ข้าจะทำตามบทแล้วจบที่เนรเทศ

ข้าจะทำตามบทแล้วจบที่เนรเทศ

last update최신 업데이트 : 2026-01-01
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
19챕터
400조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

หลีซือเสินจวินคือเทพที่ลงมาฝ่าด่านเคราะห์เพื่อการเลื่อนขั้นเป็นช่างเสิน หรือก็คือเทพชั้นสูง เพราะเป็นลูกน้องของเทพแห่งดวงชะตาจึงได้รับสิทธิพิเศษด้วยการเลือกนิยายซึ่งเป็นเนื้อหาที่นางจะต้องเผชิญในโลกมนุษย์ เดิมที หลีสือเสินจวินคิดว่าตนเองจะได้ตายเร็ว ๆ แล้วขึ้นสวรรค์กลับมาเป็นเทพชั้นสูงอย่างสวย ๆ นางจึงเฝ้ารอการเนรเทศมาก นางไม่คิดว่าติงหลีซือคนนี้ (ชื่อเดียวกันแต่ต่างตรงที่มีแซ่) จะมีความสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิงกว่าที่นางคิด องค์ชายสี่เอย ไท่จื่อเอย หลีซือเสินจวินพูด... "ตามบทข้าต้องถูกเนรเทศมิใช่หรือเจ้าคะ แล้วข้าท้องได้อย่างไรเจ้าคะท่านเทพ!"

더 보기

1화

Morgana’s POV

~~⋆꩜˚𓇼˚꩜⋆~~

“Ah—ah… yes…” Lady Victoria’s breathless cries seep through the heavy oak doors, thick with lust and indulgence. The sounds of bodies slapping, of pleasure being taken without restraint, echo down the corridor.

I don’t flinch.

I stand where I always do, outside the door, hands folded, staring at it like it has personally offended me as I wait.

Waiting for them to finish so I can clean up the aftermath like I always do.

Because that was my role.

Clean the mess. Stay invisible. Say nothing.

Lady Victoria never did anything halfway.

Not her tantrums. Not her cruelty. And certainly not this.

“Victoria?” The voice of my master, Beta Silas, thunders from the end of the corridor.

I drop to my knees instantly, my forehead nearly touching the cold floor. His footsteps are heavy, vibrating through the wood. He stops right in front of the door, his shadow looming over me.

“Victoria, I told you not to indulge tonight,” Beta Silas’s voice snaps, cold and controlled despite the situation behind the door. “You are to meet the new Alpha. Have you forgotten what this alliance means?”

“Father! Ah! Not now!” Victoria’s voice drifts through the door, followed by a wet slap and a moan. “We just started. I can’t meet him. Tell him to wait. Tell him I’m... indisposed!” she adds, completely unashamed.

I roll my eyes. Of course she can’t.

I wouldn’t either, not after what she has been doing for the past hour.

The ‘noble lady’ of the House of Silas, so pure, so virtuous in public, spread open for guards behind closed doors.

If the kingdom saw her like this… they would choke on their own praise.

“Do you hear me?” Silas’ voice hardens.

My head snaps up, and I realize with a jolt of ice in my veins that he isn't looking at the door anymore.

He is looking at me.

Oh no. Oh no.

Silas is a man of calculation and cruelty. He doesn't repeat himself, and those who fail to anticipate his needs usually find themselves in the dungeon or at the end of a blade.

“Yes, Master,” I say, even when I have no idea what I’m agreeing to. Because that’s exactly how people like me survive.

“No, Father!” Victoria shrieks. “You can't let her meet the Alpha. This isn’t some banquet or game. That servant reeks of the slums. She’ll ruin everything if she pretends to be me this time! Ah, yes!… There, faster…!”

My thoughts freeze. Pretend again?

Wait. No. No, she didn’t mean… The realization hits me like a physical blow. Silas wants me to stand in for her.

I know. I've done it countless times, maintaining her noble and virtuous appearance at the banquet, at the games, when she's too 'busy.'

