ข้าจะทำตามบทแล้วจบที่เนรเทศ

ข้าจะทำตามบทแล้วจบที่เนรเทศ

last update최신 업데이트 : 2026-01-01
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
19챕터
265조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

หลีซือเสินจวินคือเทพที่ลงมาฝ่าด่านเคราะห์เพื่อการเลื่อนขั้นเป็นช่างเสิน หรือก็คือเทพชั้นสูง เพราะเป็นลูกน้องของเทพแห่งดวงชะตาจึงได้รับสิทธิพิเศษด้วยการเลือกนิยายซึ่งเป็นเนื้อหาที่นางจะต้องเผชิญในโลกมนุษย์ เดิมที หลีสือเสินจวินคิดว่าตนเองจะได้ตายเร็ว ๆ แล้วขึ้นสวรรค์กลับมาเป็นเทพชั้นสูงอย่างสวย ๆ นางจึงเฝ้ารอการเนรเทศมาก นางไม่คิดว่าติงหลีซือคนนี้ (ชื่อเดียวกันแต่ต่างตรงที่มีแซ่) จะมีความสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิงกว่าที่นางคิด องค์ชายสี่เอย ไท่จื่อเอย หลีซือเสินจวินพูด... "ตามบทข้าต้องถูกเนรเทศมิใช่หรือเจ้าคะ แล้วข้าท้องได้อย่างไรเจ้าคะท่านเทพ!"

더 보기

1화

At Zimmer’s Villa in Niumhi. It was beaming with lights.

That night was Senior Zimmer’s seventieth birthday party, and it was filled with numerous guests.

All of his children and grandchildren presented him with gifts and said in unison, “We wish that Senior Zimmer is always blessed with good health and long life.”

Senior Zimmer appeared quite rosy and energetic as he sat on his chair. He replied, “Good. All of you are indeed quite obedient. I’m very happy today, so I’ll grant each and everyone of you a wish! Just tell me what you want.”

“Grandpa, I want an apartment near the ocean. It’s not expensive and it’s only over a million dollars…”

“Grandpa, I want a Chanel limited edition bag…”

“Grandpa, I want a BMW sports car…”

“Grandpa, I want a Rolex watch…”

“...”

“Fine. I’ll grant every one of your wishes!” Senior Zimmer gave them his promise without any hesitation.

The young children who asked for the gifts were overjoyed. They nearly kneeled down on the floor in gratitude.

Looking at their facial expressions, Senior Zimmer was delighted too. He was feeling gratified.

At that moment, a son-in-law from the Zimmers—Harvey York, stepped forward all of a sudden. He said, “Grandpa, could you please buy me a scooter? It’s more convenient for me to go and buy some vegetables…”

In that instant, everyone from the Zimmers was shocked. Almost everyone was stunned as they looked at Harvey in disbelief.

Had the son-in-law lost his mind? What kind of occasion was that? How could a son-in-law ask for something?

Besides, he did not even prepare a present for Senior Zimmer during the birthday party. How could he be so shameless to ask for something from Senior Zimmer? He even asked for nothing but a scooter. Did he want to humiliate Senior Zimmer intentionally?

Three years ago, they did not know where Grandma Zimmer found a man called Harvey. She forced her eldest granddaughter to marry him. At that time, Harvey was a poor man and was no different from a beggar.

However, on the day of their marriage, Grandma Zimmer passed away. Since then, everyone from the Zimmers looked down on him. For the past three years, Harvey did all kinds of menial work for the Zimmers. He had to prepare water for the others to wash their feet. Besides that, he was in charge of cooking too. He indeed led quite a pathetic life there.

Now, he voiced out and asked for a scooter. It was indeed the best of a bad bunch.

The scooter at home was stolen by someone when he went and bought the vegetables the day before. He was poor and had no money, so he could only voice out his wish at that moment.

Since Senior Zimmer was quite happy, Harvey felt that he would certainly grant his wish since it was such a small matter.

Senior Zimmer appeared quite happy just now but his face darkened all of a sudden.

He threw the glass from his hand and it shattered on the floor. He then shouted angrily, “B*stard! Did you come to attend the birthday party or did you come to ruin it for everybody?”

