งลงบนซอกคอขาว จุดเดียวกับที่มีรอยช้ำจากเมื่อวาน เขาจงใจขบกัดลงไปบนรอยเดิมอย่างแรง

"อ๊าา!"

ชุ่ยหลานหวีดร้องเสียงหลง ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง เลือดสีสดซึมออกมาจากรอยฟัน ผสมปนเปกับรอยช้ำสีม่วง

"กลิ่นเลือดของเจ้า..." หยางเจี้ยนไล้ลิ้นเลียหยดเลือดที่ซึมออกมา รสเค็มปร่าคาวคลุ้งในปากกระตุ้นสัญชาตญาณดิบให้ตื่นเพริด "มันหอมหวานกว่าสุราชั้นดีเสียอีก"

เขาเงยหน้าขึ้นมองนาง ดวงตาแดงก่ำราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังคลั่ง

"ฮูหยินของข้า... นางเปราะบางเกินไป แค่ข้าจับแรงนิดเดียวนางก็ช้ำแล้ว ข้าต้องคอยยั้งมือ ต้องคอยระวัง..." เขาพูดระบายความในใจที่อัดอั้น เสียงสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ "แต่กับเจ้า... ข้าไม่ต้องยั้ง เสี่ยวหลาน... เจ้าเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ เพื่อรองรับความต้องการของข้า"

เขาผลักนางลงบนพรมขนสัตว์หนานุ่มหน้าเก้าอี้ ตามลงไปคร่อมทับทันที ร่างสูงใหญ่กดทับร่างเล็กจนจมหายไปในขนสัตว์

มือหนากระชากสายคาดเอวของนางออก เสียงผ้าไหมฉีกขาดดัง แคว่ก! บาดหูท่ามกลางความเงียบ

"ท่านแม่ทัพ... ได้โปรด..." ชุ่ยหลานร้องขอ น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม แต่มือของนางกลับจิกไหล่เขาแน่น ราวกับจะยึดเหนี่ยวเขาไว้ไม่ให้หนีไปไหน

"ร้องอีกสิ..." หยางเจี้ยนแสยะยิ้ม เขามองดูนางที่นอนทอดกายอยู่ใต้ร่าง สภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ผิวขาวจัดตัดกับรอยแดงรอยกัดที่เขาสร้างขึ้น "ยิ่งเจ้าร้อง ข้ายิ่งมีอารมณ์"

เขาเอื้อมมือไปหยิบ 'แส้ม้า' ที่วางพิงอยู่ข้างโต๊ะ ด้ามแส้ทำจากไม้เนื้อแข็ง ส่วนปลายถักด้วยหนังฟอกสีดำสนิท

"คืนนี้เรามาเล่นสนุกกันหน่อยดีหรือไม่?"

เขาใช้ด้ามแส้ไล้ไปตามกรอบหน้าของนาง ลากลงมาผ่านลำคอ เนินอก และหยุดอยู่ที่หน้าท้องแบนราบ

"ข้าอยากรู้นักว่า... เจ้าจะทนความรักของข้าได้สักกี่น้ำ"

เฟิงชุ่ยหลานมองแส้ในมือเขาด้วยดวงตาเบิกกว้าง หัวใจเต้นรัวเร็ว นางรู้ดีว่าคืนนี้จะไม่จบลงง่ายๆ ร่างกายของนางจะต้องแปดเปื้อนและเจ็บปวด

แต่นี่แหละคือสิ่งที่นางต้องการ

นางจ้องตาเขากลับ แววตาหวาดกลัวแปรเปลี่ยนเป็นความท้าทายลึกซึ้งที่ยั่วยุอารมณ์ชายหนุ่มถึงขีดสุด