But Beta Silas wants me, a servant girl, to play the part of a high-born lady before the most dangerous man in the realm.

No… I can’t do this. This isn’t a crowd.

This is the Alpha.

I’ve survived this game before. Smiled. Bowed. Lied. But this time… I might not survive the ending.

Oh, goddess, have mercy on me.

“She will go,” Silas says. The words are a death sentence, delivered with the casualness of ordering tea.

A cold wave crashes through my chest.

Meet the Alpha.

The ruthless one. The one they whisper about in hushed voices for being unpredictable and merciless. A man who could decide your fate based on a glance… or a mood.

Prince Kieran.

The Alpha who returned from the human realm after fifteen years of exile.

The man who ended the Great War with a trail of bodies in his wake. They say his heart is made of the same silver that killed his father.

And I… I just agreed to lie in front of him without knowing. A bitter laugh almost escapes me. Not that I would have been given a choice to refuse.

Two senior maids appear from the shadows, bowing low.

“Clean her thoroughly,” Silas orders. “Scrub the dirt from her skin. Manicure her nails. Strip her of every trace of where she came from, and dress her in Victoria’s finest silk and her finest mask. She will meet the Alpha this time. If she speaks out of turn… or makes a single mistake, she dies. And so do you.”

“Yes, Beta Silas.”

Before I can even process it, hands seize my arms, dragging me toward the royal bathing chambers this time.

I don't struggle. To struggle is to invite a beating I can't afford.

Steam curls thick in the bathing chamber, perfumed water shimmering under dim light.

They strip me of my rags without ceremony and usher me into a pool. I sink into it slowly, my body betraying me as tension melts from muscles that have known nothing but labor and punishment.

For a moment, just a moment, I close my eyes.

This… This is how they live: clean water, gentle hands, and care, not survival, not scraps, not pain.

My fingers curl beneath the surface.

Fifteen years of scrubbing floors, washing stains, and carrying burdens that were never mine. Fifteen years of punishment for mistakes I didn’t make.

Locked in darkness. Starved. Forgotten. Except when they needed me. Needed me to erase evidence. To play pretend. To clean secrets. To make sins disappear without a trace.

My chest tightens.

For fifteen years, I have been the invisible ghost of this house. I was six when the spirit creatures slaughtered my pack and parents during the Silver Moon.

The Silver Moon—a rare, cursed night in Valtheris when the barrier between worlds breaks, and monsters return.

The night everything was taken from me, when monsters walked freely, and no one came to save us.

Silas found me wandering the forest the night of the silver moon fifteen years ago and brought me here, not out of mercy, but for utility.

As the maids work, scrubbing my skin, a dangerous thought takes root.

I have spent my life in the dirt and the kitchens. I have been starved in the dungeons for the smallest mistakes. Now that I'm being sent to meet the ruler of Valtheris…

What if… What if I seize the moment? What if I told him?

The Alpha.

What if I walked into that room and exposed Lady Victoria? Her filth. Her lies. Would he reward me?

My freedom? Wealth? A name?

The thought burns. Bright and tempting. But dies just as quickly.

Because that will be foolish.

Men like the Alpha won’t reward people like me.

And Silas? He wouldn’t just kill me; he would make sure I suffered first.

I swallow hard. This isn’t an opportunity; it’s a test, or worse, a sacrifice.

They pull me from the water, drying me with care that feels foreign against my skin, and wrap me in a robe before leading me to Lady Victoria's dressing chamber.

Sitting in front of the vanity, they brush my hair and do my nails.

Perfumed oils rub into places no one has ever treated with kindness. They lace me into a corset so tight I can barely breathe.

Then comes the dress. Royal blue. Heavy. Elegant.

They lace it tight, molding me into a shape I barely recognize. I catch my reflection in the mirror; I see the girl beneath the dirt.

Under the grime, I have the same hair as Victoria, the same height, the same eye color, only our faces betray the lie.

A delicate, jeweled mask is placed over my eyes, gold and intricate. Beautiful.