Harvey’s wife, Mandy Zimmer rushed forward and explained, “Grandpa, Harvey is insensible. Today is a happy day. Don’t be angry because of him.”

Then, she dragged Harvey aside.

At that moment, Mandy’s cousin, Quinn Zimmer sneered. “Mandy, take a look at your useless husband! What occasion do we have today? It’s grandpa’s seventieth birthday party. He came empty-handed. How dare he ask for something from grandpa? When did he become so daring?”

“That’s true. He has no manners. How could he ask for something? Didn’t he see so many guests here today? It’s indeed humiliating!” The person who voiced out was Senior Zimmer’s most beloved grandson—Zack Zimmer. He always disliked Mandy. Now he found the chance to mock her.

“What a useless b*stard! What right does he have to stay in our family?”

“Yes! He humiliated us!”

“I see it now. He did it intentionally to annoy us! He wanted to ruin grandpa’s happy mood!”

“What a useless person! We have so many servants here in the family. Do we need you to go and buy vegetables?”

“You don’t even work hard for it. How shameless! Do you think that you’re significant to us?”

“Get lost this instant! I’ll beat you up if you humiliate us more!”

“...”

Listening to the condemnation and accusations from the Zimmers, Harvey could not help but look down.

Three years ago, Harvey might have died a violent death if Grandma Zimmer had not taken him in. It was also why he never complained about doing all kinds of menial tasks for the Zimmers for the past three years.

“Grandpa, the manager from York Enterprise—Don Xander has come to wish you on your birthday!” Somebody said at the door.

Soon, a tall and handsome man entered the hall with a smile.

York Enterprise was a family business that belonged to the most influential family—the Yorks in South Light.

Moreover, Don was one of the project managers working for York Enterprise. He came from a good family background, and held an important and prestigious position in the company. A lot of families in Niumhi wanted to get close to him, but they never found any good chance. Surprisingly, he came to wish Senior Zimmer on his birthday.

“Senior Zimmer, this is my gift for you!”

Don smiled and said. When he opened the gift box, a lot of people were stunned.

There was a cheque in the box, and it was worth eight hundred and eighty thousand dollars.

In Niumhi, that amount of money was used for a marriage proposal.

“Senior Zimmer, I came today to make a marriage proposal. I have admired Mandy for a long time now. I hope that she could accept my proposal and marry me!”

The others gasped in amazement.

In that instant, everyone was shocked.

Mandy was Harvey’s wife. Did Don care not for that? He did not show Harvey any respect at all.

But after much consideration, Harvey was just a useless son-in-law who was adopted. Why did Don have to respect him? Don was not even afraid that he might offend Harvey.

“I know that what I said might be too abrupt but I couldn’t bear to see my beloved Mandy living with a useless man. Senior Zimmer, I hope that you can consider my offer properly.” Don smiled and said. He then turned around and flashed a smile at Mandy before he turned and left.

Up until that time, Don never threw a glance at Harvey. He did not bother about Harvey.

After he left, everyone fell into a heated discussion.

“Mr. Xander is a department manager at York Enterprise. He has great power. I heard that his one decision could decide the fate of a small company, ruining it or letting it prosper.”

“Mandy is so lucky! If she marries Mr. Xander, it would be so much better than being with that useless Harvey!”

“If they marry each other, our family will certainly benefit from it too.”

Mandy’s younger sister, Xynthia Zimmer stepped forward all of a sudden and said, “Harvey, don’t you want a scooter? If you’re willing to agree to divorce my sister, I’ll buy a scooter for you tomorrow. How about that?”

“Good! What Xynthia said is wonderful!”

“Doesn’t this useless man want a scooter? We’ll give it to him! Let him agree to the divorce!”

Senior Zimmer’s eyes fluttered. He gave Harvey a meaningful look and said, “Harvey, if you’re willing to divorce Mandy, I can certainly give you more than just a scooter. How about a million dollars?”

At first, Harvey lowered his head. But now, he threw a glance at Mandy beside him. He then shook his head and said, “Grandpa, I won’t ever divorce Mandy.”

