บทที่ 4 เงาในพายุ

"คุณหนูเล็ก ระวัง!"

เสี่ยวชุ่ยกรีดร้องด้วยความตกใจ เมื่อเห็นหัวหน้าโจรพร้อมดาบเล่มใหญ่พุ่งตรงเข้ามาหมายจะฟันเฟิงซือเฟิง

เฟิงซือเฟิงเบิกตากว้าง นางยกกระบี่สั้นขึ้นเตรียมป้องกัน แต่รู้ดีว่าด้วยกำลังของนางคงต้านทานดาบหนักหน่วงนั้นไม่ไหวเป็นแน่ ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง ร่างของบุรุษผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้นราวกับเงา พุ่งเข้ามาระหว่างนางกับหัวหน้าโจรอย่างรวดเร็ว

เคร้ง!

เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น ประกายไฟแตกกระจาย หลี่จิ่งหยวนในคราบพ่อค้าธรรมดา ใช้ดาบยาวที่ดูเรียบง่ายแต่คมกริบรับดาบของหัวหน้าโจรไว้ได้อย่างมั่นคง แรงปะทะทำให้แขนของหัวหน้าโจรถึงกับสั่นสะท้าน

"เจ้าเป็นใคร?!"

หัวหน้าโจรตวาดด้วยความตกใจ ไม่คาดคิดว่าจะมีคนยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเหยื่อของมัน

หลี่จิ่งหยวนไม่ตอบ แต่ตวัดดาบสวนกลับอย่างรวดเร็วและเฉียบขาด ท่วงท่าการใช้ดาบของเขานั้นงดงามแต่แฝงไว้ด้วยอันตรายถึงชีวิต ทุกกระบวนท่าล้วนเป็นเพลงดาบชั้นสูงที่เน้นประสิทธิภาพและความรุนแรง หัวหน้าโจรที่โอ้อวดในฝีมือของตนเมื่อครู่ บัดนี้กลับต้องถอยร่นอย่างเสียขบวน ถูกเพลงดาบอันดุดันของหลี่จิ่งหยวนกดดันจนแทบหายใจไม่ทัน

เฟิงซือเฟิงมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตกตะลึง "พ่อค้าคนนั้น!" นางจำได้ทันทีว่าเป็นคนเดียวกับที่นางพบในตลาดกลางคืน แต่ฝีมือดาบของเขานั้น...มันไม่ใช่สิ่งที่พ่อค้าธรรมดาพึงมี! แต่ละท่วงท่า แต่ละการเคลื่อนไหว บ่งบอกถึงการฝึกฝนมาอย่างหนักและยาวนาน จิตสังหารอันเยียบเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้นางรู้สึกขนลุกซู่

"พวกเจ้า! มัวยืนบื้ออะไรอยู่! เข้ามาช่วยข้าสิวะ!"

หัวหน้าโจรตะโกนสั่งลูกน้อง เมื่อเห็นว่าตนกำลังจะเพลี่ยงพล้ำ

เหล่าโจรที่กำลังต่อสู้กับคนคุ้มกันของสกุลเฟิงส่วนหนึ่งหันมาหมายจะช่วยหัวหน้า แต่ก็ถูกสกัดกั้นโดยกลุ่มคนของหลี่จิ่งหยวนที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างพร้อมเพรียง จ้าวอู่และองครักษ์อีกสี่ห้าคนเข้าต่อสู้กับเหล่าโจรป่าด้วยฝีมือที่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด การมาของพวกเขาทำให้สถานการณ์พลิกผันในทันที

เฟิงซือเฟิงได้สติ นางรีบสั่งการให้องครักษ์ของตนฉวยโอกาสนี้โต้กลับ

"ทุกคน! บุกเข้าไป! อย่าให้พวกมันหนีไปได้!"

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด แต่บัดนี้ฝ่ายสกุลเฟิงและกลุ่มของ

หลี่จิ่งหยวนกลายเป็นฝ่ายได้เปรียบ เพลงดาบของหลี่จิ่งหยวนนั้นไร้เทียมทาน เขาเคลื่อนไหวราวกับพายุที่โหมกระหน่ำ ฟาดฟันเหล่าโจรล้มลงทีละคนสองคนโดยไม่เสียแรงมากนัก ส่วนจ้าวอู่และพวกก็จัดการกับโจรที่เหลือได้อย่างง่ายดาย

ในที่สุด หัวหน้าโจรก็ถูกหลี่จิ่งหยวนตวัดดาบจนดาบในมือหลุดกระเด็น ก่อนจะถูกปลายดาบเย็นเยียบจ่ออยู่ที่ลำคอ

"ยอม...ข้ายอมแล้ว! โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!"

