สั่งลงโทษคนสกุลหลิน1

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น  องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงทรงตื่นบรรทมขึ้นมาด้วยความสดชื่น  เบิกบานพระราชหฤทัย  พระองค์ทรงเสด็จไปทอดพระเนตรดูการล่าสัตว์ของเหล่าบรรดาข้าราชบริพารตั้งแต่เมื่อช่วงเช้ายามเฉิน  (เวลา 07.00น.)  เลยทีเดียว  นอกจากนี้ยังทรงมีรับสั่งให้หลินปังหยวนออกล่าสัตว์คู่กันกับองค์หญิงเฟยฮุ่ยด้วย 

ส่วนองค์หญิงเฟยเฉินเอง  พระองค์ทรงรู้ดีว่าน้องสาวผู้นี้เป็นคนจิตใจอ่อนโยนจึงทรงมีรับสั่งให้นางวาดภาพ แต่งกลอน รอว่าที่คู่หมั้นของนางในกระโจมต่อไปได้

แม้ว่าพระองค์จะทรงรู้สึกมิชอบพอพระทัยอยู่หน่อยๆ ที่สังเกตพบว่าสีหน้าของหลินปังหยวนในครั้งนี้ดูมิสู้ดีนัก  แต่ก็เพียงเก็บความมิชอบพอใจนั้นเอาไว้ในใจก็เพียงแต่เท่านั้น  มิได้ปริปากตรัสถ้อยคำใดต่อไปอีก

หลังได้ยินเสียงการเป่าแตรเขาสัตว์ให้สัญญาณในการออก

ล่าสัตว์ในครั้งนี้  เหล่าบรรดาผู้เข้าร่วมการแข่งขันล่าสัตว์ต่างก็พากันฟาดแส้เข้าใส่ที่สะโพกของม้า  โผทะยานตัวไปข้างหน้าในทันทีเนื่องจากผู้ที่ล่าสัตว์ได้มากที่สุดจะได้รับพระราชทานรางวัลจาก

องค์ฮ่องเต้ด้วย

แต่ทว่าเมื่อคล้อยหลังของผู้คนที่จะเข้าร่วมแข่งขันการ

ล่าสัตว์ในครั้งนี้ไปแล้ว  องค์หญิงเฟยฮุ่ยที่ไม่ได้จริงจังอะไร นางกลับกล้าเอ่ยปากกล่าวคำขอที่จะไม่เข้าร่วมพิธีล่าสัตว์ด้วยซ้ำไป เพราะเอาเวลาไปตรวจรักษาโรคให้กับชาวบ้านระแวกนี้เป็นการทำประโยชน์ได้มากกว่า ชาวบ้านเองก็มีความปรีติยินดีที่มีคนในราชวงศ์ไม่คิดดูดายประชาชนตาดำๆ ทั้งยังลดตัวลงมาตรวจรักษาอาการด้วยตัวเอง ดังนั้นชื่อเสียงขององค์หญิงเฟยฮุ่ย จึงกลายเป็นที่เลื่องลือถึงคุณงามความดีตลอดหลายปีที่ผ่านมา

          “ครั้งนี้เจ้าต้องเข้าไปล่าสัตว์กับหลินปังหยวน”

          กระแสรับสั่งของเสด็จพี่ฮ่องเต้ไม่ได้ต่างจากที่นางคาดการณ์เอาไว้นัก ทรงยัดเยียดน้องสาวตัวเองให้กับชายที่ไม่ได้มีใจให้นางแม้แต่น้อยอยู่ร่ำไป ซึ่งดูเหมือนว่าหลินปังหยวนเองก็คิดตรงกัน

แต่แรกเขาก็ไม่ชอบเข้าไปในป่าเขาลำเนาไพรให้ลำบากอยู่แล้ว ครั้งนี้ยังต้องไปกับองค์หญิงเฟยฮุ่ยที่มีนิสัยเอาแน่เอานอนไม่ได้อีกอย่างนั้น

หรือ

          “เพคะเสด็จพี่ เพียงแต่หม่อมฉันไม่ถนัดเรื่องการล่าสัตว์นัก จึงคิดจะทำเหมือนเช่นทุกครั้งที่มา ลงไปตรวจวินิจฉัยอาการป่วยของชาวบ้านในละแวกนี้ พระองค์โปรดทรงอนุญาตหม่อมฉันได้หรือไม่

เพคะ”

          ไม่ถนัดเรื่องการล่าสัตว์? อย่างนางเนี่ยนะไม่ถนัด ทั้ง ๆ ที่ปกติก็มักหิ้วเสือหรือหมีกลับมาสักตัวตลอด ฮ่องเต้ถึงกับคิ้วกระตุก ทว่าเมื่อหันไปมองหลินปังหยวน ก็พบว่าบุรุษผู้นี้ดูไม่ใคร่ยินดีเท่าใดนัก ที่ต้องร่วมทำกิจกรรมต่างๆ กับน้องสาวของพระองค์

          “เช่นนั้นก็ให้หลินปังหยวนไปกับเจ้าด้วย”

          “น้อมรับพระบัญชาเพคะ”

          หลังจากได้รับคำสั่งนางก็ออกจากกระโจมของฮ่องเต้ไปโดยไม่พูดอะไร ซึ่งหลินปังหยวนถูกเรียกรั้งไว้ ไม่รู้ว่าเสด็จพี่ฮ่องเต้มีสิ่งใดที่อยากพูดคุยกับเขา แต่ก็คงไม่พ้นเรื่องของนางเป็นแน่

