น้องสาวมิรักดี! 2

“เจ้าถึงกับกล้าไปพังสถานที่จัดงานแต่งงาน  อีกทั้งยังมิยอมไปวัดตัวตัดเย็บชุดแต่งงานด้วยมิใช่หรือ  เจ้าคิดว่าพี่ชายของเจ้าคนนี้โง่งมมากนักหรืออย่างไร  จึงจะมิรู้ทันในทุกวีรกรรมที่เจ้าก่อ”

องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสพลางพยายามสูดลมหายใจเข้า

ปอดไปลึกๆ อย่างคนที่พยายามระงับโทสะของตนเอาไว้อย่างเต็มที่

“ที่แท้หม่อมฉันก็นึกว่าเสด็จพี่ทรงเรียกตัวหม่อมฉันให้มา

เข้าเฝ้าด้วยเรื่องใดกัน  สุดท้ายแล้วก็เป็นเรื่องราวเหล่านี้เอง  เช่นนั้นก็ปล่อยนางกำนัลในตำหนักของหม่อมฉันไปเถิดเพคะ  พวกเขา

มิได้มามีส่วนรู้เห็นอันใดกับหม่อมฉันด้วย  จึงมิใช่เรื่องสมควรที่พวกเขาจะต้องมาถูกเสด็จพี่สั่งลงโทษโบยเอาเช่นนี้”

องค์หญิงเฟยฮุ่ยเอ่ยขึ้นมาน้ำเสียงนุ่ม

“ข้าขอออกคำสั่งให้เจ้าไปวัดตัวตัดเย็บชุดแต่งงานกับหลินปังหยวนเดี๋ยวนี้  และต่อไปนี้ข้าขอออกคำสั่งให้กักบริเวณเจ้าอยู่แต่ในตำหนักของเจ้าเอง จนกว่างานพิธีมงคลสมรสพระราชทานจะเสร็จเรียบร้อยไปแล้วด้วยดี  เจ้าจึงจะสามารถก้าวขาออกนอกตำหนักได้”

องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสออกมาทีละถ้อยคำอย่างช้าๆ และชัดเจนเป็นอย่างยิ่ง

“เสด็จพี่อย่าได้บ้าอำนาจเกินไปนักเลยเพคะ”

          “เจ้ากล้าดีอย่างไรจึงเอ่ยกับข้าเช่นนี้?”

คราวนี้ฮ่องเต้ไม่เพียงตบโต๊ะเสียงดัง แต่ยังลุกเดินเข้าไปจ้องหน้าน้องสาวใกล้ๆ ซึ่งนางเองก็ได้เชิดหน้าขึ้นอย่างไม่อนาทรต่อบารมีของพี่ชายที่แผ่ความเย็นชาออกมาอย่างเต็มพิกัด

          “หม่อมฉันมีเส้นทางของตัวเอง ไม่จำเป็นต้องให้เสด็จพี่มา

ขีดเขียน”

          “แต่เจ้าเป็นถึงองค์หญิง ไม่อาจขีดเขียนเส้นทางของตัวเองได้  อย่ายโสโอหังให้มากเกินไปนัก”

          “ถึงจะขีดเขียนเส้นทางของตัวเองไม่ได้ แต่การเลือกคู่ครองไม่ใช่สิ่งที่เสด็จพี่จะมาบังคับ พระองค์ก็รู้ดีว่าหม่อมฉันเป็นคนเช่นไร รักอิสระ ชอบทำอะไรตามใจตัวเอง แต่ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เคยเป็นพิษเป็นภัยที่จะทำให้บัลลังก์ของเสด็จพี่คลอนแคลน หม่อมฉันเป็นหมอเพื่อไปรักษาชาวบ้านยากไร้ ตรวจสอบดูแลความเรียบร้อยของเมืองหลวงได้ดีเสียยิ่งกว่าผู้ตรวจการเสียอีก  หอนางโลมเถื่อนก็ไม่ใช่

หม่อมฉันหรือที่จัดการจนเรียบร้อย โจรขโมยก่อกวนเมืองก็เป็นองครักษ์ในสังกัดของหม่อมฉันเป็นผู้จับกุม ขอถามเสด็จพี่ว่าทั้งหมดคือความผิดที่ทำให้เสด็จพี่บังคับให้น้องต้องแต่งงานหรือเพคะ?”

