ข้าจะทำตามบทแล้วจบที่เนรเทศ

๑

ข้าถือกำเนิดแล้วในร่างติงหลีซือ คุณหนูใหญ่ของตระกูลติงซึ่งเป็นขุนนางคนสนิทขององค์ชายสี่

มารดาที่แท้จริงเสียชีวิตไปแล้ว บิดาไม่ได้แต่งภรรยาใหม่เข้ามา

เป็นบิดาที่มอบความรักให้แก่บุตรสาวและบุตรชายมากคนหนึ่ง

ไม่ทราบว่าเป็นความบังเอิญหรือไม่ แต่ข้ากับหลีซือคนนี้มีชื่อเป็นอักษรตัวเดียวกัน

ต่างกันตรงที่มนุษย์มีแซ่แต่เทพไม่มีแซ่

“องค์ชายสี่ใจกว้างถึงเพียงนี้ แค่ตำแหน่งสนมก็ยังมอบของมีค่ามากมายให้”

ตอนนี้ข้ารู้บทบาททุกอย่างในนิยายที่ข้าเลือกแล้ว เมื่อได้มาอยู่ในร่างของหลีซือ ความทรงจำจากร่างเดิมก็เข้ามาในหัวราวกับว่าเผชิญเรื่องทุกอย่างด้วยตัวเอง

สถานที่แรกที่ข้ามาปรากฏตัวบนโลกมนุษย์คือห้องนอนของติงหลีซือ

ด้านข้างเตียงมีถ้วยยาสีดำปี๋พร่องลงไปนิดหน่อย เมื่อสูดกลิ่นดูจึงทราบว่าเป็นยาสมุนไพรที่มีพิษผสมอยู่ด้วย

นี่คือสาเหตุที่ทำให้เจ้าของร่างที่แท้จริงเสียชีวิต!

ติงหลีซือในนิยายเป็นตัวประกอบที่มีหรือไม่มีก็ได้ เพราะตัวเอกที่แท้จริงคือองค์ชายสี่และพระชายาเอก

อนุคนใดก็ได้ที่แต่งเข้าจวนองค์ชายสี่จะเป็นแพะรับบาปให้ชายารอง สุดท้ายถูกเนรเทศมาอยู่ที่ชายแดน

เป็นที่รู้กันว่าพระเอกของเรื่องมักจะได้รับความนิยมจากตัวประกอบหญิง

แม้แต่ฐานะสนมก็ยังเป็นที่แกร่งแย่งกันจนหลีซือคนเดิมถูกวางยาพิษในยาสมุนไพร

“แค่ถูกเนรเทศไปชายแดนเรื่องก็จบแล้วหลีซือ เจ้าแค่ทำตามบทไปเท่านั้นไม่ต้องคิดอะไรมาก”

ข้าสะกดใจตัวเองเช่นนี้ก็หยิบนิยายมาอ่านซ้ำอีกรอบ ด้วยเป็นเทพที่มีทักษะเรื่องการอ่านหนังสือ ผ่านไปเพียงหนึ่งเค่อข้าก็จำเรื่องราวในนิยายได้แล้ว

“พรุ่งนี้แล้วสินะที่คนของจวนองค์ชายสี่จะมาส่งชุดแต่งงานให้ ระหว่างนี้ข้าก็จะมีเวลาเป็นของตัวเอง อยากทำอะไรก็ได้ทำ ว่าแต่ข้าจะทำอะไรดี”

ระหว่างที่นอนคิดอยู่นั้นหนังตาก็หนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายข้าก็ไม่ได้ทำอะไรเพราะผล๊อยหลับไปจนได้

ข้าขยับปากพูดไม่ได้แต่สมองยังทำงานอยู่ ก่อนจะเข้าสู่ห่วงนิทราสิ่งที่ข้าคิดก็คือ…

ร่างมนุษย์ต้องนอนอย่างน้อยสี่ชั่วยามด้วย ข้าที่ไม่เคยนอนหลับเลยต้องทำตัวให้ชินสินะ

เช้าวันต่อมา

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นปลุกข้าให้ตื่นขึ้นมาจากนิทรา

ไม่บ่อยที่เทพเช่นเราจะฝัน พอตื่นขึ้นมาแล้วภาพความฝันเหล่านั้นก็เลือนหายไปจนข้าแอบตะลึงไปชั่วขณะ

“ตอนที่มนุษย์ฝันเป็นความรู้สึกแบบนี้สินะ”

ข้าพยายามคิดถึงความฝันเมื่อครู่

ในความรู้สึกยังคงชัดเจนว่าตื่นตระหนก แต่พอจะเล่าออกมาเป็นฉาก ๆ กลับเรียบเรียงเนื้อเรื่องไม่ได้

“คุณหนูเจ้าคะ บ่าวเองเจ้าค่ะ”

เสียงที่ดังขึ้นหน้าห้องรวมถึงเนื้อความในประโยคนี้ทำให้ข้าเดาว่าจะต้องเป็นสาวใช้คนสนิทแน่

“เข้ามาสิซิงซิง”

สิ้นคำประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาโดยสาวใช้ตัวเล็กหน้าตาดาษดื่นไม่มีสิ่งใดโดษเด่น เหมือนกันกับที่ข้าเห็นเป็นภาพก่อนหน้านี้

ในตอนที่เห็นหน้าตาของซิงซิงนั่นเองข้าจึงอยากเห็นหน้าตาของตัวเองบ้าง

ข้าลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปนั่งหน้ากระจกทองเหลืองแสร้งว่าหวีผม

“บ่าวหวีผมให้เจ้าค่ะคุณหนู”

เสียงใสเชียว!

