หม่ากุ้ยเฟยอาละวาด2

เมื่อเวลาผ่านไปอีกครู่ใหญ่  องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงก็ได้เงยพระพักตร์ขึ้นมาจากการอ่านฎีกาที่วางกองสูงกันราวกับภูเขากองย่อมๆ นั้นอย่างช้าๆ  มู่กงกงเห็นดังนั้นแล้วจึงได้รีบเดินแจ้นเข้าไป

รินชาอุ่นๆ ใส่ลงในจอกให้กับองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงด้วยความเอาใจใส่  พร้อมกล่าวต่อไปว่า

“เมื่อครู่นี้มีสาวใช้ส่วนพระองค์ของพระสนมหม่ากุ้ยเฟย

มานั่งคุกเข่าตากแดด ร้องห่มร้องไห้หน้าพระตำหนักตงชาง  กระหม่อมเกรงว่าเสียงร้องของนางอาจเล็ดลอดเข้ามารบกวนเวลาทรงงานของฝ่าบาทได้  จึงได้สอบถามว่านางมีเรื่องจำเป็นอันใดหรือไม่  จึงได้มานั่งร้องห่มร้องไห้อยู่ ณ ที่นี้พ่ะย่ะค่ะ”

มู่กงกงกลาวหยั่งเชิงออกมาดังนั้นแล้วก็เงียบเสียงไป  พร้อมเงี่ยหูฟังว่าองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงจะทรงตรัสอันใดออกมาต่อไปหรือไม่  เขาจะได้ไหลไปตามสถานการณ์ได้ถูก

“แล้วนางจะมานั่งร้องห่มร้องไห้ที่ตำหนักของข้าด้วยเหตุใดกัน?”  องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสถามพลางยกชาขึ้นมาจิบอย่างมิค่อยใส่พระทัยเท่าใดนัก

“เห็นนางมาแจ้งว่า  พระสนมหม่ากุ้ยเฟยทรงล้มป่วยลงไป  มิยอมเสวยพระกระยาหารใด  และรู้สึกวิงเวียนศีรษะจนถึงขั้นมิอาจลุกขึ้นมาจากบนเตียงนอนได้เลยแม้แต่เพียงนิดพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”

มู่กงกงตอบคำถามอย่างละเอียดชัดเจนมิมีสิ่งใดขาดตกบกพร่องเลยแม้แต่น้อย  พร้อมรินชาใส่ลงในจอกชาอีกครั้งอย่างมิให้องค์ฮ่องเต้ทรงรู้สึกขาดตอน

องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงได้ยินดังนั้นก็ทรงขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมาในทันใด  ก่อนจะทอดถอนใจออกมาเฮือกใหญ่

“เตรียมเกี้ยว  ข้าจะเสด็จไปที่ตำหนักเฉียนฟู่เดี๋ยวนี้  และให้คนไปตามหมอหลวงไปที่ตำหนักเฉียนฟู่ในตอนนี้ด้วย” 

สุรเสียงราบเรียบพร้อมพระพักตร์เรียบเฉยมิแสดงออกว่า

ผู้พูดกำลังตกอยู่ในห้วงอารมณ์ใดทำเอามู่กงกงเองก็ไม่สามารถที่จะคาดเดาอารมณ์ขององค์ฮ่องเต้ได้เช่นเดียวกัน  จึงได้รีบสั่งคนให้เตรียมเกี้ยวและสั่งให้คนไปตามหมอหลวงมาในทันใด

เยี่ยนสือเองเมื่อเห็นว่าองค์ฮ่องเตหวังเจี้ยนเฉิงทรงเสด็จออกจากตำหนักตงชางมุ่งหน้าไปที่ตำหนักเฉียนฟู่แล้วก็รีบลุกขึ้นเดินแกมวิ่งติดตามขบวนเสด็จไปด้วยในทันที

เสียงไอโขลกๆ ที่ดังเล็ดลอดออกมาหน้าห้องบรรทม  พร้อมเสียงถวายพระพรที่ดังก้องไปทั่วตำหนักเฉียนฟู่ทำเอาพระสนมหม่ากุ้ยเฟยต้องรีบแสร้งพยายามจะลุกขึ้นจากบนเตียงนอนด้วยความทุลักทุเลเป็นอย่างยิ่ง

“ถวายพระพรฝ่าบาท  ขอจงทรงพรเจริญหมื่นปี  หมื่นๆ ปีเพคะ” 

น้ำเสียงหวานที่เจือไปด้วยความแหบแห้งนั้นทำเอาผู้ฟังรู้สึกให้ชวนน่าสงสารนางมิน้อยเลยทีเดียว

“ได้ข่าวมาว่าเจ้าล้มป่วยไปเช่นนั้นหรือ  แล้วนี่ก่อนหน้านี้มีหมอหลวงมาตรวจดูอาการเจ้าแล้วหรือยัง?”