          หลังสั่งการอันใดบางอย่างกับหลินปังหยวนเสร็จ  องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงก็ทรงทอดพระเนตรตามแผ่นหลังขององค์หญิงเฟยฮุ่ยและหลินปังหยวนไปด้วยความรู้สึกมีลางสังหรณ์ใจอันใดแปลกๆ

ซึ่งพระองค์ก็ทรงบอกมิได้เหมือนกันว่าลางสังหรณ์นั้นมันคืออันใดกันแน่

จวบจนพลบค่ำตะวันใกล้จะตกดิน  เหล่าบรรดาผู้เข้าร่วม

ล่าสัตว์ในครั้งนี้ต่างพากันกลับมาจนหมดสิ้นแล้ว  แต่พระองค์กลับมิพบเจอแม้แต่เงาขององค์หญิงเฟยฮุ่ยเลยแม้แต่น้อย  อีกทั้งยังได้รับทราบข่าวมาอีกด้วยว่าองค์หญิงเฟยเฉินได้หายตัวไปจากในกระโจมที่พักด้วยอีกคน  องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงจึงทรงมีรับสั่งให้ระดมพลค้นหาองค์หญิงทั้งสองในทันใด 

หลังจากทราบข่าวมาว่าการค้นหาได้กินเวลาผ่านไปได้หลายชั่วยามแล้วแต่ก็กลับมิพบเจอแม้แต่เพียงเงาขององค์หญิงทั้งสอง  องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงที่เฝ้ารอน้องสาวทั้งสองพระองค์ในกระโจม

ที่พัก  ก็มิอาจฝืนทนสภาพร่างกายและจิตใจอันตึงเครียดได้อีกต่อไป  พระองค์ทรงกระอักเลือดออกมาคำโตพร้อมรู้สึกเจ็บปวดไปทั่ว

ก้อนเนื้อของหัวใจถึงขนาดพ่นหยาดเลือดสดๆ ออกมาเต็มไปหมด  และทรุดตัวลงไปนั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น

“ฝ่าบาทเพคะ  ฝ่าบาท  หมอหลวง  หมอหลวงอยู่ที่ใด

รีบเข้ามาดูอาการของฝ่าบาทที”

เสียงกรีดร้องของเหล่าบรรดาพระสนมดังก้องไปทั่วกระโจมที่ประทับ  ทำเอาหมอหลวงถึงสี่คนรีบมุ่งหน้าเข้ามาในกระโจมทันที  แต่ทว่าพวกเขาเหล่านั้นกับถูกองค์ฮ่องเต้ซัดพลังวัตรเข้าใส่จนล้มกองกันระเนระนาดอยู่หน้ากระโจมที่พักด้วยสภาพเอน็จอนาจเป็นอย่าง

ยิ่ง

“หลินปังหยวน หลินปังหยวนอยู่ ณ ที่ใด?” 

น้ำเสียงดุดันพิโรธราวสายฟ้าฟาดดังก้องไปทั่วบริเวณนั้น

มู่กงกงที่ออกไปสืบหาข่าวคราวขององค์หญิงทั้งสองพระองค์ที่กลับเข้ามาพอดี  เมื่อเห็นสภาพนายเหนือหัวของตนเช่นนั้นแล้ว  ก็เดินแกมวิ่งเข้ามาหวังจะช่วยประคององค์ฮ่องเต้ในทันใด

แต่ทว่าในยามนี้ผู้ใดก็มิสามารถเข้าหน้าโอรสสวรรค์ได้ติดแล้ว  เพราะพระองค์ทรงรู้สึกสะเทือนใจจนดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำราวกับจะคั้นหยาดเลือดออกมาจากในดวงตาทั้งสองข้างได้แล้วกระมัง

“กราบทูลฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ  กระหม่อมทราบมาว่า  ขณะนี้เหล่าบรรดาข้ารับใช้ที่ติดตามองค์หญิงเฟยฮุ่ยออกไปรักษาชาวบ้านด้านนอกนั้นถูกวางยานอนหลับจนป่านนี้ยังสลบไสลมิได้สติเลย

พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท  ส่วนไต้เท้าหลินปังหยวนเองกระหม่อมทราบมาว่าเขามีไข้ขึ้นสูงในวันนี้องค์หญิงจึงมิได้ให้เขาติดตามออกไปล่าสัตว์ด้วย จนตอนนี้เขายังนอนซมเพราะพิษไข้  ยังมิฟื้นเลยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”

มู่กงกงกล่าวรายงานน้ำเสียงสั่นไหวด้วยนึกสงสารองค์ฮ่องเต้ขึ้นมาจับใจนัก

“ไปนำตัวข้ารับใช้ขององค์หญิงเฟยฮุ่ยและหลินปังหยวน

มาบั่ดเดี๋ยวนี้  ข้าให้เวลาอีกมิเกินครึ่งชั่วยามพวกเจ้าจะทำเช่นไรก็ได้ให้พวกเขาฟื้น  แล้วข้าจะทำการสอบสวนและสั่งลงโทษพวกเขาอย่างหนักเลยทีเดียว”

องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงรับสั่งออกมาน้ำเสียงหนักแน่นก่อนพระองค์จะทรงยืนโงนเงนตัวไปมาและสลบไปในทันทีดีที่เหล่าองครักษ์เงาข้างกายสามารถมารองรับร่างของพระองค์ได้ทัน  หาไม่แล้วมิว่าพวกเขาจะมีกี่หัวก็มิพอชดใช้หากถวายการรับใช้ต่อองค์ฮ่องเต้ได้มิดีพอ