Senior Zimmer’s facial expression worsened. He pointed at Harvey and scolded him angrily, “B*stard! Don’t you reject such a great offer! Get lost! Get lost this instant! I don’t want a bad egg to attend my birthday party!”

Harvey was stunned for a short while. It surprised him to see Senior Zimmer being so unfriendly toward him, disregarding his feelings. At that moment, he could only shake his head subconsciously and left.

“Harvey…” Mandy seemed hesitant. She did not know whether she should go after him.

Seeing that, Senior Zimmer said coldly, “Mandy, if you dare to leave with him today, I’ll disown you and never admit that you’re my granddaughter!”

Mandy soon stopped walking. She did not expect to see her grandpa being so cruel.

Harvey said immediately, “Stay. Don’t bother about me.”

Before Mandy could react, Harvey turned and left.

Zack burst into laughter. “My dear brother-in-law, how do you plan to head home? Don’t tell me that you planned to walk all the way home. Come, I have a dollar here. Let me be so generous and give it to you so that you could pay for your bus fare. Don’t be ashamed to take it!”

Then, he fished out a dollar and threw it at Harvey.

The Zimmers broke into a roar of laughter.

Harvey gritted his teeth slightly, but he remained speechless. After that, he left Zimmer's Villa directly.

At that moment, his phone rang all of a sudden.

He took out his old phone and glanced at it. It was a contact number that ended in six digits of eight.

Harvey frowned slightly. He then clicked on the message and glanced at it.