“ข้ามิเคยบอกว่าทุกสิ่งที่เจ้าทำนั้นมันผิด  แต่การเลือกคู่ครองนั้น  เราเป็นเชื้อพระวงศ์มิสามารถกระทำการที่จะตัดสินใจเองได้ว่าต้องเลือกแต่งหรือมิแต่งกับผู้ใด  ทุกอย่างล้วนต้องกระทำไปตามความเหมาะสม  หลินปังหยวนเขาเป็นถึงบุตรชายอัครมหาเสนาบดีฝั่งขวาหลินไห่กัง  บิดาของเขามีความดีความชอบต่อบ้านเมืองมาถึงสองยุคสมัย  ตัวเขาเองก็เป็นถึงขุนนางฝ่ายบุ๋นขั้นสี่ของวังหลวง อนาคตข้างหน้าของเขาย่อมก้าวหน้าก้าวไกล  ทุกอย่างเขาล้วนมีแต่ความเหมาะสมกับเจ้าเป็นอย่างยิ่ง  ข้าเองก็มิอยากที่จะรับฟังเหตุผลบ้าบอคอแตกอันไร้แก่นสารใดจากเจ้าอีก  ตัวเจ้าเองอายุก็เลยวัย

ปักปิ่นมาแล้วมิใช่น้อย  เหตุใดจึงยังคงคิดมิได้ และกระทำตนเป็นคนเอาแต่ใจตนเองเช่นนี้อีก  เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ว่าการกระทำของเจ้าในครั้งนี้จะทำให้ดวงวิญญาณของเสด็จพ่อทรงปวดร้าวมากเพียงใด?”

“เสด็จพี่อย่ามาทรงกล่าวอ้างถึงดวงวิญญาณของเสด็จพ่อเลยเพคะ หากเสด็จพี่ทรงอยากเกี่ยวดองกับทางจวนสกุลหลินนัก เหตุใดเสด็จพี่จึงมิรับทายาทสายตรงของคนในสกุลหลินมาเข้ารับการแต่งตั้งเป็นสนมในวังเองเล่าเพคะ "จะทรงมายุ่งยาก กะเกณฑ์

ขีดเขียนเส้นทางเดินในชีวิตของหม่อมฉันไปด้วยเหตุใดกัน แม้วันนี้เสด็จพี่จะทรงสั่งลงโทษหม่อมฉัน สั่งให้กักขังหม่อมฉัน หรือจะสั่งให้ประหารชีวิตของหม่อมฉันไปก็ตามแต่ แต่หม่อมฉันก็ยังจะขอยืนยันคำพูดของตนเองเช่นเดิมว่าหม่อมฉันมิแต่งกับเขา หม่อมฉันมิแต่งกับหลินปังหยวนเพคะ"

องค์หญิงเฟยฮุ่ยตรัสพร้อมเชิดใบหน้างามขึ้นด้วยความถือดี  เพราะถึงอย่างไรวันนี้  แม้องค์ฮ่องเต้จะทรงมีรับสั่งให้นางแต่งงานกับผู้ใดก็แล้วแต่  นางย่อมมิยินยอมที่จะแต่งงานด้วยทั้งสิ้น  นอกจากบุรุษผู้นั้น  ผู้ที่นางได้ยอมมอบกายถวายชีวิต  ยอมที่จะมอบหัวจมท้ายไปกับเขาแล้ว  มิว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นตายร้ายดีเช่นไรก็ตามแต่   

แต่นางก็จะมิมีวันปล่อยมือของนางให้หลุดไปจากเขาเป็นอันขาด 

“เฟยฮุ่ย  น้องสาวมิรักดี  เจ้ากล้ามาต่อปากต่อคำกับข้า  เจ้ากล้าขัดคำสั่งของข้าเช่นนั้นหรือ  นับวันเจ้าก็ชักจะเอาใหญ่แล้ว  ข้ามีคำสั่งให้เจ้าแต่งกับหลินปังหยวน  เจ้าก็ต้องแต่ง  ทหารเข้ามาในตำหนัก  จับมัดตัวขององค์หญิงเฟยฮุ่ยเอาไว้เดี๋ยวนี้”

องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงทรงมีรับสั่งออกมาน้ำเสียงเฉียบขาด  เหล่าทหารที่ยืนรักษาการณ์นอกตำหนักจึงได้วิ่งกรูกันเข้ามาปฏิบัติตามรับสั่งขององค์ฮ่องเต้ในทันใด 

เพียงแต่ว่าพวกเขานั้นกับมิสามารถเข้าถึงตัวขององค์หญิงเฟยฮุ่ยได้เลยแม้แต่น้อยเพราะองค์หญิงเฟยฮุ่ยได้ทำการต่อสู้กับ

พวกเขาเอาไว้อย่างเต็มที่

ก่อนจะถูกองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงสะบัดฝ่ามือเข้าใส่ใบหน้างามอย่างแรงเสียจนมีหยาดเลือดไหลซึมออกมาจากมุมปาก  ทำเอาเหล่าทหาร และข้ารับใช้ที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างพากันตกตะลึงจน

อ้าปากกว้างดวงตาค้างไปตามๆ กัน

“เสด็จพี่ทรงตบตีหม่อมฉัน  เสด็จพี่ทรงตบหน้าของ

หม่อมฉัน” 

องค์หญิงเฟยฮุ่ยพูดพร้อมหยุดการต่อสู้กับเหล่าทหารในตำหนักตงชางนี่ลงเสีย  พร้อมเงยหน้าขึ้นมองดูพี่ชายคนโตด้วย

แววตาเศร้าโศกเสียใจและสะเทือนใจอย่างรุนแรงนัก  นางพยายามข่มกลั้นหยาดน้ำตาเอาไว้มิให้ไหลออกมา  พร้อมจ้องมองดูใบหน้า

อันหล่อเหลาของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชายคนโตที่นางรักมากมาโดยตลอดด้วยแววตาอันเจ็บช้ำ 

‘นี่นะหรือองค์รัชทายาทผู้แสนจิตใจดีที่นางเคยติดตามออกไปช่วยรักษาผู้ป่วย ณ ดินแดนต่างๆ เมื่อหลายปีก่อนนั้น  นี่นะหรือพี่ชายที่นางเคยรักและเทิดทูนบูชาเขามาโดยตลอด  แต่เหตุใดวันนี้เขาจึงได้มีท่าทีดุร้าย  และบ้าอำนาจจนขาดสติเอาเช่นนี้กันด้วยเล่า?’

“หม่อมฉันเกลียดเสด็จพี่ฮ่องเต้แล้ว  หม่อมฉันทรงรู้สึกรังเกียจฝ่าบาทมากแล้วจริงๆ  หม่อมฉันมิน่ามีพี่ชายแบบฝ่าบาทเลย” 

องค์หญิงเฟยฮุ่ยเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเจือสะอื้นพร้อมรีบหันหลังกลับวิ่งหนีออกจากตำหนักตงชางไปอย่างรวดเร็ว 

เมื่อออกมานอกเขตตำหนักตงชางแล้ว  ร่างเล็กก็ถึงกับ

ทรุดตัวนั่งร้องไห้อยู่ที่พื้นด้วยอาการของคนที่ดวงใจแตกสลาย

ด้านองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงเอง  เมื่อทรงรู้สึกตัวขึ้นมาว่าพระองค์ได้ทรงเผลอลืมตัว  ทำตัวน่ารังเกียจชิงชังออกไปดังนั้นแล้ว  จึงได้ยกหมัดขึ้นมาชกเข้าไปที่ผนังตำหนักอย่างแรงหลายครั้งติดๆ กัน  อีกทั้งยังได้อาละวาดขว้างปาข้าวของในตำหนักตงชางนี้จนราบเป็นหน้ากลอง  แม้ว่ามู่กงกงจะพยายามร้องห่มร้องไห้อ้อนวอนองค์ฮ่องเต้ให้สงบจิตสงบใจมากเพียงไรก็มิเป็นผล เพราะยามที่มังกรได้แผลงฤทธิ์ดุร้ายแล้ว ก็ยากที่จะสงบลงได้อย่างง่ายดายนักนั่นเอง...