น้ำเสียงที่เจือไปด้วยความห่วงใยอยู่หน่อยๆ นั้น ทำเอาพระสนมหม่ากุ้ยเฟยถึงกับแย้มยิ้มออกมาด้วยความยินดี  ก่อนจะกล่าว

ต่อไปว่า

“หม่อมฉันมิได้เจ็บป่วยอันใดไปมากมายนัก  เพียงแต่ล้มป่วยตรอมใจไปด้วยได้รับทราบข่าวมาว่าตนเองจะมิได้ตามเสด็จ

ฝ่าบาทไปเข้าร่วมเทศกาลล่าสัตว์ที่กำลังจะมาเยือนนี่ต่างหากเล่า

เพคะ”

หม่ากุ้ยเฟยแสร้งตรัสขึ้นน้ำเสียงเศร้าพร้อมก้มหน้าทอดสายตาลงมองพื้น

“โถ่เอ้ย  ข้าก็นึกว่าเจ้าล้มป่วยไปด้วยเรื่องอันใดกัน  ที่แท้ก็เป็นเรื่องนี้นั่นเอง  เจ้าเป็นถึงนายหญิงของวังหลัง  ข้าให้เจ้าอยู่ดูแลวังหลังต่อไปก็ดีอยู่แล้ว  อีกทั้งในตอนนี้เจ้าเองก็ล้มป่วยลงไปเช่นนี้อีก  ข้าจะใจดำกล้าให้เจ้าตามเสด็จไปด้วยอย่างไร  อีกทั้งเมื่อข้ากลับมาถึงวังหลวงแล้ว  ข้าคงจะมิได้ทราบข่าวมาว่าเจ้ายักยอกงบประมาณของการใช้จ่ายในวังหลังไปจนมีขันทีหนาวตาย  และนางกำนัลล้มป่วยลงไปครึ่งค่อนวังอีกหรอกนะ”

องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบจับขั้วหัวใจคนฟังนัก

“ฝ่าบาทเพคะ” 

หม่ากุ้ยเฟยครางขึ้นน้ำเสียงสั่นด้วยความคาดไม่ถึงว่าเรื่องนี้ของนางจะล่วงรู้ไปถึงเบื้องพระกรรณได้  หลังจากนั้นมินานนัก

หมอหลวงก็ได้มาขอเข้าเฝ้าเพื่อตรวจดูอาการของหม่ากุ้ยเฟยตามรับสั่งขององค์ฮ่องเต้

นางยินยอมให้หมอหลวงตรวจอาการให้ด้วยสีหน้าที่มิสู้ดีนัก  หลังหมอหลวงตรวจอาการเสร็จเรียบร้อยแล้ว  จึงกราบทูลต่อองค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงและพระสนมหม่ากุ้ยเฟยขึ้นมาว่า

“ชีพจรของพระสนมเต้นเร็วยิ่ง  กระหม่อมเห็นควรว่า

พระสนมจำต้องพักผ่อนให้มากขึ้น  จึงได้จัดยาบำรุงและยาสงบใจไว้ให้สามขนานด้วยกันพ่ะย่ะค่ะ  คาดว่าในอีกมิเกินหนึ่งสัปดาห์อาการของพระสนมน่าจะดีขึ้น” 

หลังกล่าวรายงานจบหมอหลวงก็นั่งคุกเข่าก้มหน้ารอฟังรับสั่งขององค์ฮ่องเต้ต่อไปด้วยสีหน้าสงบ

“เช่นนั้นเจ้าก็นำยาออกมาให้นางกำนัลในตำหนักพระสนมหม่ากุ้ยเฟยไปต้มยามาให้นางได้ดื่มเถอะ  แล้วเจ้าก็กลับไปได้”

“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”  หมอหลวงกล่าวรับคำน้ำเสียงแข็งขัน  หลังจากนั้นจึงได้ปฏิบัติหน้าที่ของตนต่อด้วยความตั้งใจ

องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงทรงโบกพระหัตถ์ขับไล่เหล่าข้าราชบริพารออกไปจนหมด  หลังจากนั้นจึงทรงตรัสอันใดกับพระสนมหม่ากุ้ยเฟยอยู่อีกสองสามประโยคก็เสด็จออกจากตำหนักเฉียนฟู่ไปพร้อมรอยยิ้มมุมปากด้วยความชอบพอพระทัยที่ในครั้งนี้พระองค์ทรง

มีวิธีการลงโทษนางด้วยวิธีการที่เจ็บแสบนัก

แต่เพียงพระองค์เสด็จจากมาได้มิทันไรนัก  ก็ทรงได้ยินเสียงกรีดร้องและเสียงขว้างปาข้าวของดังขึ้นออกมาหน้าตำหนักในทันใด

“ไปบอกนายหญิงของเจ้าด้วย  หากนางยังมิหยุดโวยวายอาละวาด  ข้าจะลดขั้นนางลงมาให้เป็นสนมขั้นกุ้ยเหริน”

องค์ฮ่องเต้หวังเจี้ยนเฉิงตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นก่อนจะสะบัดชายชุดคลุมมังกรเสด็จออกจากตำหนักเฉียนฟู่ไปด้วยความมิไยดี