“Sir, the York Enterprise is in great trouble. Please come home to deal with it.”
펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
19 챕터
๑ข้าถือกำเนิดแล้วในร่างติงหลีซือ คุณหนูใหญ่ของตระกูลติงซึ่งเป็นขุนนางคนสนิทขององค์ชายสี่มารดาที่แท้จริงเสียชีวิตไปแล้ว บิดาไม่ได้แต่งภรรยาใหม่เข้ามาเป็นบิดาที่มอบความรักให้แก่บุตรสาวและบุตรชายมากคนหนึ่งไม่ทราบว่าเป็นความบังเอิญหรือไม่ แต่ข้ากับหลีซือคนนี้มีชื่อเป็นอักษรตัวเดียวกันต่างกันตรงที่มนุษย์มีแซ่แต่เทพไม่มีแซ่“องค์ชายสี่ใจกว้างถึงเพียงนี้ แค่ตำแหน่งสนมก็ยังมอบของมีค่ามากมายให้”ตอนนี้ข้ารู้บทบาททุกอย่างในนิยายที่ข้าเลือกแล้ว เมื่อได้มาอยู่ในร่างของหลีซือ ความทรงจำจากร่างเดิมก็เข้ามาในหัวราวกับว่าเผชิญเรื่องทุกอย่างด้วยตัวเองสถานที่แรกที่ข้ามาปรากฏตัวบนโลกมนุษย์คือห้องนอนของติงหลีซือด้านข้างเตียงมีถ้วยยาสีดำปี๋พร่องลงไปนิดหน่อย เมื่อสูดกลิ่นดูจึงทราบว่าเป็นยาสมุนไพรที่มีพิษผสมอยู่ด้วยนี่คือสาเหตุที่ทำให้เจ้าของร่างที่แท้จริงเสียชีวิต!ติงหลีซือในนิยายเป็นตัวประกอบที่มีหรือไม่มีก็ได้ เพราะตัวเอกที่แท้จริงคือองค์ชายสี่และพระชายาเอกอนุคนใดก็ได้ที่แต่งเข้าจวนองค์ชายสี่จะเป็นแพะรับบาปให้ชายารอง สุดท้ายถูกเนรเทศมาอยู่ที่ชายแดนเป็นที่รู้กันว่าพระเอกของเรื่องมักจะได้รับความน
더 보기
๒ท่านพ่อของข้านามว่าติงหลี่ ทำงานอยู่กรมยุติธรรม เป็นขุนนางชั้นผู้น้อยคอยช่วยงานเสนาบดีกรมยุติธรรมที่ท่านพ่อได้รับความสนใจจากองค์ชายสี่เพราะว่าเสนาบดีกรมยุติธรรมผู้เป็นตาชมชอบในการทำงานตอนนี้องค์ชายสี่ได้มาทำงานในกรมนี้แล้ว ผู้ช่วยขององค์ชายสี่ก็คือท่านพ่อองค์ชายสี่เห็นท่านพ่อช่วยสอนงานด้วยความจริงใจไม่ประจบสอพลอจึงได้เสนอตำแหน่งสนมให้ข้าแน่นอนว่าท่านพ่อของข้าไม่อยากให้ข้าต้องเป็นอนุใคร แม้คนนั้นจะมีฐานะเป็นถึงองค์ชายก็ตามแต่เพราะหลีซือคนเดิมมีใจให้องค์ชายสี่ ขอร้องบิดาอยากเข้าจวนองค์ชายสี่จนสุดท้ายก็มาถึงกำหนดวันถวายตัวคืออีกเจ็ดวันต่อจากนี้นี่คือเรื่องราวที่ข้าได้เห็นผ่านความทรงจำล่าสุด!“นิ่งไปเลย ของหมั้นไม่ถูกใจหรือซือเอ๋อร์”ข้าเงยหน้าขึ้นมองท่านพ่อที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงข้ามกันในห้องรับแขกเหลียงกงกงไม่ได้อยู่นาน สนทนากับท่านพ่อที่มาช้ากว่าข้าเพียงครู่เดียวเท่านั้นก็ขอตัวกลับจวน เหลือเพียงหีบทั้งหลายที่เปิดฝาเอาไว้ให้ดูต่างหน้า“ถูกใจเจ้าค่ะท่านพ่อ”ข้านึกถึงท่าทางของหลีซือคนเดิมแล้วฉีกยิ้มกว้างให้เหมือนกับร่างเดิมที่สุดแต่ข้าคงทำได้แย่มากกระมัง เพราะท่านพ่อมีสีหน้าคล้
