สั่งลงโทษคนสกุลหลิน2

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกำยานที่ลอยวนอยู่ในกระโจมที่ประทับทำให้องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงทรงปรือเปลือกพระเนตรขึ้นมาอย่างช้าๆ ก่อนพระองค์จะทรงผุดลุกขึ้นมานั่งในทันที

“หลินปังหยวนเจ้าคนชั่วช้า  สารเลว  เจ้าคนถ่อย” 

น้ำเสียงสบถปนความเจ็บแค้นนั้นแม้จะมิได้เสียงดังมากนักแต่ก็ทำให้มู่กงกงรีบแจ้นเข้ามายืนต่อเบื้องพระพักตร์ขององค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงในทันใด

“ฝ่าบาททรงฟื้นแล้ว” 

มู่กงกงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงปรีติยินดีก่อนจะเริ่มมีท่าทีตกใจขึ้นมาอีกครั้งเมื่อพบว่าองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงทรงลุกขึ้นจากบนเตียงนอนเดินออกนอกกระโจมที่พักไปในทันที

“ฝ่าบาทจะทรงเสด็จไปที่ใดกันหรือพ่ะย่ะค่ะ?” 

มู่กงกงเอ่ยถามน้ำเสียงร้อนรน

“ข้ารับใช้พวกนั้นอยู่ที่ใด  หลินปังหยวนคนถ่อยอยู่ ณ ที่ใดกัน?” องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตวามถามน้ำเสียงเคร่งเครียด

“ขณะนี้บ่าวรับใช้ทุกคนได้มานั่งคุกเข่าสำนึกผิดอยู่ที่หน้ากระโจมของฝ่าบาทนี่เองพ่ะย่ะค่ะ  ส่วนไต้เท้าหลินปังหยวนเห็นมีคนมาแจ้งว่ายังมิตื่นจากการสลบไสลมิได้สติไปพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”

มู่กงกงตอบกลับมาเร็วปรื๋อ

“สลบไสลไปแล้วยังมิฟื้นเช่นนั้นหรือ?” 

องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงเค้นเสียงถามก่อนจะสาวเท้าเดินมุ่งหน้าไปที่กระโจมของหลินปังหยวนโดยมิฟังคำทัดทานของผู้ใดทั้งสิ้น

“ฝ่าบาทขอทรงพระทัยเย็นลงด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ” 

อัครมหาเสนาบดีหลินไห่กังที่กำลังตั้งใจเดินทางมาที่กระโจมขององค์ฮ่องเต้เพื่อกล่าวคำขอพระราชทานอภัยโทษให้กับบุตรชายของตนกล่าวขึ้นน้ำเสียงสั่นด้วยหวาดกลัวต่อท่าทีโมโหร้ายขององค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงนัก

“ยังมีหน้ามาบอกให้ข้าใจเย็นลงก่อนได้เช่นนั้นหรือ  บุตรชายของเจ้ามัวแต่ไปมุดหัวอยู่ ณ ที่ใด  ข้าสู้อุตส่าห์มอบหมายองค์หญิงเฟยฮุ่ยไว้กับบุตรชายของเจ้าให้เขาช่วยดูแลองค์หญิง  แต่

ผลลัพธ์กลับเป็นเช่นนี้เองหรอกหรือ  มิทราบท่านอัครมหาเสนาบดี

จะรับผิดชอบต่อความเสียหายครั้งนี้อย่างไรไหว?”

องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสถามขึ้นสีหน้าถมึงทึง  ใบหน้าหล่อเหลาในยามนี้ดูมิได้เลยแม้แต่น้อย  หัวคิ้วของพระองค์แทบจะพันกันจนเป็นเกลียวอยู่แล้ว

“กระหม่อมผิดไปแล้ว  ขอฝ่าบาททรงลงโทษด้วยพ่ะย่ะค่ะ” 