A lie.

“The Alpha is waiting in the royal gardens,” one of the maids whispers, her voice trembling. “He is already displeased. Do not make him wait a second longer.”

I nod.

They lead me down the hall toward the heavy double doors. My heart hammers against my ribs like a trapped bird.

I am no longer Morgana the servant. I am a sacrificial lamb. And I am being sent straight into the den of a monster.

Because deep down… I know this isn’t just dangerous. This is the kind of night that changes everything. Or ends it.

If I fail… I die.

If I succeed… I still might.

The doors swing open, and cold night air brushes against my skin, sharp and unforgiving.

There is no turning back now.

I step forward. Into a lie that could get me killed.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
19 챕터
๑ข้าถือกำเนิดแล้วในร่างติงหลีซือ คุณหนูใหญ่ของตระกูลติงซึ่งเป็นขุนนางคนสนิทขององค์ชายสี่มารดาที่แท้จริงเสียชีวิตไปแล้ว บิดาไม่ได้แต่งภรรยาใหม่เข้ามาเป็นบิดาที่มอบความรักให้แก่บุตรสาวและบุตรชายมากคนหนึ่งไม่ทราบว่าเป็นความบังเอิญหรือไม่ แต่ข้ากับหลีซือคนนี้มีชื่อเป็นอักษรตัวเดียวกันต่างกันตรงที่มนุษย์มีแซ่แต่เทพไม่มีแซ่“องค์ชายสี่ใจกว้างถึงเพียงนี้ แค่ตำแหน่งสนมก็ยังมอบของมีค่ามากมายให้”ตอนนี้ข้ารู้บทบาททุกอย่างในนิยายที่ข้าเลือกแล้ว เมื่อได้มาอยู่ในร่างของหลีซือ ความทรงจำจากร่างเดิมก็เข้ามาในหัวราวกับว่าเผชิญเรื่องทุกอย่างด้วยตัวเองสถานที่แรกที่ข้ามาปรากฏตัวบนโลกมนุษย์คือห้องนอนของติงหลีซือด้านข้างเตียงมีถ้วยยาสีดำปี๋พร่องลงไปนิดหน่อย เมื่อสูดกลิ่นดูจึงทราบว่าเป็นยาสมุนไพรที่มีพิษผสมอยู่ด้วยนี่คือสาเหตุที่ทำให้เจ้าของร่างที่แท้จริงเสียชีวิต!ติงหลีซือในนิยายเป็นตัวประกอบที่มีหรือไม่มีก็ได้ เพราะตัวเอกที่แท้จริงคือองค์ชายสี่และพระชายาเอกอนุคนใดก็ได้ที่แต่งเข้าจวนองค์ชายสี่จะเป็นแพะรับบาปให้ชายารอง สุดท้ายถูกเนรเทศมาอยู่ที่ชายแดนเป็นที่รู้กันว่าพระเอกของเรื่องมักจะได้รับความน
더 보기