더 보기
๓เพราะเทพแห่งดวงชะตาใช้นิยายจากโลกมนุษย์มาเขียนชะตาชีวิตของเทพผู้ฝ่าด่านเคราะห์หลายท่านข้าจึงอยากไปดูร้านหนังสือที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง ดูว่ามีเรื่องใดที่น่าสนใจหรือไม่เผื่อจบสิ้นการเป็นมนุษย์แล้วจะได้ไปนำเสนอเจ้านาย!ไม่คิดว่าจะเห็นร่างคุ้นตาของเทพแห่งดวงชะตาเปิดอ่านตำราตัวอย่างทีละหน้าทีละหน้าจนเจ้าของร้านหันมาเขม่นใส่บ่อยครั้งโทษฐานที่อ่านจนจบแล้วไม่จ่ายเงิน!“เถ้าแก่ว้าวุ่นใจอยู่ใช่หรือไม่ ทำอย่างไรก็แก้ปัญหาคนอ่านตำราแล้วไม่จ่ายเงินไม่ได้เสียที”ข้าเดินเข้าไปใกล้เถ้าแก่ร้านสูงวัยแล้วเอ่ยเสียงเบา นินทาเทพแห่งดวงชะตาในคราบบัณฑิตย์ทรงภูมิเทพแห่งดวงชะตาค่อย ๆ เปิดอ่านหนังสือทีละหน้าจนกระทั่งเปิดอ่านจนหมดเล่มแล้วถึงค่อยวางลงที่เดิม เพราะเปิดอ่านเล่มใหม่“หนักใจมากเลยคุณหนู ที่สำคัญบัณฑิตย์ท่านนี้ยังมาบ่อยมาก แล้วซื้อหนังสือแค่เล่มเดียวทั้งที่เปิดอ่านไปตั้งหลายเล่ม”เถ้าแก่ร้านเห็นโอกาสระบายความทุกข์ที่แฝงเจตนาบ่นเทพแห่งดวงชะตาก็จัดเต็ม ทั้งยังพูดเสียงดังจนคนในร้านหันมามอง รวมถึงเทพแห่งดวงชะตาด้วย“หนังสือไม่ได้มัดเอาไว้ความหมายคือให้เปิดอ่านได้ อีกอย่างข้าก็ไม่ได้ทำหนังสือยับ เช
더 보기
๔ทางด้านองค์ชายสี่อู๋เยี่ยนหยา…“องค์ชายทรงพระสรวลใส่หม่อมฉันหรือเพคะ”ท่าทางของนางตอนถามประโยคนี้จริงจังมาก นางจะรู้หรือไม่ว่าตัวเองกำลังทำสีหน้าต่างไปจากคนเดิมที่เหลียงกงกงกล่าวว่านางเปลี่ยนไปนั้น...ข้าเริ่มจะเชื่อแล้ว!ว่าแต่…อะไรทำให้นางเปลี่ยนไปกัน“เปิ่นหวางหัวเราะเจ้าเพราะรู้สึกเอ็นดู เมื่อครู่ให้เปิ่นหวางรับหน้าคนเดียวเลยนะ”“บุรุษที่รักหยกถนอมบุปผาต้องทำเช่นนี้อยู่แล้ว”ข้าเลิกคิ้วเมื่อนางนางโต้ตอบทันทีทันควัน เพราะสิ่งนี้เป็นการแสดงออกว่านางกำลังคิดสิ่งใดอยู่“เอ่อ หม่อมฉันหมายความว่า เปิดทางให้บุรุษได้แสดงความเป็นสุภาพบุรุษออกมาเพคะ”นางคงรู้ตัวแล้วว่าได้เผยธาตุแท้ออกมา ตอนนี้จึงกลับมาสวมบทบาทดรุณีผู้ลุ่มหลงในรักอย่างที่บอกว่าข้าอ่านคนเก่งมาก แม้นางจะพยายามปรับแววตาให้ระยิบระยับราวกับว่ากำลังมองสิ่งสวยงามที่สุดในโลกในเวลาที่มองข้าแต่ก็ยังไม่อาจตบตาข้าได้อยู่ดี!“อ้อ เปิ่นหวางคงต้องขอบคุณคุณหนูติงที่ให้โอกาสนี้แล้วกระมัง”ข้าแสร้งถามเสียงเข้มซึ่งนางก็รีบโบกมือปฏิเสธไปมา ท่าทางติดร้อนรนจนเหมือน…แสร้งทำ!“หม่อมฉันไม่กล้าเพคะ จะเรียกว่าหม่อมฉันให้โอกาสพระองค์ได้อย่างไร เป็