อัครมหาเสนาบดีหลินไห่กังยอมคุกเข่ากล่าวรับโทษนั้นแต่โดยดี  แต่ผู้ที่องค์ฮ่องเต้ปรารถนาที่จะลงโทษในยามนี้มากที่สุดกับเป็นหลินปังหยวน  ซึ่งเขากำลังเดินมุ่งหน้ามาทางนี้อยู่พอดีเนื่องด้วยมีคนสนิทไปแจ้งข่าวให้เขาได้รับทราบว่าอัครมหาเสนบดีหลินไห่กังกำลังนั่งคุกเข่ายอมรับการลงโทษจากองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงอยู่  เพราะความกตัญญูต่อบิดาเขาจึงจำต้องแบกหน้ามาที่กระโจมขององค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงอย่างมิมีทางเลี่ยง

แต่เมื่อมาถึงยังมิทันได้นั่งคุกเข่ากล่าวคำถวายพระพรดีเขาก็ถูกสาดหมัดจากองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงเข้าใส่ใบหน้าจนฟันกระเด็นหลุดออกจากปากไปสองซี่

“หลินปังหยวน  เจ้ามันคนถ่อย  ข้าหรือสู้อุตส่าห์ฝากฝัง

องค์หญิงเฟยฮุ่ยไว้กับเจ้า  ฝากองค์หญิงเฟยฮุ่ยไว้ให้เจ้าช่วยดูแล

แต่เหตุใดเรื่องราวจึงเป็นเช่นนี้ได้  เจ้ามิเพียงมิดูแลองค์หญิงกลับ

ปล่อยให้องค์หญิงหายตัวไปท่ามกลางเทศกาลล่าสัตว์เช่นนี้  โทษของ

เจ้ามีเพียงสถานเดียวคือต้องถูกข้าสั่ง” 

องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสออกมาได้เพียงดังนั้น  ก็พลันมีเสียงร้องห่มร้องไห้และเสียงครางของอัครมหาเสนาบดีหลินไห่กังดังขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อนว่า

“เป็นเพราะกระหม่อมดูแลอบรมสั่งสอนบุตรชายมิดี  เขาจึงเป็นคนที่มิเอาไหนเช่นนี้  หากฝ่าบาทจะทรงมีรับสั่งลงโทษ  ก็ขอจงทรงมีรับสั่งลงโทษกระหม่อมแทนเถิดพ่ะย่ะค่ะ” 

หลังกล่าวจบอัครมหาเสนบาดีหลินไห่กังก็โขกศีรษะขึ้นลงกับพื้นหน้ากระโจมที่ประทับอย่างแรงจนหน้าผากแตกเลือดอาบหน้า  ด้านหลินปังหยวนเองในตอนนี้เขาเองก็กำลังถูกองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงชกต่อยเขาไปจนทั่วทั้งร่างพร้อมใช้ฝ่าพระบาทกระทืบไปทั่วหน้าอกและช่วงท้องของเขา  จนตอนนี้เขาแทบใกล้จะหมดลมหายใจไปเฝ้ายมบาลยังดินแดนปรโลกอยู่รอมร่อแล้ว

“สั่งโทษพวกเจ้าเช่นนั้นหรือ  บทลงโทษนี้มันน้อยเกินไป

ข้าจะสั่งลงโทษคนทั้งสกุลหลินมาเซ่นสังเวยวีรกรรมของพวกเจ้าสองพ่อลูกในครานี้สิถึงจะเรียกได้ว่าเหมาะสม” 

องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉินตรัสพลางวางพระบาทเหยียบย่ำลงบนใบหน้าและศีรษะของหลินปังหยวนด้วยท่าทีปีศาจร้ายกระหาย

