INICIAR SESIÓNCompartir
คือเธอ 7
Última actualización:
2026-01-14 22:33:47เสียงเข้มที่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นการตำหนิ ทำให้คนทั้งคู่ชะงัก
“คุณภพ” หญิงสาวเอ่ยเสียงเบา เมื่อเจ้าของเสียงที่เรียกชื่อเธอเดินเข้ามายืนข้างกาย
“น่าดีใจนะ ที่คนอย่างนายอุตส่าห์ให้เกียรติมางานของฉัน”
กิตติภพเอ่ยทักคู่สนทนาของหญิงสาว แต่รอยเสียงกึ่งแดกดันนั้นทำให้คนฟังอดขมวดคิ้วไม่ได้ เธอรู้สึกได้ถึงความไม่ลงรอยกันของคนทั้งคู่
“ยินดีด้วย...ที่นี่สวยมาก” สิงหาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่หากใครที่ฟังอยู่คงรู้ได้ทันทีว่าชายหนุ่มเพียงชื่นชมตามมารยาท คล้ายไร้ความสนใจต่อผลงานที่อีกฝ่ายแสนจะภาคภูมิใจ
“ขอบใจ” กิตติภพก็ตอบรับตามมารยาทเช่นกัน ก่อนจะรวบไหล่มนของคนที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยแนะนำ
“เกือบลืมไป...นี่น้องป่าน ว่าที่คู่หมั้นของฉัน” กิตติภพกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ เมื่อเห็นแววตาของสิงหาไหววูบ แม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม
“ปาหนันค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก” หญิงสาวนิ่วหน้าเล็กน้อย เมื่อรับรู้ได้ถึงแรงบีบจากมือแข็งแรงที่โอบไหล่ของเธออยู่ สัมผัสได้ว่ากิตติภพกำลังไม่พอใจอะไรบางอย่าง
“สิงหาครับ...ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการครับ คุณป่าน” สิงหาแนะนำตัวเสียงเรียบเรื่อย แต่ในเนื้อเสียงนั้นกลับรู้สึกถึงความอ่อนโยนอย่างบอกไม่ถูก
“สิงหา?” ปาหนันทวนคำคล้ายครุ่นคิด ปะติดปะต่อเรื่องราวในอดีตอยู่เพียงครู่เดียว ดวงตาคู่หวานใสก็ฉายประกายแวววาวราวกับนึกเรื่องบางอย่างขึ้นได้
สิงหายกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยประกายสดใสของคนตรงหน้า
“คุณสิ... ”
“น้องป่าน! พี่ต้องไปเปิดงานแล้วนะ...รู้ไหมว่าถ้าช้ากว่านี้จะเสียฤกษ์” น้ำเสียงตำหนิที่ดังสวนขึ้นมาพร้อมแรงบีบที่ไหล่มน ทำเอาปาหนันต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อยเมื่อบังเอิญสบเข้ากับดวงตาของคนกิตติภพที่กำลังฉายแววไม่พอใจชัดเจน
“ขอบคุณที่มางานวันนี้ แต่คงคุยกันนานกว่านี้ไม่ได้...กลัวจะเสียฤกษ์!” กิตติภพตัดบทสนทนา ก่อนจะปรายตามองสิงหาด้วยความหงุดหงิด แล้วดึงร่างบางในอ้อมแขนเดินกลับไปยังด้านหน้าเวทีทันที
สิงหามองตามร่างบางในอ้อมแขนของกิตติภพไปจนสุดสายตา
“เชี่ยสิงห์...องค์ลงหรือไง? มึงถึงยืนคุยกับอริเก่าได้” พายัพที่ยืนมองอยู่แต่แรกร้องถาม
“หาเจอแล้ว”
คำตอบที่ไม่ตรงคำถามกับรอยยิ้มมุมปากของสิงหา ทำให้พายัพได้แต่มองเพื่อนสนิทอย่างไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรนัก
“เจอ? มึงทำอะไรหล่นหาย” พายัพถามงงๆ แต่ก็สัมผัสได้โดยสัญชาตญาณว่าเพื่อนสนิทที่มักจะไม่ค่อยมีอารมณ์ร่วมต่อสิ่งเร้ารอบข้างอย่างสิงหา...กำลังอารมณ์ดีมาก!
“...”