더 보기
๕ข้านิ่งไปทันทีเมื่ออยู่ ๆ ในหัวก็เห็นภาพบางอย่างขึ้น เป็นภาพอดีตของหลีซือคนเดิมที่…กรี๊ด! นี่มันอะไรกัน เหตุใดในนิยายไม่ได้บอกเอาไว้ เหตุใดก่อนหน้านี้ข้าไม่เห็น เหตุใดเพิ่งมาเห็นในยามนี้“เปิ่นไท่จื่อไม่สบายใจที่ทำให้คุณหนูติงตกใจ ไม่สู้ให้เปิ่นไท่จื่อเลี้ยงน้ำชาคุณหนูติง”ประโยคนี้คล้ายจะเป็นคำถามรอการตอบรับ แต่เพียงครู่ต่อมาข้าก็ถูกมือใหญ่เอื้อมมาจับข้อมือแล้วดึงตัวไปขึ้นรถม้าข้ามัวแต่ตะลึงกับสิ่งที่ได้ยินได้เห็น รู้ตัวอีกทีก็ขึ้นมานั่งบนรถม้าคันเดียวกันกับไท่จื่อแล้วที่องครักษ์ของไท่จื่อรู้จักข้าไม่ได้เป็นเพราะว่าข้าจะแต่งเข้าจวนองค์ชายสี่ แต่เป็นเพราะว่า…จ๊วบ~ร่างข้าแข็งท่ื่อเมื่อโดนมือใหญ่ดึงตัวขึ้นมานั่งบนตักแล้วยื่นใบหน้าเข้ามาจุมพิตริมฝีปากที่น่าตกใจคือร่างกายนี้ตอบรับสัมผัสของเขาด้วยการเผยอริมฝีปากออกให้ลิ้นหนาได้สอดลิ้นเข้ามาชิมความหวาน มือหนาสัมผัสร่างกายข้าสะเปะสะปะบีบหน้าอก บีบเอวคอด ก่อนจะไล้ใบหน้าลงมายังลำคอสูดกลิ่นหอมบนกายข้าในขณะที่กำลังไล้หน้าลงต่ำมายังหน้าอก ข้าถึงได้สติ ยื่นมือดันอกแกร่งเอาไว้ ส่ายหน้าไปมา“ไม่นะเพคะ”ไท่จื่อไม่ฟังคำปฏิเสธของข้า รั้งต้นคอ
더 보기
๖ทางด้านไท่จื่ออู๋เฉินปี้…ข้าจ้องสตรีที่กำลังนอนอยู่ข้างกายด้วยแววตาที่สับสนไม่แพ้นางก่อนหน้านี้ตั้งแต่เมื่อไรกันที่ข้ารู้สึกว่า ‘เบี้ย’ ที่ใช้แล้วทิ้งคนนี้สำคัญสำหรับหัวใจ“ไท่จื่อพ่ะย่ะค่ะ”ข้าหยิบผ้าห่มคลุมร่างติงหลีซือก่อนจะเดินไปหยิบชุดคลุมที่หล่นอยู่กลางห้องมาสวมใส่ข้าผลักประตูหน้าห้องออกก็เห็นว่าองครักษ์คนสนิทนามว่าโว่หมิงถือถ้วยยาสีเข้มอยู่ในมือ ไม่ต้องบอกข้าก็รู้ว่าในมือเขาคือถ้วยยาอะไร“วันนี้ไม่ต้อง”มันคือยาคุมกำเนิดที่ข้าจะให้นางทานทุกครั้งหลังจากมีความสัมพันธ์ทางกายกันลึกซึ้งข้าปิดประตูแล้วหันหลัง มองข้ามแววตาสงสัยขององครักษ์ เดินไปทิ้งตัวนอนลงข้างติงหลีซืออีกครั้ง“นางเปลี่ยนไปเพราะน้องสี่เช่นนั้นหรือ”ข้ากับติงหลีซือรู้จักกันมานานเกือบปีแล้ว เรารู้จักกันได้เพราะว่าข้าถูกวางยาปลุกกำหนัดในงานเลี้ยง เป็นโชคร้ายของติงหลีซือที่ตอนนั้นเดินผ่านมาทางนี้พอดีองครักษ์กลัวว่าข้าจะทนไม่ไหวจึงเดินไปขอความช่วยเหลือติงหลีซือไม่คิดว่าตอนนั้นนางจะเต็มใจช่วยข้าทันทีเมื่อรู้ว่าคนที่ต้องการความช่วยเหลือคือข้า มารู้ในภายหลังจากที่คบหากันอย่างลับ ๆ ว่านางมีใจรักข้ามานานแล้วส่วนเหตุผล
더 보기
