บทที่ 5 ปริศนาในสายลม

หลังจากการต่อสู้จบสิ้นลง เฟิงซือเฟิงสั่งให้คนของตนดูแลผู้บาดเจ็บและตรวจสอบสินค้า ซึ่งโชคดีที่สินค้าสำคัญส่วนใหญ่ยังคงปลอดภัยดังที่นางวางแผนไว้ ส่วนหลี่จิ่งหยวนและคนของเขาก็ช่วยควบคุมตัวเหล่าโจรป่าอย่างแข็งขัน

"พวกเจ้าเป็นใครกันแน่ เหตุใดจึงมาป้วนเปี้ยนแถวนี้?"

หัวหน้าโจรที่ถูกมัดแน่นหนาตวาดถามอย่างไม่พอใจ แม้จะสิ้นฤทธิ์แล้วก็ตาม

จ้าวอู่เดินเข้าไปตบหน้ามันฉาดใหญ่

"หุบปากไปซะ! พวกข้าเป็นใครแล้วจะทำไม? ดีกว่าพวกแกที่เป็นแค่เดนสังคม ปล้นชิงชาวบ้านไปวันๆ!"

เฟิงซือเฟิงมองการกระทำนั้นอย่างเงียบๆ นางสังเกตเห็นว่ากลุ่มคนของ "หยวนจิ่ง" ผู้นี้มีระเบียบวินัยและความชำนาญในการจัดการกับนักโทษอย่างมาก ไม่เหมือนกลุ่มพ่อค้าหรือทหารรับจ้างทั่วไปเลยแม้แต่น้อย

"ท่านหยวนจิ่ง"

เฟิงซือเฟิงเดินเข้าไปหาหลี่จิ่งหยวน

"ข้าอยากจะตอบแทนน้ำใจของท่านและสหาย หากไม่รังเกียจ เชิญร่วมเดินทางไปกับขบวนของข้าจนถึงจุดหมายปลายทางถัดไปได้หรือไม่ ข้าจะจัดหาที่พักและอาหารให้อย่างดี"

นี่เป็นทั้งการแสดงความขอบคุณและเป็นโอกาสที่นางจะได้สังเกตการณ์พวกเขาใกล้ชิดยิ่งขึ้น

หลี่จิ่งหยวนครุ่นคิดเล็กน้อย การร่วมเดินทางกับขบวนสินค้าของสกุลเฟิงอาจทำให้เขาเข้าถึงข้อมูลบางอย่างที่ต้องการได้ง่ายขึ้น และที่สำคัญคือ เขาเริ่มสนใจในตัวคุณหนู "ซือเฟิง" ผู้นี้ไม่น้อย

"ถ้าเช่นนั้น ก็คงต้องรบกวนคุณหนูแล้ว" เขาตอบตกลง

ขบวนสินค้าจึงออกเดินทางต่อ โดยมีกลุ่มของหลี่จิ่งหยวนร่วมเดินทางไปด้วย บรรยากาศในขบวนเริ่มผ่อนคลายลงบ้าง แต่ความสงสัยระหว่างเฟิงซือเฟิงและหลี่จิ่งหยวนยังคงคุกรุ่นอยู่ข้างในใจของทั้งสอง

ในช่วงเย็น เมื่อขบวนหยุดพักแรม เฟิงซือเฟิงสังเกตเห็นว่า "หยวนจิ่ง" มักจะแยกตัวออกไปอยู่เงียบๆ ตามลำพัง สายตาของเขามักจะมองไปยังทิศเหนือ ราวกับกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องสำคัญบางอย่าง นางยังสังเกตเห็นว่าจ้าวอู่และคนอื่นๆ ปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพยำเกรงอย่างยิ่งยวด ซึ่งมันขัดแย้งกับฐานะ "พ่อค้าเร่ร่อน" ที่เขาอ้าง

"นายท่านของเจ้า...ดูไม่เหมือนพ่อค้าเลยนะ"