๒ท่านพ่อของข้านามว่าติงหลี่ ทำงานอยู่กรมยุติธรรม เป็นขุนนางชั้นผู้น้อยคอยช่วยงานเสนาบดีกรมยุติธรรมที่ท่านพ่อได้รับความสนใจจากองค์ชายสี่เพราะว่าเสนาบดีกรมยุติธรรมผู้เป็นตาชมชอบในการทำงานตอนนี้องค์ชายสี่ได้มาทำงานในกรมนี้แล้ว ผู้ช่วยขององค์ชายสี่ก็คือท่านพ่อองค์ชายสี่เห็นท่านพ่อช่วยสอนงานด้วยความจริงใจไม่ประจบสอพลอจึงได้เสนอตำแหน่งสนมให้ข้าแน่นอนว่าท่านพ่อของข้าไม่อยากให้ข้าต้องเป็นอนุใคร แม้คนนั้นจะมีฐานะเป็นถึงองค์ชายก็ตามแต่เพราะหลีซือคนเดิมมีใจให้องค์ชายสี่ ขอร้องบิดาอยากเข้าจวนองค์ชายสี่จนสุดท้ายก็มาถึงกำหนดวันถวายตัวคืออีกเจ็ดวันต่อจากนี้นี่คือเรื่องราวที่ข้าได้เห็นผ่านความทรงจำล่าสุด!“นิ่งไปเลย ของหมั้นไม่ถูกใจหรือซือเอ๋อร์”ข้าเงยหน้าขึ้นมองท่านพ่อที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงข้ามกันในห้องรับแขกเหลียงกงกงไม่ได้อยู่นาน สนทนากับท่านพ่อที่มาช้ากว่าข้าเพียงครู่เดียวเท่านั้นก็ขอตัวกลับจวน เหลือเพียงหีบทั้งหลายที่เปิดฝาเอาไว้ให้ดูต่างหน้า“ถูกใจเจ้าค่ะท่านพ่อ”ข้านึกถึงท่าทางของหลีซือคนเดิมแล้วฉีกยิ้มกว้างให้เหมือนกับร่างเดิมที่สุดแต่ข้าคงทำได้แย่มากกระมัง เพราะท่านพ่อมีสีหน้าคล้
더 보기
๓เพราะเทพแห่งดวงชะตาใช้นิยายจากโลกมนุษย์มาเขียนชะตาชีวิตของเทพผู้ฝ่าด่านเคราะห์หลายท่านข้าจึงอยากไปดูร้านหนังสือที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง ดูว่ามีเรื่องใดที่น่าสนใจหรือไม่เผื่อจบสิ้นการเป็นมนุษย์แล้วจะได้ไปนำเสนอเจ้านาย!ไม่คิดว่าจะเห็นร่างคุ้นตาของเทพแห่งดวงชะตาเปิดอ่านตำราตัวอย่างทีละหน้าทีละหน้าจนเจ้าของร้านหันมาเขม่นใส่บ่อยครั้งโทษฐานที่อ่านจนจบแล้วไม่จ่ายเงิน!“เถ้าแก่ว้าวุ่นใจอยู่ใช่หรือไม่ ทำอย่างไรก็แก้ปัญหาคนอ่านตำราแล้วไม่จ่ายเงินไม่ได้เสียที”ข้าเดินเข้าไปใกล้เถ้าแก่ร้านสูงวัยแล้วเอ่ยเสียงเบา นินทาเทพแห่งดวงชะตาในคราบบัณฑิตย์ทรงภูมิเทพแห่งดวงชะตาค่อย ๆ เปิดอ่านหนังสือทีละหน้าจนกระทั่งเปิดอ่านจนหมดเล่มแล้วถึงค่อยวางลงที่เดิม เพราะเปิดอ่านเล่มใหม่“หนักใจมากเลยคุณหนู ที่สำคัญบัณฑิตย์ท่านนี้ยังมาบ่อยมาก แล้วซื้อหนังสือแค่เล่มเดียวทั้งที่เปิดอ่านไปตั้งหลายเล่ม”เถ้าแก่ร้านเห็นโอกาสระบายความทุกข์ที่แฝงเจตนาบ่นเทพแห่งดวงชะตาก็จัดเต็ม ทั้งยังพูดเสียงดังจนคนในร้านหันมามอง รวมถึงเทพแห่งดวงชะตาด้วย“หนังสือไม่ได้มัดเอาไว้ความหมายคือให้เปิดอ่านได้ อีกอย่างข้าก็ไม่ได้ทำหนังสือยับ เช
