ตอนที่ 2 ครอบครัวพบหน้า1

ขณะแต่งตัว เสียงผู้หนึ่งพลันดังเข้ามาถึงในห้อง 

“คุณหนูใหญ่ วันนี้คุณชายใหญ่กลับจากสำนักศึกษา  นายท่านกับฮูหยินจึงให้บ่าวมาเรียกท่านไปรับมื้ออาหาร เพื่อต้อนรับคุณชายใหญ่พร้อมหน้ากันที่โถงรับรองเจ้าค่ะ”

หลิ่งหลินเลิกคิ้วสูง กลอกตาไปมาครุ่นคิดครู่หนึ่ง พี่ชายของสวีหลิงเยี่ยนไปร่ำเรียนในสำนักศึกษาหลวงแบบค้างคืนกินนอนที่นั่น แต่ชอบกลับจวนมาโอ้อวดบ่อย ๆ ทุกครั้งเจ้าของร่างก็ต้องไปนั่งฟังอย่างต่ำต้อยด้อยค่า ถูกเปรียบเทียบต่างๆ นานา

เฮ้อ มาอาศัยอยู่ในร่างเขาเรือนเขาก็ต้องทำตัวให้เป็นปกตินั่นแล 

หญิงสาวหมุนตัวเดินออกไปเปิดประตูตอบสั้นๆ ว่า “ได้...” กำลังหิวข้าวพอดี

ขณะก้าวเท้าเนิบนาบไปตามทางเดินของลานเรือนที่ปูด้วยแผ่นศิลาชิงสือผ่านประตูฉุยฮวา หลิ่งหลินถือโอกาสสำรวจบริเวณโดยรอบเรื่อยเปื่อย 

จวนสกุลสวีแห่งนี้เล็กเกินไปในความรู้สึกของนาง เพราะมันต่างจากสำนักไพรีพิฆาตที่กินพื้นที่ทั้งหุบเขาปีศาจ แม้เจ้าของจวนสวีจะเป็นถึงขุนนางแห่งราชสำนักต้าอันที่รุ่งเรือง แต่กลับมิได้ยิ่งใหญ่เทียบฐานะในอดีตของนาง เพราะที่นั่น นางคือจักรพรรดินีอย่างไรล่ะ

เวลาเดียวกัน สาวใช้หันมามองอย่างฉงนในแววตา เหตุใดคุณหนูใหญ่งดงามผิดตายิ่งนัก เดิมทีงานเลี้ยงวันนี้มีสหายของคุณชายใหญ่มาเยือนด้วย ฮูหยินจึงกำชับนางให้บอกกล่าวคุณหนูใหญ่เรื่องแต่งกายทาชาดดีๆ อย่าปล่อยให้ใบหน้าจืดชืดไม่น่ามองอีก แต่เห็นทีคงไม่ต้องเอ่ยปากแล้ว 

ไม่นานก็ถึงห้องรับรอง ด้านในตรงโต๊ะอาหารนั้น มีบุรุษสามคนกับสตรีสองคนนั่งอยู่

หลิ่งหลินกวาดตามองเรียกความทรงจำอย่างรวดเร็ว

บุรุษคนแรกที่นั่งอยู่หัวโต๊ะเป็นชายวัยกลางคน นามว่าสวีจงสือ บิดาของร่างนี้ บุรุษคนที่สองคือสวีหย่งกัง น้องชายต่างมารดาของสวีหลิงเยี่ยน

ส่วนบุรุษอีกคน หลิ่งหลินคิดว่าร่างเก่าไม่เคยรู้จักแน่ 

ฝ่ายสตรีคือฮูหยินใหญ่เหยาซื่อ มารดาของร่างนี้  อีกคนคือฮูหยินรอง นามว่ากัวเหมย

สวีจงสือเป็นชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกว่าปี บุคลิกดุดันเคร่งครัดตามแบบฉบับพวกบุรุษบ้าอำนาจ             เหยาซื่ออายุราวสามสิบปลายๆ กิริยาราบเรียบสงบเสงี่ยมเหนียมอาย ในขณะที่กัวเหมยยังเป็นหญิงสาววัยสะพรั่ง แต่งหน้าจัดจ้าน กลิ่นเครื่องหอมฉุนจมูก แต่งตัวสีสันสดใส เครื่องประดับบนศีรษะรุงรังเสียบหลายอันแลดูไม่เข้าใจ คล้ายต้องการอวดรวยมากกว่ามีรสนิยมที่ดี นางรินน้ำชาให้สวีจงสือด้วยท่าทางประจับประแจงเอาใจตลอดเวลา

ส่วนสวีหย่งกังอายุเท่าสวีหลิงเยี่ยน เป็นชายหนุ่มที่หล่อเหลาขาวจัดนับว่ารูปงามใช้ได้ แต่ท่าทางแลดูสำอางและเสเพล บนใบหน้าขาวสะอาดนั้นมีดวงตาที่ดำคล้ำเล็กๆ เหมือนพวกมัวเมาในสุรานารี ชอบร่ำสำราญเคี่ยวกรำวสันต์ ในขณะที่สหายของเขาผิวคล้ำคล้ายคนกรำศึกจนดำแดด

หลิ่งหลินกวาดตามองสำรวจทุกคนอย่างรวดเร็ว ขณะเดินเข้ามาคำนับ ทักทายตามวิสัยของร่างเก่า

“คารวะทุกท่านเจ้าค่ะ”

นางทำตัวได้แนบเนียนหรือไม่เล่า? หญิงสาวยิ้มในใจ ทว่ากลับไม่มีใครสนใจสวีหลิงเยี่ยนผู้นี้เลยสักคน ยังคงพูดคุยกันไปมาระหว่างสวีจงสือ สวีหย่งกังกับสหายของเขาและกัวเหมย โดยที่เหยาซื่อเพียงนั่งก้มหน้ารับฟังเฉยๆ เสมือนส่วนเกินในครอบครัวทั้งที่ตัวเป็นถึงภรรยาเอก และทุกคนก็มองเลยสวีหลิงเยี่ยนคล้ายนางไม่มีตัวตน