"หากท่านต้องการเช่นนั้น... ก็เชิญท่านแม่ทัพลงทัณฑ์บ่าวเถิดเจ้าค่ะ บ่าวสัญญาว่าจะเป็นที่ระบายอารมณ์ที่ดีที่สุดของท่าน..." นางกระซิบเสียงแหบพร่า "...จนกว่าท่านจะขาดบ่าวไม่ได้"

ประโยคนั้นเปรียบเสมือนการปลดโซ่ตรวนเส้นสุดท้าย

หยางเจี้ยนคำรามต่ำในลำคอ เงื้อแส้ขึ้นสูง เงาทะมึนของแส้ทาบทับลงบนร่างขาวโพลน ก่อนที่เสียง เพี๊ยะ! จะดังแหวกอากาศ พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสุขสมอันบิดเบี้ยว เริ่มต้นบทเพลงรักทรมานในค่ำคืนอันยาวนาน

เสียงแหวกอากาศของแส้หนังที่กระทบลงบนผิวเนื้อขาวเนียนดุจหิมะทิ้งรอยแดงเป็นทางยาวพาดผ่านแผ่นหลังบอบบางของเฟิงชุ่ยหลาน ร่างของนางกระตุกเกร็งด้วยความเจ็บแสบที่แล่นพล่าน แต่นางกลับไม่ถอยหนี นางกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ข่มกลั้นเสียงร้องแห่งความเจ็บปวดให้กลายเป็นเสียงครางเครือในลำคอ

หยางเจี้ยนจ้องมองผลงานของตนเองด้วยลมหายใจที่หอบกระชั้น ดวงตาแดงก่ำจับจ้องไปที่รอยนูนแดงบนผิวขาวจัดนั้น ราวกับสีชาดที่แต้มลงบนกระดาษวาดภาพ เขาคาดหวังว่าจะได้เห็นนางร้องไห้ฟูมฟาย หรือแตกสลายเหมือนเครื่องเคลือบราคาแพงเฉกเช่นฮูหยินเอกของเขา แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้สัญชาตญาณดิบในกายเขาตื่น       ขึ้นยิ่งกว่าเดิม

นางไม่แตกสลาย... ร่างกายนี้สั่นเทา แต่กลับยืดหยัดรับแรงโทสะของเขาได้อย่างน่าอัศจรรย์

"เจ้ามัน... บ้าบิ่นนัก" หยางเจี้ยนโยนแส้ในมือทิ้งลงพื้นเสียงดังตุบ เขาไม่ต้องการใช้อาวุธอื่นใดอีกแล้ว ร่างกายของเขานี่แหละคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดที่จะบดขยี้นางให้แหลกลาญ

เขากระโจนเข้าหาประชิดตัว กระชากเศษผ้าที่ยังหลงเหลือปกปิดเรือนร่างของนางออกจนหมดสิ้น เผยให้เห็นความงดงามเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งราคะและรอยแส้ที่เพิ่งประทับตรา หยางเจี้ยนผลักนางลงกับกองหมอนอย่างแรง ไร้ซึ่งความทะนุถนอมที่เขาเคยพร่ำเพียรมอบให้สตรีอื่น

"ในเมื่อเจ้าท้าทายข้า... ข้าก็จะสนองให้เจ้าจนสาสม!"

หยางเจี้ยนปลดสายคาดเอวของตนออกอย่างรีบร้อน ปลดปล่อยตัวตนที่ขยายใหญ่โตจนปวดหนึบออกมา มันผงาดง้ำ แข็งขึง และร้อนผ่าวด้วยไฟตัณหาที่ถูกกักเก็บมานานนับปี ความต้องการที่เขาต้องกดข่มไว้ทุกครั้งที่อยู่กับหลินหว่านเอ๋อร์ เพราะเกรงว่าร่างบอบบางขี้โรคของนางจะรับไม่ไหว

แต่กับสตรีตรงหน้า... นางเป็นดั่งม้าพยศที่รอให้เขาปราบพยศ นางเป็นดั่งเหล็กกล้าที่หุ้มด้วยกำมะหยี่