더 보기
๔ทางด้านองค์ชายสี่อู๋เยี่ยนหยา…“องค์ชายทรงพระสรวลใส่หม่อมฉันหรือเพคะ”ท่าทางของนางตอนถามประโยคนี้จริงจังมาก นางจะรู้หรือไม่ว่าตัวเองกำลังทำสีหน้าต่างไปจากคนเดิมที่เหลียงกงกงกล่าวว่านางเปลี่ยนไปนั้น...ข้าเริ่มจะเชื่อแล้ว!ว่าแต่…อะไรทำให้นางเปลี่ยนไปกัน“เปิ่นหวางหัวเราะเจ้าเพราะรู้สึกเอ็นดู เมื่อครู่ให้เปิ่นหวางรับหน้าคนเดียวเลยนะ”“บุรุษที่รักหยกถนอมบุปผาต้องทำเช่นนี้อยู่แล้ว”ข้าเลิกคิ้วเมื่อนางนางโต้ตอบทันทีทันควัน เพราะสิ่งนี้เป็นการแสดงออกว่านางกำลังคิดสิ่งใดอยู่“เอ่อ หม่อมฉันหมายความว่า เปิดทางให้บุรุษได้แสดงความเป็นสุภาพบุรุษออกมาเพคะ”นางคงรู้ตัวแล้วว่าได้เผยธาตุแท้ออกมา ตอนนี้จึงกลับมาสวมบทบาทดรุณีผู้ลุ่มหลงในรักอย่างที่บอกว่าข้าอ่านคนเก่งมาก แม้นางจะพยายามปรับแววตาให้ระยิบระยับราวกับว่ากำลังมองสิ่งสวยงามที่สุดในโลกในเวลาที่มองข้าแต่ก็ยังไม่อาจตบตาข้าได้อยู่ดี!“อ้อ เปิ่นหวางคงต้องขอบคุณคุณหนูติงที่ให้โอกาสนี้แล้วกระมัง”ข้าแสร้งถามเสียงเข้มซึ่งนางก็รีบโบกมือปฏิเสธไปมา ท่าทางติดร้อนรนจนเหมือน…แสร้งทำ!“หม่อมฉันไม่กล้าเพคะ จะเรียกว่าหม่อมฉันให้โอกาสพระองค์ได้อย่างไร เป็
더 보기
๕ข้านิ่งไปทันทีเมื่ออยู่ ๆ ในหัวก็เห็นภาพบางอย่างขึ้น เป็นภาพอดีตของหลีซือคนเดิมที่…กรี๊ด! นี่มันอะไรกัน เหตุใดในนิยายไม่ได้บอกเอาไว้ เหตุใดก่อนหน้านี้ข้าไม่เห็น เหตุใดเพิ่งมาเห็นในยามนี้“เปิ่นไท่จื่อไม่สบายใจที่ทำให้คุณหนูติงตกใจ ไม่สู้ให้เปิ่นไท่จื่อเลี้ยงน้ำชาคุณหนูติง”ประโยคนี้คล้ายจะเป็นคำถามรอการตอบรับ แต่เพียงครู่ต่อมาข้าก็ถูกมือใหญ่เอื้อมมาจับข้อมือแล้วดึงตัวไปขึ้นรถม้าข้ามัวแต่ตะลึงกับสิ่งที่ได้ยินได้เห็น รู้ตัวอีกทีก็ขึ้นมานั่งบนรถม้าคันเดียวกันกับไท่จื่อแล้วที่องครักษ์ของไท่จื่อรู้จักข้าไม่ได้เป็นเพราะว่าข้าจะแต่งเข้าจวนองค์ชายสี่ แต่เป็นเพราะว่า…จ๊วบ~ร่างข้าแข็งท่ื่อเมื่อโดนมือใหญ่ดึงตัวขึ้นมานั่งบนตักแล้วยื่นใบหน้าเข้ามาจุมพิตริมฝีปากที่น่าตกใจคือร่างกายนี้ตอบรับสัมผัสของเขาด้วยการเผยอริมฝีปากออกให้ลิ้นหนาได้สอดลิ้นเข้ามาชิมความหวาน มือหนาสัมผัสร่างกายข้าสะเปะสะปะบีบหน้าอก บีบเอวคอด ก่อนจะไล้ใบหน้าลงมายังลำคอสูดกลิ่นหอมบนกายข้าในขณะที่กำลังไล้หน้าลงต่ำมายังหน้าอก ข้าถึงได้สติ ยื่นมือดันอกแกร่งเอาไว้ ส่ายหน้าไปมา“ไม่นะเพคะ”ไท่จื่อไม่ฟังคำปฏิเสธของข้า รั้งต้นคอ
더 보기
๖ทางด้านไท่จื่ออู๋เฉินปี้…ข้าจ้องสตรีที่กำลังนอนอยู่ข้างกายด้วยแววตาที่สับสนไม่แพ้นางก่อนหน้านี้ตั้งแต่เมื่อไรกันที่ข้ารู้สึกว่า ‘เบี้ย’ ที่ใช้แล้วทิ้งคนนี้สำคัญสำหรับหัวใจ“ไท่จื่อพ่ะย่ะค่ะ”ข้าหยิบผ้าห่มคลุมร่างติงหลีซือก่อนจะเดินไปหยิบชุดคลุมที่หล่นอยู่กลางห้องมาสวมใส่ข้าผลักประตูหน้าห้องออกก็เห็นว่าองครักษ์คนสนิทนามว่าโว่หมิงถือถ้วยยาสีเข้มอยู่ในมือ ไม่ต้องบอกข้าก็รู้ว่าในมือเขาคือถ้วยยาอะไร“วันนี้ไม่ต้อง”มันคือยาคุมกำเนิดที่ข้าจะให้นางทานทุกครั้งหลังจากมีความสัมพันธ์ทางกายกันลึกซึ้งข้าปิดประตูแล้วหันหลัง มองข้ามแววตาสงสัยขององครักษ์ เดินไปทิ้งตัวนอนลงข้างติงหลีซืออีกครั้ง“นางเปลี่ยนไปเพราะน้องสี่เช่นนั้นหรือ”ข้ากับติงหลีซือรู้จักกันมานานเกือบปีแล้ว เรารู้จักกันได้เพราะว่าข้าถูกวางยาปลุกกำหนัดในงานเลี้ยง เป็นโชคร้ายของติงหลีซือที่ตอนนั้นเดินผ่านมาทางนี้พอดีองครักษ์กลัวว่าข้าจะทนไม่ไหวจึงเดินไปขอความช่วยเหลือติงหลีซือไม่คิดว่าตอนนั้นนางจะเต็มใจช่วยข้าทันทีเมื่อรู้ว่าคนที่ต้องการความช่วยเหลือคือข้า มารู้ในภายหลังจากที่คบหากันอย่างลับ ๆ ว่านางมีใจรักข้ามานานแล้วส่วนเหตุผล
더 보기
๗เช้าวันต่อมาข้าหรี่ตาลงเมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแล้วมีแสงลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง เมื่อมองไปข้างเตียงก็พบว่าที่นอนว่างเปล่า“เฮ้อ~ที่หวังให้เป็นแค่ความฝันสุดท้ายก็ไม่เป็นดั่งฝัน นี่มันชีวิตอะไรกันเนี่ย”“ชีวิตสนมไท่จื่อแห่งแคว้นหนานอย่างไรเล่า”ข้าสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงของชายหนุ่มวัย 28 ที่ป้วนเปี้ยนกับร่างกายของข้าทั้งคืนยืนอยู่ตรงปลายเตียง“พระองค์เสด็จมาตั้งแต่เมื่อใดเพคะ”“เปิ่นไท่จื่ออยู่ที่นี่ตั้งแต่ต้น เป็นเจ้าที่ไม่สังเกตเอง”แน่หรือ! เมื่อครู่ข้ามองอย่างละเอียดแล้วนะ จะไม่เห็นเขาอยู่ตรงปลายเตียงได้อย่างไร“หากพระองค์อยู่ที่นี่ตั้งแต่ต้นก็คงมีวิชาพรางกายแล้ว…หรือว่าจะมีจริง ๆ เพคะ!”