๗เช้าวันต่อมาข้าหรี่ตาลงเมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแล้วมีแสงลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง เมื่อมองไปข้างเตียงก็พบว่าที่นอนว่างเปล่า“เฮ้อ~ที่หวังให้เป็นแค่ความฝันสุดท้ายก็ไม่เป็นดั่งฝัน นี่มันชีวิตอะไรกันเนี่ย”“ชีวิตสนมไท่จื่อแห่งแคว้นหนานอย่างไรเล่า”ข้าสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงของชายหนุ่มวัย 28 ที่ป้วนเปี้ยนกับร่างกายของข้าทั้งคืนยืนอยู่ตรงปลายเตียง“พระองค์เสด็จมาตั้งแต่เมื่อใดเพคะ”“เปิ่นไท่จื่ออยู่ที่นี่ตั้งแต่ต้น เป็นเจ้าที่ไม่สังเกตเอง”แน่หรือ! เมื่อครู่ข้ามองอย่างละเอียดแล้วนะ จะไม่เห็นเขาอยู่ตรงปลายเตียงได้อย่างไร“หากพระองค์อยู่ที่นี่ตั้งแต่ต้นก็คงมีวิชาพรางกายแล้ว…หรือว่าจะมีจริง ๆ เพคะ!”ประโยคช่วงต้นข้าพูดไปอย่างนั้น ส่วนประโยคหลังเอ่ยเสริมเพราะเห็นอีกฝ่ายแสดงท่าทางแปลกไปราวกับว่าถูกข้าอ่านได้!“เดาเก่งเพียงนี้”ถามจริง!“หึ!”พอข้าแสดงท่าทางตกใจออกมาเท่านั้นเขาก็ได้ทีหัวเราะเยาะกัน ข้าจึงกลอกตาใส่เขาแล้วตลบผ้าห่มคลุมร่างกายเอาไว้เขาต้องมีเคล็ดวิชาอะไรสักอย่างแน่ แสดงทีเล่นทีจริงจนข้าเผลอสับสนไปชั่วครู่“ตื่นแล้วก็เตรียมตัวอาบน้ำ วันนี้เปิ่นไท่จื่อจะรับเจ้าเข้าตำหนักอย่
더 보기
๘ข้าขอร้องให้ไท่จื่ออู๋เฉินปี้กลับวังบูรพาไปก่อน ดีว่าเขาตอบรับคำขอร้องของข้า“คุณหนูไม่ต้องกังวล ประเดี๋ยวใต้เท้าติงก็ฟื้นแล้ว หลังจากใต้เท้าฟื้น ให้ดื่มยาเทียบนี้”ท่านหมอเขียนเทียบยาเพียงครู่ก็ยื่นกระดาษให้ ซิงซิงไปซื้อสมุนไพรตามรายการนี้เพื่อนำมาต้มยา“ขอบคุณท่านหมอเจ้าค่ะ”ข้าลุกขึ้นยืนแล้วยื่นถุงเงินให้ท่านหมอ เตรียมจะเดินออกไปส่งด้านนอกห้องนอนของท่านพ่อ แต่ท่านหมอกลับกล่าวว่า“คุณหนูไม่ต้องส่ง”ข้าหยุดเท้าแล้วพยักหน้าให้ซิงซิงเป็นตัวแทนข้าเดินไปส่ง ส่วนข้าก็กลับมานั่งข้างเตียงของท่านพ่อจ้องใบหน้าทีี่คล้ายคลึงกับข้าหลายส่วนนิ่ง ๆ“ข้าขอโทษนะเจ้าคะท่านพ่อ ที่จริงข้ากับไท่จื่อคบกันมานาน ข้าแค่อยากประชดพระองค์ที่ไม่รับข้าเข้าตำหนักสักทีจึงอ้อนท่านพ่อขอเข้าตำหนักองค์ชายสี่เจ้าค่ะ”ขอโทษที่โกหกนะเจ้าคะท่านพ่อ ข้ารู้ว่าท่านฟื้นแล้ว ถือโอกาสนี้บอกเหตุผลเลยนะเจ้าคะ“จริงหรือ!”แล้วก็จริงอย่างที่ข้าคิด ท่านพ่อลืมตาขึ้นแล้วลุกขึ้นนั่ง แต่เพราะหลอนลุกทำให้เกิดอาการหน้ามืดขึ้นอีกครั้ง ข้าจึงเข้าไปประคองให้เขาค่อย ๆ นอนลงบนเตียง“ระวังเจ้าค่ะ”ท่านพ่อนอนลง ดวงตายังคงจับจ้องมองข้าไม่ละสายตา
더 보기
