เข้าสู่ระบบ“เรียกว่าลับหรือไม่ข้าไม่แน่ใจ แต่ว่าครั้งนี้ข้าจะกำชับพวกเขาไม่ให้แพร่งพรายเรื่องของเราออกไปดีหรือไม่”หลงฮ้าวหน้าเปลี่ยนสีไปในทันที จากท่าทีระแวงกลายเป็นปั้นปึ่งแทน“อ้อ แท้จริงแล้วท่านก็อายที่จะมีตำนานเรื่องเล่ากับข้า เซียงฮวากับหลงฮ้าว ไม่ดีตรงไหนหรือ ข้าเสียใจนะ”เป็นอีกครั้งที่เขาทำให้ข้าอ้าปา
บทที่ ๑๕๒รักนิรันดร์พิธีรับตำแหน่งเทพบุปผาของข้าไม่ได้ยิ่งใหญ่อลังการอย่างที่ใครคิดไว้ ช่วงเช้าเข้ากล่าวคำสาบานต่อหน้าเทียนตี้และเทพเซียนชั้นสูงทั้งหลาย ตอนบ่ายกลับมาเลี้ยงฉลองที่แดนบุปผาไปจนถึงช่วงหัวค่ำ ไร้แววหลงฮ้าวเข้าร่วมแม้ข้าจะคิดไว้แล้วว่าเขาคงไม่เข้าร่วมงานด้วย แต่เมื่อถึงเวลานั้นจริง ๆ
หวงผิงมีสีหน้าตกใจเล็กน้อย ย้ำว่า ‘เล็กน้อย’ ไม่นานก็กลับมานิ่งไร้อารมณ์เช่นเดิม“หน้าตาที่คล้ายกับสามีของเพื่อนนี่ยิ่งมองยิ่งรู้สึกเหมือนเป็นบาปในจิตใจ ขอถามท่านเรื่องจินเกาฉายได้หรือไม่ ตอนนี้เขาไปอยู่ที่ใดแล้วเจ้าคะ”“เขายังไม่บรรลุระดับสิบ เดิมทีก็ไม่สามารถขึ้นมาเป็นเทพฝึกหัดได้อยู่แล้ว แต่ก็ไม่
บทที่ ๑๕๑กุหลาบดำสระสัตบงกทั้งเก้าเกิดขึ้นมาได้เพราะพลังบริสุทธิ์จากเหล่าเทพเซียนในแดนบุปผาที่เทพบุปผาทุกรุ่นสะสมมาตลอดระยะเวลาที่ดำรงตำแหน่งแต่เดิมสัตตบงกชควรให้ผลเป็นน้ำอมฤต ทุกห้าพันปีจะมีเพียงหยดเดียวเท่านั้น เป็นไปได้หรือที่สิ่งกำเนิดใหม่จะเปลี่ยนเป็นดวงวิญญาณแทนมิหนำซ้ำวิญญาณที่ว่านั้นยังค
จื่อเจี่ยนเฉิงเองก็อึกอักท่าทางแปลกไป ดูท่าเรื่องที่จะเล่าต่อจากนี้เขาคงรู้สึกว่ามันเกินไปที่จะพูด“มันกระดากปากจนพูดยากถึงเพียงนั้น!”เขาพยักหน้าตอบ ข้าจึงลองคาดเดาคำตอบอยู่ในใจ เมื่อพิจารณาถึงเหตุผลที่พอจะเป็นไปได้แล้ว หรือว่า…“พวกเขาเป็นแบบเว่ยอู๋เซียนกับหลานวั่งจีหรือไม่”“ใครอีกล่ะนั่น/พวกเขาเ
“ข้ามาให้กำลังใจเจ้า เริ่มรู้สึกหรือยังว่าหากเลือกข้าตั้งแต่แรก เจ้าก็จะไม่เป็นเช่นนี้”รอยยิ้มสุภาพแต่สายตาจิดกัดของเขาทำให้ข้าแอบกำหมัดไว้แน่น“เยาะเย้ยข้าหรือเจ้าคะ”“ข้าพูดความจริง”เพราะนี่คือความจริงข้าจึงถอนหายใจยาว แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นข้าก็ยังมั่นใจว่าตนเลือกไม่ผิด“ทำให้ท่านเทพต้องผิดหวังแล
เด็กแฝดเรื่องกินเรื่องใหญ่จริง ๆ“เพิ่งได้รับสารสำคัญจากเสด็จพ่อมา” เฮยหลงระบายรอยยิ้มให้เซียงฮวาสบายใจ “แล้วอย่างไรต่อ”“ช่วงนี้แคว้นฝูกำลังคัดบุรุษในวัยสิบห้าถึงสิบแปดหนาวเข้ากองทัพที่ชายแดน เสด็จพ่ออยากให้ข้าเข้ารับการคัดเลือกโดยไม่แสดงฐานะ”“คงมีไม่กี่คนที่เคยเห็นหน้าตาองค์ชายรอง แต่ก็ไม่แน่ เ
บทที่ ๔๙ฆ่ากันให้ตายเสียยังดีกว่าหนึ่งวันต่อมา…เซียงฮวาปิดปากหาวในขณะที่กำลังนั่งรอกลุ่มสหายชายรับสำรับเช้าที่ห้องอาหาร“เมื่อคืนไม่น่าดึกเลย ใต้ตาข้าเหมือนหมีแพนด้าหรือไม่” เซียงฮวาถามจื่อเหมยฮวาพร้อมยื่นหน้าเข้าไปใกล้สหายให้นางช่วยสำรวจอย่างละเอียด“อีกนิดข้าจะคิดว่าเจ้าป่วยแล้ว” จื่อเหมยฮวาช้
“ระวัง”“อ้อ”เซียงฮวาไม่ถือตัวกับเฮยหลงอยู่แล้วยอมให้เขาแตะเนื้อต้องตัวได้โดยง่าย เดินตามการโอบของเขาออกมาหน้าเรือนหยุดอยู่หน้าประตูใหญ่“เอาอย่างไรกันต่อ เราจะแอบเข้าทางประตูลับหรือจะนอนที่โรงเตี๊ยมตามสูตรเดิม” จินเกาฉายมองหน้าสหายขอความเห็น“ให้เซียงฮวาไปส่งแล้วกัน” จื่อเจี่ยนเฉิงไม่เลือกสักข้อ
บทที่ ๔๘หรือเจ้าจะผิดคำพูด“ถวายพระพรองค์ชายห้าเพคะ”เซียงฮวาย่อกายทำความเคารพผู้มาใหม่อย่างนอบน้อม องค์ชายห้ารีบเดินเข้ามาหานางแล้วประคองร่างบางขึ้นด้วยความทะนุถนอม ดีใจเป็นอย่างยิ่งที่เห็นนางอยู่ที่นี่“เราอยู่ในที่ส่วนตัวเช่นนี้ เรียกศิษย์พี่เหมือนเดิมดีหรือไม่ ระหว่างเราไยต้องมียศถาบรรดาศักดิ์