ข้าเห็นภาพเหตุการณ์ในชีวิตของหลีซือคนเดิมแต่ไม่ได้ยินเสียง ดังนั้นจึงไม่แน่ใจว่าคนที่มาเรียกเป็นสาวใช้คนสนิทหรือไม่

“องค์ชายสี่ให้คนส่งของมาหรือยัง”

ข้าถามเพราะจะได้เตรียมตัวรับมือ เมื่อผ่านฉากหลักในนิยายได้แล้วจะได้ไปทำอย่างอื่น

อยากลองใช้ชีวิตแบบมนุษย์ นั่งรถม้า ทานอาหาร ดื่มน้ำชาตามเหลาสุราอย่างเช่นในนิทานที่ตัวหลักเคยนัดพบกับองค์ชายสี่ก่อนจะอภิเษก

“คิก ๆ คุณหนูอย่าใจร้อนสิเจ้าคะ”

ซิงซิงหัวเราะคิกคัก ท่าทางแฝงความเขินอายเอาไว้จนข้าทราบว่านางเข้าใจไปในทางรัก ๆ ใคร่ ๆ

เมื่อก่อนการเข้าตำหนักองค์ชายสี่คงเป็นสิ่งที่หลีซือคนเดิมใฝ่ฝันเลยสินะ

“ก็ข้าตื่นเต้น”

ในเมื่อสาวใช้แสร้งเขินอาย ข้าก็แสร้งเขินอายบ้างเพราะไม่อยากให้นางผิดสังเกตว่าข้าเปลี่ยนไป

นิสัยเดิมของหลีซือฉอเลาะ ตรงข้ามกับข้าที่อยู่กึ่งกลางระหว่างคน ‘ฉอเลาะ’ กับ ‘นิ่งเฉย’

ซิงซิงไม่ได้พูดอะไร นางช่วยข้าอาบน้ำ ปรนนิบัติตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าจนร่างกายหอมกรุ่น

ผิวพรรณของติงหลีซือกระจ่างใส เนียนนุ่ม ได้รับการดูแลอย่างดีพร้อมส่งเข้าจวนองค์ชายสี่

“คุณหนูเจ้าคะ เหลียงกงกงมาแล้วเจ้าค่ะ”

ตอนที่ซิงซิงกำลังทำผมให้ข้าอยู่ เสียงสาวใช้ก็ดังขึ้นหน้าห้อง ไม่ได้เดินเข้ามาในห้องนอน

“อ้อ ใกล้จะเสร็จแล้ว”

เหลียงกงกงคือขันทีอาวุโสประจำจวนองค์ชายสี่ แม้สถานะจะเป็นขันทีแต่ทุกคนก็ให้ความเคารพเพราะเป็นขันทีพี่เลี้ยงองค์ชายสี่ตั้งแต่เขายังไม่ได้ออกมาสร้างจวนนอกวังหลวง

“เสร็จแล้วเจ้าค่ะคุณหนู”

ข้ามองตัวเองในกระจก พยักหน้าขึ้นลงเบา ๆ เพราะพอใจกับทรงผมในวันนี้ ปล่อยสยายลงกลางหลัง ม้วนผมครึ่งหนึ่งขึ้นกลางศีรษะแล้วปักด้วยปิ่นปักผมสีชมพู

ไม่มาก ไม่น้อย สมวัย

ณ โถงรับแขกของจวน

ข้าเดินมายังโถงรับแขกก็ผงะไปกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า เข้าใจแล้วว่าทำไมขันทีอาวุโสจะต้องนำของหมั้นมาให้ข้าด้วยตนเอง

เยอะแท้!

“คารวะคุณหนูติง”

เสียงของชายวัยกลางคนทำให้ข้าต้องดึงสายตาออกมาจากหีบทั้งหลาย

“คารวะเหลียงกงกงเจ้าค่ะ”

ข้าย่อกายลงเล็กน้อยคารวะเขา แอบโล่งใจที่การคารวะมนุษย์ครั้งนี้ไม่เกิดสิ่งผิดปรกติใด

…หากชนชั้นเทพทำการคารวะมนุษย์จะเกิดฟ้าผ่า!

“ข้าเป็นมนุษย์อย่างสมบูรณ์แล้วสินะ”

“คุณหนูว่าอันใดนะขอรับ”

เหลียงกงกงเดินเข้ามาใกล้ข้าหนึ่งก้าวพร้อมแสดงท่าทางสงสัยอย่างเห็นได้ชัด

“ไม่มีอะไร นี่คือของหมั้นใช่หรือไม่”

ข้าตั้งใจเปลี่ยนเรื่อง!

เหลียงกงกงที่เข้าใจเจตนาจึงตามน้ำ หันไปพยักหน้าให้องครักษ์ทั้งหลายที่มาช่วยคุ้มครองของหมั้นเปิดฝาออกทั้งสิบหีบ

ในนั้นบรรจุไปด้วยของมีค่าทั้งผ้าหายากและเครื่องประดับ ซิงซิงที่ยืนอยู่ด้านหลังข้าเผลอหลุดเสียงตกใจออกมาจนข้าต้องหันไปดุ

...สาวใช้คนสนิทคือหน้าตาของเจ้านาย จะมาแสดงออกเยอะไม่ได้!

ข้าหันไปดุซิงซิงไม่นาน เมื่อนางทำสีหน้าสลดแล้วข้าก็หันมามองหน้าเหลียงกงกงแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มหวานว่า

“รบกวนเหลียงกงกงแล้วเจ้าค่ะ”