๙แววตาของเขาทำให้ข้าเดาไม่ยากว่าต้องทำอย่างไรถึงจะพอใจชายหนุ่มเริ่มปรนนิบัติเขาตามที่เคยเห็นผ่านกระจกส่องโลกาซึ่งฉายภาพเหล่าเทพเซียนที่เคยไปเริงรักในสถานที่เริงรมย์จัดการทำรักให้เขาถึงใจจนอีกฝ่ายหลุดเสียงครางไม่เป็นภาษา ก็ได้แต่หวังว่าจะไม่มีใครได้ยินเสียงนี้จนกระทั่งเราสองต่างเสร็จสมด้วยกันทั้งคู่แล้ว ข้าก็ถามเขาด้วยจังหวะการหายใจที่ไม่เป็นปรกติ“ไท่จื่อ…พอพระทัยหรือไม่เพคะ”ข้าหันไปมองคนที่อยู่ด้านข้าง เขาหันมาสบตาข้าแล้วพยักหน้าขึ้นลงเบา ๆ“เจ้าไปจำท่าทางเหล่านี้มาจากไหน คบกันมาเกือบปี เหตุใดเพิ่งมาใช้ท่าไม้ตายยามนี้”แสดงว่าได้ผลสินะ!“หม่อมฉันย่อมฝึกฝนเอาไว้เพื่อคอยเอาใจพระองค์”แน่นอนว่าข้าโกหก ตั้งแต่ลงมาฝ่าด่านเคราะห์ ข้าจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองโกหกไปกี่ครั้ง“พูดจริงหรือว่าแค่พูดเอาใจเปิ่นไท่จื่อ”อู๋เฉินปี้เอียงตัวเท้าแขนมองหน้าข้า หรี่ตามองอย่างจับผิดจนข้าเผลอหลุบตาลงต่ำไม่กล้าสบสายตาเราก็แสดงละครไม่เก่งเสียด้วยสิ!“เอาเถอะ ต่อให้เจ้าโกหกเปิ่นไท่จื่อก็พร้อมเชื่อ เวลาไม่เช้าแล้ว เปิ่นไท่จื่อต้องกลับวังบูรพาแล้ว”จริงนะ! ข้าห้ามความดีใจไม่ได้แล้วนะ“รีบกลับไปหาไท่จื่อเฟยหรื
더 보기
๑๐
๑๐เช้าวันต่อมาข้าถูกปลุกโดยซิงซิงสาวใช้คนสนิทของข้า ท่าทางของนางตื่นเต้นมากเมื่อเห็นนางกำนัลเกือบสิบคนเดินยืนเรียงกันอยู่หน้าห้องนอนเล็ก ในมือถือถาดที่ด้านบนวางชุดเจ้าสาวและเครื่องประดับหลายชิ้นนางกำนัลเหล่านี้ล้วนมาจากวังบูรพา ถูกไท่จื่อส่งมาเพื่อแต่งตัวเจ้าสาว!“เอาเลย! อยากทำอะไรกับข้าก็เชิญเลย”ข้ายืนอยู่เฉย ๆ เอ่ยด้วยสีหน้าคล้ายปลดปลงอยู่ในทีเหล่านางกำนัลคงเห็นช่องทางทำงานสะดวกแล้วจึงได้วางถาดเงินที่ถืออยู่ไว้บนเตียง จากนั้นก็เข้ามาจับข้าอาบน้ำขัดตัวจนสะอาดทุกซอกทุกมุมข้าไม่ได้ขัดขืน แต่สีหน้าก็ไม่ได้ยินดีเช่นกันทว่าไม่มีใครสนใจความเห็นของข้า เมื่อรับงานที่ได้รับมอบหมายมาแล้วก็ต้องทำให้เต็มที่จนกระทั่งเวลาผ่านไป ข้าก็อยู่ในชุดเจ้าสาวงดงามสวมมงกุฏหงส์ไว้บนศีรษะใบหน้าแต่งแต้มอย่างประณีต ไม่ว่าจะคิ้ว แก้ม ตา ปาก ล้วนบรรจงแต่งจนแม้แต่ตัวข้าเองยังรู้สึกตะลึง“ปรกติข้าคิดว่าติงหลีซือน่ารัก มองได้ไม่เบื่อ ไม่คิดว่าพอสลัดคราบเป็ดน้อยก็กลายเป็นหงส์ได้ ฝีมือนางกำนัลวังบูรพาไม่อาจดูแคลนได้”ข้าไม่สนว่านางจะมองข้าด้วยสายตาเช่นไรเพราะสุดท้ายพวกนางก็โค้งตัวลงเอ่ยขอบคุณสำหรับคำชม อีกทั้ง
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status