ประโยคช่วงต้นข้าพูดไปอย่างนั้น ส่วนประโยคหลังเอ่ยเสริมเพราะเห็นอีกฝ่ายแสดงท่าทางแปลกไปราวกับว่าถูกข้าอ่านได้!“เดาเก่งเพียงนี้”ถามจริง!“หึ!”พอข้าแสดงท่าทางตกใจออกมาเท่านั้นเขาก็ได้ทีหัวเราะเยาะกัน ข้าจึงกลอกตาใส่เขาแล้วตลบผ้าห่มคลุมร่างกายเอาไว้เขาต้องมีเคล็ดวิชาอะไรสักอย่างแน่ แสดงทีเล่นทีจริงจนข้าเผลอสับสนไปชั่วครู่“ตื่นแล้วก็เตรียมตัวอาบน้ำ วันนี้เปิ่นไท่จื่อจะรับเจ้าเข้าตำหนักอย่
더 보기
๘ข้าขอร้องให้ไท่จื่ออู๋เฉินปี้กลับวังบูรพาไปก่อน ดีว่าเขาตอบรับคำขอร้องของข้า“คุณหนูไม่ต้องกังวล ประเดี๋ยวใต้เท้าติงก็ฟื้นแล้ว หลังจากใต้เท้าฟื้น ให้ดื่มยาเทียบนี้”ท่านหมอเขียนเทียบยาเพียงครู่ก็ยื่นกระดาษให้ ซิงซิงไปซื้อสมุนไพรตามรายการนี้เพื่อนำมาต้มยา“ขอบคุณท่านหมอเจ้าค่ะ”ข้าลุกขึ้นยืนแล้วยื่นถุงเงินให้ท่านหมอ เตรียมจะเดินออกไปส่งด้านนอกห้องนอนของท่านพ่อ แต่ท่านหมอกลับกล่าวว่า“คุณหนูไม่ต้องส่ง”ข้าหยุดเท้าแล้วพยักหน้าให้ซิงซิงเป็นตัวแทนข้าเดินไปส่ง ส่วนข้าก็กลับมานั่งข้างเตียงของท่านพ่อจ้องใบหน้าทีี่คล้ายคลึงกับข้าหลายส่วนนิ่ง ๆ“ข้าขอโทษนะเจ้าคะท่านพ่อ ที่จริงข้ากับไท่จื่อคบกันมานาน ข้าแค่อยากประชดพระองค์ที่ไม่รับข้าเข้าตำหนักสักทีจึงอ้อนท่านพ่อขอเข้าตำหนักองค์ชายสี่เจ้าค่ะ”ขอโทษที่โกหกนะเจ้าคะท่านพ่อ ข้ารู้ว่าท่านฟื้นแล้ว ถือโอกาสนี้บอกเหตุผลเลยนะเจ้าคะ“จริงหรือ!”แล้วก็จริงอย่างที่ข้าคิด ท่านพ่อลืมตาขึ้นแล้วลุกขึ้นนั่ง แต่เพราะหลอนลุกทำให้เกิดอาการหน้ามืดขึ้นอีกครั้ง ข้าจึงเข้าไปประคองให้เขาค่อย ๆ นอนลงบนเตียง“ระวังเจ้าค่ะ”ท่านพ่อนอนลง ดวงตายังคงจับจ้องมองข้าไม่ละสายตา
더 보기