หัวหน้าโจรหน้าซีดเผือด ร้องขอชีวิตอย่างน่าสมเพช

เหล่าโจรที่เหลือเมื่อเห็นหัวหน้าของตนถูกจับ บ้างก็ทิ้งอาวุธยอมจำนน บ้างก็พยายามหลบหนี แต่ก็ถูกตามจับกุมได้ในที่สุด

เมื่อการต่อสู้สงบลง บริเวณหุบเขาเต็มไปด้วยร่างของเหล่าโจรที่บาดเจ็บและถูกจับมัด เฟิงซือเฟิงเดินสำรวจความเสียหาย บรรดาคนคุ้มกันของนางบาดเจ็บไปหลายคน แต่โชคดีที่ไม่มีใครเสียชีวิต นางมองไปยังหลี่จิ่งหยวนที่กำลังยืนคุมเชิงหัวหน้าโจรอยู่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและขอบคุณ

"ขอบคุณท่านมากที่ช่วยเหลือ หากไม่ได้ท่าน เกรงว่าวันนี้พวกเราคง..."

เฟิงซือเฟิงเอ่ยขึ้น พยายามเก็บงำความประหลาดใจในตัวตนของบุรุษผู้นี้เอาไว้

หลี่จิ่งหยวนหันมามองนาง แววตาของเขายังคงเย็นชาเช่นเดิม

"ข้าเพียงแค่ผ่านมา และไม่ชอบเห็นคนอ่อนแอถูกรังแกเท่านั้น"

เขาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะหันไปสั่งจ้าวอู่

"จัดการมัดพวกมันให้แน่นหนา แล้วนำตัวไปส่งทางการ"

"พ่ะย่ะค่ะ...เอ่อ...ขอรับนายท่าน!"

จ้าวอู่เกือบจะหลุดคำเรียกตามยศศักดิ์ออกมา

เฟิงซือเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อยกับคำว่า "นายท่าน" ที่หลุดออกมาแว่วๆ ยิ่งทำให้ความสงสัยในตัวตนของบุรุษผู้นี้เพิ่มมากขึ้น เขาสวมชุดพ่อค้าธรรมดา แต่กลับมีคนคุ้มกันที่ดูเหมือนทหารองครักษ์ชั้นยอด ทั้งยังเรียกเขาว่า "นายท่าน" อีกด้วย เขาเป็นใครกันแน่?

"ข้ามีนามว่าซือเฟิง ไม่ทราบว่าท่านผู้มีพระคุณมีนามว่าอะไร?"

เฟิงซือเฟิงถามอย่างสุภาพ พยายามหยั่งเชิง

หลี่จิ่งหยวนมองหน้านางนิ่ง ก่อนจะตอบสั้นๆ "หยวนจิ่ง" เขาใช้ชื่อปลอมที่เตรียมไว้

"ข้าเป็นเพียงพ่อค้าเร่ร่อนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น"

"พ่อค้าเร่ร่อนธรรมดา...ที่มีฝีมือดาบสูงส่งถึงเพียงนี้?"

เฟิงซือเฟิงเลิกคิ้ว ไม่เชื่อในคำพูดของเขาสักนิด

"และบังเอิญผ่านมาเจอพวกเรากำลังเดือดร้อนพอดีอย่างนั้นหรือ?"

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของหลี่จิ่งหยวน เป็นรอยยิ้มที่อ่านความหมายได้ยากยิ่ง

"โลกนี้มีเรื่องบังเอิญเกิดขึ้นได้เสมอ คุณหนูซือเฟิง"

ทั้งสองสบตากัน ต่างฝ่ายต่างประเมินและสงสัยในตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่าย แม้จะยังไม่เปิดเผยออกมา แต่ความรู้สึกแปลกๆ บางอย่างได้เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของคนทั้งคู่ ความประทับใจในความกล้าหาญและความสามารถของอีกฝ่าย ความอยากรู้อยากเห็นในความลับที่ซ่อนเร้น และบางที...อาจจะเป็นประกายเล็กๆ ของความสนใจที่เกินกว่าสหายร่วมสถานการณ์

พายุแห่งการต่อสู้เพิ่งจะสงบลง แต่พายุแห่งอารมณ์และความรู้สึก...เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น