“คงไม่ใช่สาวสวยชุดดำที่ไอ้ภพมันควงมาใช่ไหม?” พายัพร้องถาม พลางหรี่ตามองเพื่อนอย่างจ้องจับผิด
“ถ้าใช่แล้วจะทำไม?” สิงหาตอบกลับเพื่อนด้วยคำถาม ทั้งที่สายตายังคงจับจ้องร่างบางที่หอบกุหลาบสีขาวช่อโตขึ้นไปให้เจ้าของงานบนเวที หลังจากที่อีกฝ่ายกล่าวเปิดงานเสร็จ
“แปลก? กูไม่เคยเห็นมึงจะสนใจผู้หญิงที่ไหน นอกจาก...”
พายัพหยุดคำพูดไว้เท่านั้น ก่อนจะตวัดสายตาไปยังร่างระหงที่ยืนคู่กับกิตติภพอยู่บนเวทีอีกครั้งด้วยสายตาพิจารณา แล้วก็ต้องร้องอุทาน
“เชี่ย! รูปวาดในห้อง” พายัพมองหญิงสาวที่อยู่บนเวทีอีกครั้ง อย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา
“ตามหากันมาตั้งหลายปี ทั้งที่อยู่ใกล้กันแค่นี้เอง” สิงหาบอก มุมปากยังคงประดับรอยยิ้มไม่จาง
“กูว่าแล้วเชียว...ถึงว่าทำไมหน้าคุ้นๆ ” พายัพบอกสิ่งที่คิดกับเพื่อนสนิท
“ปาหนันเป็น ‘ว่าที่คู่หมั้น’ ของไอ้ภพ”
“เชี่ย! แล้วมึงจะทำไงเนี่ย!?” น้ำเสียงแตกตื่นของพายัพทำให้สิงหาต้องขมวดคิ้ว พลางหันหน้ามองเพื่อนสนิทอย่างไม่เข้าใจ
“แล้วทำไมต้องทำอะไร?” สิงหาถามงงๆ
“ก็มึงชอบเขาไม่ใช่หรือไง?” พายัพร้องถามเสียงหลงกับท่าทีไม่เข้าใจอะไรเลยของเพื่อนสนิท
“เปล่า..” หลังจากนิ่งไปหลายวินาทีกับคำถามของเพื่อน สิงหาก็ตอบกลับสิ่งที่คิดอย่างไม่เต็มเสียงนัก “ก็แค่รู้สึกอยากขอบคุณเฉยๆ ”
“เหรอ?” คำตอบรับสั้นๆ ของพายัพทำให้คนฟังต้องขมวดคิ้ว รู้สึกร้อนตัวขึ้นมาเสียเฉยๆ สุดท้ายก็เลือกเดินหนีสายตาจ้องจับผิดเพื่อนสนิท
“...”
“เอ๋า!?...คุยกันอยู่ดีๆ มึงก็เดินหนีกูซะงั้น” พายัพบอกกลั้วหัวเราะ ก่อนจะส่ายหน้าคล้ายระอากับความเชื่อแปลกๆ ของคนที่เดินหนีไปแล้ว
ตามหามา 5 ปี
รู้ได้ทันทีแค่เห็นวูบเดียว
แล้วยังกล้าพูดอีกว่า...แค่อยากขอบคุณ?