๙แววตาของเขาทำให้ข้าเดาไม่ยากว่าต้องทำอย่างไรถึงจะพอใจชายหนุ่มเริ่มปรนนิบัติเขาตามที่เคยเห็นผ่านกระจกส่องโลกาซึ่งฉายภาพเหล่าเทพเซียนที่เคยไปเริงรักในสถานที่เริงรมย์จัดการทำรักให้เขาถึงใจจนอีกฝ่ายหลุดเสียงครางไม่เป็นภาษา ก็ได้แต่หวังว่าจะไม่มีใครได้ยินเสียงนี้จนกระทั่งเราสองต่างเสร็จสมด้วยกันทั้งคู่แล้ว ข้าก็ถามเขาด้วยจังหวะการหายใจที่ไม่เป็นปรกติ“ไท่จื่อ…พอพระทัยหรือไม่เพคะ”ข้าหันไปมองคนที่อยู่ด้านข้าง เขาหันมาสบตาข้าแล้วพยักหน้าขึ้นลงเบา ๆ“เจ้าไปจำท่าทางเหล่านี้มาจากไหน คบกันมาเกือบปี เหตุใดเพิ่งมาใช้ท่าไม้ตายยามนี้”แสดงว่าได้ผลสินะ!“หม่อมฉันย่อมฝึกฝนเอาไว้เพื่อคอยเอาใจพระองค์”แน่นอนว่าข้าโกหก ตั้งแต่ลงมาฝ่าด่านเคราะห์ ข้าจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองโกหกไปกี่ครั้ง“พูดจริงหรือว่าแค่พูดเอาใจเปิ่นไท่จื่อ”อู๋เฉินปี้เอียงตัวเท้าแขนมองหน้าข้า หรี่ตามองอย่างจับผิดจนข้าเผลอหลุบตาลงต่ำไม่กล้าสบสายตาเราก็แสดงละครไม่เก่งเสียด้วยสิ!“เอาเถอะ ต่อให้เจ้าโกหกเปิ่นไท่จื่อก็พร้อมเชื่อ เวลาไม่เช้าแล้ว เปิ่นไท่จื่อต้องกลับวังบูรพาแล้ว”จริงนะ! ข้าห้ามความดีใจไม่ได้แล้วนะ“รีบกลับไปหาไท่จื่อเฟยหรื
더 보기
๑๐
๑๐เช้าวันต่อมาข้าถูกปลุกโดยซิงซิงสาวใช้คนสนิทของข้า ท่าทางของนางตื่นเต้นมากเมื่อเห็นนางกำนัลเกือบสิบคนเดินยืนเรียงกันอยู่หน้าห้องนอนเล็ก ในมือถือถาดที่ด้านบนวางชุดเจ้าสาวและเครื่องประดับหลายชิ้นนางกำนัลเหล่านี้ล้วนมาจากวังบูรพา ถูกไท่จื่อส่งมาเพื่อแต่งตัวเจ้าสาว!“เอาเลย! อยากทำอะไรกับข้าก็เชิญเลย”ข้ายืนอยู่เฉย ๆ เอ่ยด้วยสีหน้าคล้ายปลดปลงอยู่ในทีเหล่านางกำนัลคงเห็นช่องทางทำงานสะดวกแล้วจึงได้วางถาดเงินที่ถืออยู่ไว้บนเตียง จากนั้นก็เข้ามาจับข้าอาบน้ำขัดตัวจนสะอาดทุกซอกทุกมุมข้าไม่ได้ขัดขืน แต่สีหน้าก็ไม่ได้ยินดีเช่นกันทว่าไม่มีใครสนใจความเห็นของข้า เมื่อรับงานที่ได้รับมอบหมายมาแล้วก็ต้องทำให้เต็มที่จนกระทั่งเวลาผ่านไป ข้าก็อยู่ในชุดเจ้าสาวงดงามสวมมงกุฏหงส์ไว้บนศีรษะใบหน้าแต่งแต้มอย่างประณีต ไม่ว่าจะคิ้ว แก้ม ตา ปาก ล้วนบรรจงแต่งจนแม้แต่ตัวข้าเองยังรู้สึกตะลึง“ปรกติข้าคิดว่าติงหลีซือน่ารัก มองได้ไม่เบื่อ ไม่คิดว่าพอสลัดคราบเป็ดน้อยก็กลายเป็นหงส์ได้ ฝีมือนางกำนัลวังบูรพาไม่อาจดูแคลนได้”ข้าไม่สนว่านางจะมองข้าด้วยสายตาเช่นไรเพราะสุดท้ายพวกนางก็โค้งตัวลงเอ่ยขอบคุณสำหรับคำชม อีกทั้ง
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status