เฟิงซือเฟิงลองชวนจ้าวอู่คุย ขณะที่อีกฝ่ายกำลังดูแลม้าอยู่

จ้าวอู่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะแหะๆ

"คุณหนูอย่าล้อเล่นสิขอรับ นายท่านของข้าก็เป็นพ่อค้าธรรมดานี่แหละ แต่ท่านอาจจะมีเรื่องให้ครุ่นคิดมากหน่อยเท่านั้นเอง" เขาพยายามกลบเกลื่อน

เฟิงซือเฟิงยิ้มบางๆ "เช่นนั้นหรือ? แต่ข้าว่าฝีมือดาบของเขาน่าจะเปิดสำนักคุ้มภัยได้สบายๆ เลยนะ หรืออาจจะเป็น...นายทหารที่ปลดประจำการแล้ว?"

นางลองหยั่งเชิงต่อไป

จ้าวอู่เหงื่อตก

"เอ่อ...คือ...นายท่านเคยฝึกฝนวรยุทธ์มาบ้างเพื่อป้องกันตัวขอรับ การเดินทางค้าขายสมัยนี้มันอันตราย คุณหนูก็ประสบกับตัวเองแล้วไม่ใช่หรือขอรับ"

บทสนทนาไม่ได้ความคืบหน้ามากนัก แต่เฟิงซือเฟิงก็พอจะจับเค้าได้ว่าคนกลุ่มนี้กำลังปิดบังความลับสำคัญบางอย่างอยู่

ในขณะเดียวกัน หลี่จิ่งหยวนเองก็กำลังประเมินเฟิงซือเฟิงเช่นกัน

"คุณหนูสกุลเฟิงผู้นี้ดูบอบบาง แต่กลับมีความกล้าหาญและสติปัญญาเฉียบแหลมเกินสตรีทั่วไปนัก การวางแผนรับมือโจรป่า

เมื่อกลางวันก็ทำได้อย่างยอดเยี่ยม ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเพียงคุณหนูที่เติบโตมาในห้องหอ"

เขานึกถึงสายตาที่มุ่งมั่นและน้ำเสียงที่เด็ดขาดของนางขณะบัญชาการ

"หรือว่า...ข่าวลือเรื่องลูกสาวคนเล็กของแม่ทัพเฟิงอวี่ซานที่ถูกส่งมาดูแลกิจการค้าที่เล่าหยางจะเป็นนาง?"

ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัว ทำให้เขายิ่งอยากรู้เรื่องราวของนางมากขึ้น

คืนนั้น ขณะที่ทุกคนหลับใหล เฟิงซือเฟิงนอนไม่หลับ นางคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด

"หยวนจิ่ง...เขาเป็นใครกันแน่? ทำไมถึงมาช่วยเรา? หรือว่าเขามีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง?"

ความสงสัยปนเปกับความรู้สึกขอบคุณและความประทับใจในตัวเขาอย่างบอกไม่ถูก

ทางด้านหลี่จิ่งหยวน เขาก็นอนไม่หลับเช่นกัน ภาพของเฟิงซือเฟิงที่ยืนหยัดต่อสู้กับโจรป่าอย่างไม่เกรงกลัวยังคงติดตาตรึงใจ

"สตรีเช่นนี้น่าสนใจยิ่งนัก" เขายอมรับกับตัวเอง

"หากนางคือบุตรสาวของแม่ทัพเฟิงจริง การทำความรู้จักนางไว้ก็อาจจะเป็นประโยชน์ต่อแผนการของเราในอนาคต"

แต่ลึกๆ แล้ว เขารู้สึกว่าความสนใจของเขาที่มีต่อนางนั้น มันมีอะไรมากกว่าแค่เรื่องผลประโยชน์

สายลมยามค่ำคืนพัดโชยมาเบาๆ ราวกับจะกระซิบปริศนาของแต่ละฝ่ายให้ล่องลอยไปในความมืด ต่างคนต่างมีความลับ ต่างคนต่างมีความสงสัย แต่ในความเงียบงันนั้น ประกายความรู้สึกบางอย่างกำลังค่อยๆ ส่องสว่างขึ้นในใจของคนทั้งคู่...