LOGIN“เรียกว่าลับหรือไม่ข้าไม่แน่ใจ แต่ว่าครั้งนี้ข้าจะกำชับพวกเขาไม่ให้แพร่งพรายเรื่องของเราออกไปดีหรือไม่”หลงฮ้าวหน้าเปลี่ยนสีไปในทันที จากท่าทีระแวงกลายเป็นปั้นปึ่งแทน“อ้อ แท้จริงแล้วท่านก็อายที่จะมีตำนานเรื่องเล่ากับข้า เซียงฮวากับหลงฮ้าว ไม่ดีตรงไหนหรือ ข้าเสียใจนะ”เป็นอีกครั้งที่เขาทำให้ข้าอ้าปา
บทที่ ๑๕๒รักนิรันดร์พิธีรับตำแหน่งเทพบุปผาของข้าไม่ได้ยิ่งใหญ่อลังการอย่างที่ใครคิดไว้ ช่วงเช้าเข้ากล่าวคำสาบานต่อหน้าเทียนตี้และเทพเซียนชั้นสูงทั้งหลาย ตอนบ่ายกลับมาเลี้ยงฉลองที่แดนบุปผาไปจนถึงช่วงหัวค่ำ ไร้แววหลงฮ้าวเข้าร่วมแม้ข้าจะคิดไว้แล้วว่าเขาคงไม่เข้าร่วมงานด้วย แต่เมื่อถึงเวลานั้นจริง ๆ
หวงผิงมีสีหน้าตกใจเล็กน้อย ย้ำว่า ‘เล็กน้อย’ ไม่นานก็กลับมานิ่งไร้อารมณ์เช่นเดิม“หน้าตาที่คล้ายกับสามีของเพื่อนนี่ยิ่งมองยิ่งรู้สึกเหมือนเป็นบาปในจิตใจ ขอถามท่านเรื่องจินเกาฉายได้หรือไม่ ตอนนี้เขาไปอยู่ที่ใดแล้วเจ้าคะ”“เขายังไม่บรรลุระดับสิบ เดิมทีก็ไม่สามารถขึ้นมาเป็นเทพฝึกหัดได้อยู่แล้ว แต่ก็ไม่
บทที่ ๑๕๑กุหลาบดำสระสัตบงกทั้งเก้าเกิดขึ้นมาได้เพราะพลังบริสุทธิ์จากเหล่าเทพเซียนในแดนบุปผาที่เทพบุปผาทุกรุ่นสะสมมาตลอดระยะเวลาที่ดำรงตำแหน่งแต่เดิมสัตตบงกชควรให้ผลเป็นน้ำอมฤต ทุกห้าพันปีจะมีเพียงหยดเดียวเท่านั้น เป็นไปได้หรือที่สิ่งกำเนิดใหม่จะเปลี่ยนเป็นดวงวิญญาณแทนมิหนำซ้ำวิญญาณที่ว่านั้นยังค
จื่อเจี่ยนเฉิงเองก็อึกอักท่าทางแปลกไป ดูท่าเรื่องที่จะเล่าต่อจากนี้เขาคงรู้สึกว่ามันเกินไปที่จะพูด“มันกระดากปากจนพูดยากถึงเพียงนั้น!”เขาพยักหน้าตอบ ข้าจึงลองคาดเดาคำตอบอยู่ในใจ เมื่อพิจารณาถึงเหตุผลที่พอจะเป็นไปได้แล้ว หรือว่า…“พวกเขาเป็นแบบเว่ยอู๋เซียนกับหลานวั่งจีหรือไม่”“ใครอีกล่ะนั่น/พวกเขาเ
“ข้ามาให้กำลังใจเจ้า เริ่มรู้สึกหรือยังว่าหากเลือกข้าตั้งแต่แรก เจ้าก็จะไม่เป็นเช่นนี้”รอยยิ้มสุภาพแต่สายตาจิดกัดของเขาทำให้ข้าแอบกำหมัดไว้แน่น“เยาะเย้ยข้าหรือเจ้าคะ”“ข้าพูดความจริง”เพราะนี่คือความจริงข้าจึงถอนหายใจยาว แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นข้าก็ยังมั่นใจว่าตนเลือกไม่ผิด“ทำให้ท่านเทพต้องผิดหวังแล
บทที่ ๑๑๕ใครคือมารภาพเหตุการณ์โลกมนุษย์ที่เซียงฮวาเห็น ณ ลานน้ำแข็งกว้างคือเหล่ามนุษย์พากันทำสมาธิโคจรลมปราณและพลังธาตุขับไล่ไอมารหิมะที่ควรเป็นสีขาวโพลนเคลือบไปด้วยสีแดงฉานของเลือดมนุษย์ โดยตัวการคอยสั่งการยืนอยู่อีกมุมหนึ่งของภูเขาน้ำแข็งสูง“เจ็ดปีมานี้อะไรมันก็เปลี่ยนได้สินะ”เซียงฮวาทำหน้าตะ
บทที่ ๑๑๔มารผู้หลบซ่อนสงครามกับชีวิตเป็นของคู่กัน ตราบใดที่มีชีวิตอยู่สงครามก็ยังคงอยู่ ไม่มีคำว่า ‘สิ้นสุดสงคราม’ มีแต่เพียงคำว่า ‘พักสงคราม’ ไว้ก่อนก็เท่านั้นผู้คนมักมองหาความชอบธรรมให้กับการกระทำของตนเอง กล่าวอ้างทำไปเพราะมี ‘เหตุผล’ และเหตุผลที่นิยมใช้กันอย่างแพร่หลายก็คือ…เจ้าเป็นคนเริ่มก่
บทที่ ๑๑๓มีงานเข้าพลังมารที่โอบล้อมถ้ำไว้อย่างหนาแน่นทวีความอันตรายขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อความพยายามในหลายปีที่ผ่านมาใกล้จะสัมฤทธิ์ผล อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้นฟ่างซงก็จะสำเร็จเคล็ดวิชามารขั้นสูงแล้ว… “อัก! แค่ก ๆ”หากไม่โดนพลังย้อนเข้าหาตัวเสียก่อน! เลือดสีดำเข้มไหลจากมุมปาก เจ็บบริเวณหน้าอกอย่างรุนแร
บทที่ ๑๑๒ผลกระทบของการกระทำทันทีที่เซียงฮวาพาเขาเคลื่อนกายมายังภูเขาน้ำแข็ง สายตาของจื่อเจี่ยนเฉิงก็จับจ้องไปที่บุรุษชุดแดงในทันที ร่างกายชาวาบไปตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเมื่อเห็นภาพหิมะถูกชโลมไปด้วยเลือด ศพจอมยุทธ์หลายคนนอนกองอยู่ที่พื้น ดวงตาเหลือกโปนดูอนาถ น่าแปลกที่เขาเดาได้ทันทีว่าเป็นฝีมือของ







