로그인“เรียกว่าลับหรือไม่ข้าไม่แน่ใจ แต่ว่าครั้งนี้ข้าจะกำชับพวกเขาไม่ให้แพร่งพรายเรื่องของเราออกไปดีหรือไม่”หลงฮ้าวหน้าเปลี่ยนสีไปในทันที จากท่าทีระแวงกลายเป็นปั้นปึ่งแทน“อ้อ แท้จริงแล้วท่านก็อายที่จะมีตำนานเรื่องเล่ากับข้า เซียงฮวากับหลงฮ้าว ไม่ดีตรงไหนหรือ ข้าเสียใจนะ”เป็นอีกครั้งที่เขาทำให้ข้าอ้าปา
บทที่ ๑๕๒รักนิรันดร์พิธีรับตำแหน่งเทพบุปผาของข้าไม่ได้ยิ่งใหญ่อลังการอย่างที่ใครคิดไว้ ช่วงเช้าเข้ากล่าวคำสาบานต่อหน้าเทียนตี้และเทพเซียนชั้นสูงทั้งหลาย ตอนบ่ายกลับมาเลี้ยงฉลองที่แดนบุปผาไปจนถึงช่วงหัวค่ำ ไร้แววหลงฮ้าวเข้าร่วมแม้ข้าจะคิดไว้แล้วว่าเขาคงไม่เข้าร่วมงานด้วย แต่เมื่อถึงเวลานั้นจริง ๆ
หวงผิงมีสีหน้าตกใจเล็กน้อย ย้ำว่า ‘เล็กน้อย’ ไม่นานก็กลับมานิ่งไร้อารมณ์เช่นเดิม“หน้าตาที่คล้ายกับสามีของเพื่อนนี่ยิ่งมองยิ่งรู้สึกเหมือนเป็นบาปในจิตใจ ขอถามท่านเรื่องจินเกาฉายได้หรือไม่ ตอนนี้เขาไปอยู่ที่ใดแล้วเจ้าคะ”“เขายังไม่บรรลุระดับสิบ เดิมทีก็ไม่สามารถขึ้นมาเป็นเทพฝึกหัดได้อยู่แล้ว แต่ก็ไม่
บทที่ ๑๕๑กุหลาบดำสระสัตบงกทั้งเก้าเกิดขึ้นมาได้เพราะพลังบริสุทธิ์จากเหล่าเทพเซียนในแดนบุปผาที่เทพบุปผาทุกรุ่นสะสมมาตลอดระยะเวลาที่ดำรงตำแหน่งแต่เดิมสัตตบงกชควรให้ผลเป็นน้ำอมฤต ทุกห้าพันปีจะมีเพียงหยดเดียวเท่านั้น เป็นไปได้หรือที่สิ่งกำเนิดใหม่จะเปลี่ยนเป็นดวงวิญญาณแทนมิหนำซ้ำวิญญาณที่ว่านั้นยังค
จื่อเจี่ยนเฉิงเองก็อึกอักท่าทางแปลกไป ดูท่าเรื่องที่จะเล่าต่อจากนี้เขาคงรู้สึกว่ามันเกินไปที่จะพูด“มันกระดากปากจนพูดยากถึงเพียงนั้น!”เขาพยักหน้าตอบ ข้าจึงลองคาดเดาคำตอบอยู่ในใจ เมื่อพิจารณาถึงเหตุผลที่พอจะเป็นไปได้แล้ว หรือว่า…“พวกเขาเป็นแบบเว่ยอู๋เซียนกับหลานวั่งจีหรือไม่”“ใครอีกล่ะนั่น/พวกเขาเ
“ข้ามาให้กำลังใจเจ้า เริ่มรู้สึกหรือยังว่าหากเลือกข้าตั้งแต่แรก เจ้าก็จะไม่เป็นเช่นนี้”รอยยิ้มสุภาพแต่สายตาจิดกัดของเขาทำให้ข้าแอบกำหมัดไว้แน่น“เยาะเย้ยข้าหรือเจ้าคะ”“ข้าพูดความจริง”เพราะนี่คือความจริงข้าจึงถอนหายใจยาว แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นข้าก็ยังมั่นใจว่าตนเลือกไม่ผิด“ทำให้ท่านเทพต้องผิดหวังแล
บทที่ ๖๒ คนฉลาดมักร้ายได้ลึกซึ้งกว่าคนโง่ (๒)ณ ตำหนักคุนหนิงซึ่งโอ่อ่าที่สุดในวังหลังแคว้นจิน เจ้าของตำหนักนั่งนิ่ง จรดปลายพู่กันลงบนกระดาษ พยักหน้าให้คนสนิทรายงานเรื่องที่ให้ไปสืบความ“...ฤกษ์มงคลสมรสระหว่างบุตรสาวเจ้ากรมพระคลังกับบุตรชายเจ้ากรมยุติธรรมคืออีกหนึ่งเดือนต่อจากนี้เพคะหวงโฮ่ว”หม่าหว
“จะพยายามเจ้าค่ะ”...ถ้าไม่มีอีเว้นท์เข้ามาหานะยามซวี“ชีวิตดี๊ดี หลังจากทำงานเสร็จก็ได้มาเที่ยวผ่อนคลาย ผ่อนคลายเสร็จก็ได้กลับห้องไปนอนใต้ผ้าห่มอุ่น ๆ” “นั่นสิ! มีของกินเยอะจนข้าเลือกไม่ถูกแล้ว”“ว่าแต่ที่นี่เขาจัดเทศกาลอันใดขึ้นหรือ”เซียงฮวา จื่อเหมยฮวาผลัดกันพูดคนละประโยค คำถามสุดท้ายเป็นชีหลิน
บทที่ ๖๑ คนฉลาดมักร้ายได้ลึกซึ้งกว่าคนโง่ (๑) วันต่อมาค่ายบำเพ็ญประโยชน์ของสำนักศึกษากลางได้ย้ายพื้นที่การตั้งค่ายไปยังหมู่บ้านที่อยู่แนวตะเข็บชายแดนระหว่างแคว้นจินกับแคว้นฝู จุดนี้กั้นเขตแดนด้วยกำแพงสูง มีทหารเฝ้ายามบนกำแพงรวมถึงหน้าประตูเมืองหลายนาย พลเมืองของแคว้นทั้งสองสามารถข้ามดินแดนแคว้นอื
“องค์ชายกลับก่อนเลย ตอนนี้หิมะไม่ตกแล้ว เดินทางสะดวก”“ขอรับ เช่นนั้นหลานขอลา”ทุกคนทำความเคารพชายหญิงสูงวัยทั้งสอง ผู้เยาว์วัยที่สุดอย่างหวงเถาเองก็ขอติดตามพี่สาวพี่ชายกลับค่ายด้วย เรือนที่นี่จึงเงียบเหงาลงไปถนัดตา“เป็นเช่นไรบ้าง ว่าที่หลานสะใภ้เรา” แม่ทัพหวงเอ่ยถามฮูหยินรักในระหว่างที่กำลังเดินก