Último capítulo
บุพเพสนธยา ตอนพิเศษ (เบื้องหลังความทรงจำ) 192
เด็กชายณเรศไม่ได้ตอบคำถามแต่ก็มองสบตาของคนตรงหน้าโดยไม่หลบ แม้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอิดโรยจะเรียบเฉยจนยากจะอ่าน แต่ดวงตาคู่หม่นที่มองตอบมากลับอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความเข้าใจ อีกทั้งยังคงหลงเหลือร่องรอยของความแตกร้าวและเต็มไปด้วยความทุกข์โศก...ความสูญเสียและการพลัดพราก“ทำไมถึงทำเหมือนว่าตัวเองเข้าใจความรู้สึกของฉัน? เธอเข้าใจมันจริงๆ หรือเปล่า?”“...ผมแค่คิดว่ามันคงคล้ายกัน” ในที่สุดเด็กน้อยที่นั่งเฝ้าไข้อยู่ข้างเตียงก็เริ่มตอบคำถาม“จะช่วยเล่าเรื่องของเธอให้ฉันฟังได้ไหม”เด็กน้อยพยักหน้ารับ“ตอนที่แม่ของผมตาย ผมเสียใจมากๆ เสียใจที่แม่ไม่ยอมพาผมไปอยู่ด้วยกัน”มือเล็กที่ถือผ้าขยับหยุกหยิกคล้ายทำตัวไม่ค่อยถูก“แต่ก็คิดได้ว่าผมยังมีน้องสาวอยู่ แม่คงอยากให้ผมอยู่เป็นเพื่อนน้องครับ”เด็กชายณเรศพูดมาถึงตรงนี้ก็เริ่มน้ำตาคลอหน่วย มือเล็กปาดน้ำตาลวกๆ จนใบหน้าเล็กเกิดรอยแดงเป็นริ้วขึ้นให้เห็น ก่อนจะสูดน้ำมูกแล้วตั้งตัวตรงขึ้นอีกครั้งเพื่อเล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่พยายามสดใสขึ้นอีกนิด“ผมเลยสัญญากับแม่ที่อยู่บนสวรรค์ แล้วก็สัญญากับน้องว่าจะดูแลน้องให้ดี..” รอยยิ้มจืดเจื่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังเต็มไปด
บุพเพสนธยา ตอนพิเศษ (เบื้องหลังความทรงจำ) 191
ยามดึกสงัดช่างเต็มไปด้วยความรู้สึกหนาวเหน็บจนเย็นจัดไปถึงขั้วหัวใจ ปราลีขดร่างที่สั่นไหวไปกับผ้าห่มคล้ายต้องการไออุ่น แต่ในเวลาเดียวกันภายในร่างกายกลับรู้สึกร้อนราวกับถูกไฟเผา ลำคอแหบแห้งและเจ็บระบมทุกครั้งที่ฝืนกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะไอโขลกๆ ออกมาเพราะเสมหะเหนียวหนืดในลำคอเธอกำลังจะตายแล้วสินะ?ตายไปเสียเลยก็ดีเหมือนกัน เธอไม่อยากอยู่บนโลกนี้ต่อไปอีกแล้ว...ให้มันจบเสียตรงนี้เถอะ“...คุณแม่ คุณแม่ลุกขึ้นมากินยาก่อนนะครับ” น้ำเสียงแหบเล็ก และบางเบาราวกับกลัวจะรบกวนคนที่กำลังหลับใหล แต่ในเวลาเดียวกันก็พยายามจะปลุกให้อีกฝ่ายลืมตาตื่น “กินก่อน ค่อยนอนต่อนะครับ”“..อ.ออกไป..”ปราลีแค่นเสียงทั้งที่ยังกึ่งหลับกึ่งตื่น“กินยาเถอะนะครับ” เด็กชายณเรศยังคงยืนยันคำเดิม แต่น้ำเสียงกลับสั่นเครือจนเกือบจะกลายเป็นการอ้อนวอน “แค่กินยาเท่านั้น”“ฉันไม่กิน!” คนที่อยากจากโลกนี้ไปมากกว่าอยากจะอยู่ตวาดเสียงแหบแห้ง ก่อนจะไอโขลกๆ จนหน้าดำหน้าแดงเพราะใช้เสียงมากเกินไป แต่ก็ยังไม่ลดความเกรี้ยวกราดลง “ฉัน.อยาก.ตาย!”“...” เด็กน้อยนิ่งไป แต่ก็ยังคงมองมาที่คนป่วยไม่วางสายตาแม้จะเห็นไม่ชัดเพราะพิษไข้ทำให้สายตาพร่า
บุพเพสนธยา ตอนพิเศษ (เบื้องหลังความทรงจำ) 190