เลือด  พร้อมตรัสต่อไปน้ำเสียงเย็นเยียบว่า

“ข้าขอสั่งให้เจ้าส่งบุตรีของเจ้าหนึ่งคนมาให้ข้ากระทำย่ำยีต่อนางมิได้ต่างไปจากสัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่ง  นางจะอยู่ในฐานะทาสและสัตว์เลี้ยงของข้าเพียงเท่านั้น  ส่วนบุตรีของเจ้าคนอื่นๆ  ข้าจะพิจารณาดูอีกทีว่าจะให้พวกนางแต่งงานกับชายที่เป็นคนในร่างสัตว์นรกตนใด  ในเมื่อพวกเจ้าสองคนพ่อลูกกล้าย่ำยีหัวใจของข้า  กล้าเหยียบย่ำดวงใจของข้า  เช่นนั้นแล้วนับจากนี้ไปข้าก็จะไม่ขอไว้หน้าพวกเจ้าอีกต่อไป  หลินไห่กังแม้เดิมทีที่ผ่านมาเจ้าจะเป็นขุนนางที่มีความดีความชอบมาถึงสองรัชกาลแต่ทว่ากลับมิมีปัญญา  มิมีความสามารถในการให้การอบรมสั่งสอนบุตรชายได้เลยแม้แต่เพียงนิด  แม้ข้าจะมิสั่งลดทอนตำแหน่งของเจ้าลงเนื่องด้วยยังคงพอจะระลึกถึงความดีความชอบของเจ้าได้อยู่บ้าง  แต่ข้าขอสั่งลดเบี้ยหวัดเจ้าลงครึ่งปี  ส่วนหลินปังหยวนข้ามีรับสั่งให้ลดระดับขุนนางของเขาจากขั้นสี่ลงมาเป็นขั้นเก้าและให้จำคุกสองเดือนจึงจะออกมารับตำแหน่งได้"

“รับด้วยเกล้าพะย่ะค่ะ  ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงมีพระเมตตา”

ทั้งอัครมหาเสนบดีหลินไห่กังและหลินปังหยวนกล่าวขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน

“ทาสหญิงผู้นั้นข้าให้เวลาพวกเจ้าในอีกมิเกินหนึ่งเดือนนางจะต้องเดินทางมาสบยต่อแทบเท้าข้า  หากพวกเจ้ายังขืนชักช้ากินเวลามากไปกว่านี้  แน่นอนว่าบทลงโทษของพวกเจ้าอาจจะหนักหนาสาหัสมากยิ่งขึ้นไปกว่านี้อีกเท่าตัว” 

หลังกล่าวจบองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงก็สะบัดชายชุดคลุมมังกรจากไปในทันที  โดยก่อนที่จะจากไปนั้นยังมิวายกำชับมู่กงกงขึ้นมาอีกด้วยว่า 

ให้มู่กงกงจับตาดูสองพ่อลูกคู่นี้ในการนั่งคุกเข่าสำนึกผิดยังลานกว้างหน้ากระโจมให้เหล่าขุนนางผู้อื่นได้พบเห็นอีกด้วยเป็นเวลาสองชั่วยามเต็ม

หลังจากนั้นพระองค์จึงทรงเสด็จไปสอบถามรีดเค้นเอาความจริงกับเหล่าบรรดาข้าราชบริพารที่ให้การดูแลรับใช้องค์หญิงเฟยฮุ่ยและองค์หญิงเฟยเฉินต่อ  ซึ่งแม้ว่าพระองค์จะทรงสอบถามเอาความกับข้ารับใช้เหล่านี้มากเพียงใด  พวกเขาเหล่านั้นก็เพียงแต่ตอบมาสองประโยคคือ  ไม่รู้ และไม่เห็นเพียงเท่านั้น  ก็ทำให้อารมณ์ขุ่นมัวขององค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงทรงพลุกพล่านไปทั่วพระทัยจนยากเกินที่จะระงับ  พระองค์จึงทรงมีรับสั่งให้โบยข้ารับใช้อันไร้ประโยชน์พวกนี้ไปคนละสามสิบไม้และเมื่อเดินทางไปถึงวังหลวงแล้ว  พระองค์ยังทรงมีรับสั่งให้ลดเบี้ยหวัดพวกเขาลงกึ่งหนึ่งเป็นระยะเวลาหนึ่งปีเต็มอีกด้วย  การลงโทษเหล่านี้นับได้ว่าเป็นการลงโทษสถานเบามากแล้ว  เพราะความรู้สึกสูญเสียน้องสาวผู้เป็นที่รักถึงสองคนไปพร้อมกัน

ในเวลาเช่นเดียวกันเช่นนี้  มันเจ็บปวดในหัวใจมากมายเหลือเกิน...