ย้อนกลับไปเมื่อสามเดือนก่อนตอนที่รู้ว่าสามีของเธอแอบรับเอาเด็กจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาอุปการะโดยไม่บอกกล่าว ก็เพียงแค่นึกขุ่นใจเล็กน้อยเท่านั้น เพราะณเรศเป็นเด็กที่ค่อนข้างเรียบร้อยและพึ่งพาได้ แตกต่างจากบุตรชายเพียงคนเดียวที่อยู่ในวัยไล่เลี่ยกัน...สิงหานั้นซุกซนราวกับลิงค่าง ซ้ำยังชอบเล่นแรงๆ ตามประสาเด็กผู้ชาย จนทำให้คนเป็นแม่อดหวั่นใจไม่ได้เพราะตนเองกำลังตั้งท้องอ่อนๆการมีณเรศเข้ามาช่วยเบี่ยงความสนใจและคอยเป็นเพื่อนเล่นของสิงหาจึงทำให้ปราลีเบาแรงและเบาใจลงมาก แม้ว่าจะไม่ได้รู้สึกสนิทใจ แต่ก็วางใจในตัวเด็กชายไม่น้อย...จวบจนเมื่อหนึ่งเดือนก่อน เธอเดินสะดุดของเล่นที่บุตรชายวางทิ้งไว้จนเกือบล้ม แต่เคราะห์ยังดีที่ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเพราะณเรศเอาตัวเองเข้ามารองรับไว้ได้ทันแต่เมื่อไปตรวจที่โรงพยาบาลกลับพบว่าเด็กหยุดหายใจไปแล้ว! ภาวะครรภ์เป็นพิษพรากเอาลูกน้อยที่ยังไม่มีโอกาสได้พบหน้าไปจากเธอและครอบครัวการสูญเสียที่ได้รับมาในเวลาที่เราไม่ทันได้ตั้งรับนั้นรุนแรงเกินไปรุนแรงจนรู้สึกเหมือนทุกอย่างมันพังทลายลง ปราลีขอห่างจากสามีและบุตรชายสักพัก เธอไม่อาจกอบเก็บความปวดร้าวไว้กับตัวแล้
บุพเพสนธยา ตอนพิเศษ (เบื้องหลังความทรงจำ) 189
ใบหน้างดงามเปื้อนน้ำตากำลังเหม่อมองไกลอย่างไร้จุดหมาย หญิงสาวอยู่ในชุดคลุมท้องที่ดูจะใหญ่เกินขนาดตัวของหล่อนไปหลายไซซ์ทีเดียว ร่างบางนั่งอยู่บนพื้นเย็นเฉียบแทนที่จะเป็นโซฟากว้างหนานุ่มข้างกาย มือซีดขาวราวไร้สีเลือดยังคงลูบหน้าท้องแบนราบของตัวเองซ้ำไปซ้ำมาเหมือนที่ทำมาตลอดหลายสัปดาห์ สักพักน้ำตาเม็ดกลมก็เริ่มร่วงเผาะจากดวงตาคู่งามที่เคยเปี่ยมสุขอีกระลอกลูกไม่อยู่กับเธอแล้ว..แค่ลูกคนเดียวก็ดูแลไม่ได้ เธอเป็นแม่แบบไหนกัน?คำถามซ้ำๆ ดังก้องในความคิดและบาดลึกเข้าไปถึงจิตวิญญาณ ทำให้หญิงสาวที่เพิ่ง ‘แท้ง’ ลูกไปรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองกำลังจะแตกสลาย น้ำตายังคงอาบแก้มนวลไร้สีเลือดจนเปียกปอน‘แอ๊ดดดด...’เสียงประตูไม้บานใหญ่ที่ถูกเปิดออกอย่างช้าๆ ด้วยความระมัดระวัง แต่เพราะมันเป็นไม้สักทั้งบานทำให้น้ำหนักของมันมีมากจนทำให้เกิดเสียงทุกครั้งที่มีคนใช้งานปราลีผินหน้ามองดูผู้มาเยือนเพียงเล็กน้อย ก่อนดวงตาอับแสงจะเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวและชิงชัง มือบางคว้ากล่องไม้ที่ใช้บรรจุกระดาษทิชชูขว้างใส่ผู้มาเยือนในทันที จนเกิดเสียงดัง ‘โครม!’ ก่อนจะตามด้วยข้าวของมากมายที่เรียกได้ว่าเป็น ‘อะไรก็ได้’ ที่เ
บุพเพสนธยา บทส่งท้าย 188
ดวงตาหวานกะพริบขึ้นลงช้าๆ เพื่อขับไล่ความง่วงที่มี มือบางยังควานหาอ้อมกอดอบอุ่นที่ชวนให้รู้สึกผ่อนคลายยามหลับ แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า? ปาหนันลุกขึ้นจากที่นอนหนานุ่มอย่างเกียจคร้าน เพราะถึงแม้ว่าเธอจะไม่เหนื่อยจนแทบหมดสภาพเช่นที่สิงหาเป็น แต่ก็อ่อนล้าไม่น้อย การนอนหลับไปอย่างยาวนานหลายชั่วโมงทำให้ร่างกายที่อ่อนล้าได้พักผ่อนและฟื้นฟูพลังกายที่สูญเสียไปจากการโหมงานหนักติดต่อกันร่วมสามเดือนได้อย่างดีเยี่ยม“ขี้เซาจริงนะครับ คุณภรรยา”เสียงทุ้มเจือรอยเย้าแหย่กระซิบแนบริมหูสวยของคนที่นั่งบิดขี้เกียจอยู่บนเตียงนุ่ม“ก็มันเหนื่อยสะสมนี่ค่ะ คุณสามี” ปาหนันตอบอย่างหยอกล้อ ก่อนจะคล้องแขนรอบคอของคนที่รวบเอวบางของเธอไว้ทันที เหมือนลูกแมวน้อยที่พร้อมจะคลอเคลียเจ้าของอยู่ตลอดเวลาเมื่อยามเข้ามาใกล้“...” เมื่อแน่ใจว่าคนที่กลายร่างเป็นลูกแมวน้อยชอบคลอเคลีย ไม่ได้ตื่นตระหนกยามตนเองเข้าใกล้ ซ้ำยังออดอ้อนจนยากจะอดใจไหว จนต้องเอ่ยถามออกไปทั้งที่ความคิดล่วงเลยไปไกลเกินกู่“ถ้าเกิดว่า...ต้องเหนื่อยกว่านี้จะไหวเหรอ?”คนฟังหัวเราะเสียงใสกับคำถามที่ชวนใจเตลิด ก่อนจะครุ่นคิดเพียงครู่แล้วตอบกลับตามใจคิด“ก็ต้อ
บุพเพสนธยา บทส่งท้าย 187
จังหวัดเชียงใหม่ อากาศยามเช้าของเมืองเหนือทำให้หญิงสาวที่เพิ่งมาถึงยิ้มสดใส ต่างจากคนข้างกายที่ใบหน้าบูดบึ้งราวกับโกรธใครมาร่วมร้อยปี วันนี้เป็นเช้าวันแรกหลังจากพิธีแต่งงานอันแสนเหน็ดเหนื่อยที่เพิ่งผ่านพ้นไป ด้วยเพราะหน้าที่การงานของคนทั้งคู่ ทำให้ในช่วงเตรียมงานแต่งตลอดระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมาวุ่นวายจนแทบจะเรียกได้ว่า ‘ยุ่งจนหัวหมุน’ เมื่อรวมกับพิธีการต่างๆ ที่แสนยาวนานตั้งแต่เช้าจรดเย็น พอเข้าห้องหอคนทั้งคู่ก็แทบจะสลบในทันที ซ้ำยังต้องตื่นมาขึ้นเครื่องตั้งแต่เช้ามืดตามตารางที่วางไว้แต่แรก ทำให้ความเหน็ดเหนื่อยที่สะสมแสดงออกมาทางสีหน้าอย่างชัดเจนเจ้าบ่าวหมาดๆ ยังนึกขอบคุณกิตติภพและดารินทร์ที่รับคำขอร้องในการฝากเลี้ยงเด็กหญิงดาหลาร่วมสองสัปดาห์ของการมาฮันนีมูนครั้งนี้ แต่จริงๆ ต้องบอกว่ากิตติภพยินดีเสียยิ่งกว่ายินดีเพราะตั้งแต่เกิดเรื่องมากมายจนได้รับรู้ว่าหนูน้อยเป็นบุตรสาวของตนเอง เขาก็แทบจะมาเฝ้าแม่หนูน้อยเช้าเย็นจนกลายเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้ว พอเอ่ยปากฝากหนูน้อยไว้ คนรับฝากก็ยิ้มกว้างราวกับเด็กที่ได้ของขวัญชิ้นใหญ่ที่รอคอยมานานอย่างไรอย่างนั้น “คุณสิงห์ทำไมทำหน้าอ
También te puede gustar
OBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์ (4P) NC20+
Beefy Cat49.2K vistasคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้202.5K vistasเด็กเสี่ย NC-25
C96.6K vistasสัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา359.6K vistasยอดรักทัพเทวา (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๓)
ฟ้าดุษฎี110 vistasเพทายลายกะรัต
เนื้อทราย72 vistasเรื่องสั้นอีโรติก
ชามารา157 vistasรักคืนรัง ในวันที่ใจพังทลาย
Dan-bi3 vistas
