chapter 6

“บอก...ไม่บอก แล้วเรื่องอะไรฉันจะบอกแกล่ะ บอกไปก็ไม่เป็นความลับสิ ไม่บอกหรอกย่ะ” หญิงสาวยกนิ้วชี้ขึ้นส่ายไปมา นัยน์ตาใสพร่างพราวระยับ ทำเสียงขลุกขลักในลำคอ อย่างบอกให้รู้ว่ากำลังกลั้นหัวเราะอย่างสุดความสามารถ ดูได้จากแก้มนวลเนียนใสที่สีระเรื่อขึ้นป่องออก

“แกเก่งไม่ใช่เหรอ เดาเอาเองสิ” ความจริงเธอยังนึกไม่ออกว่าจะพูดอะไร แค่ขู่เอาไว้ก่อนเท่านั้นเองแหละ

“บอกมานะแก ไม่งั้นฉันไม่พาแกกลับนะโว้ย”

กฤติกาหน้ามุ่ยเมื่อผู้เป็นเพื่อนเล่นมุกนี้ จะทำไงได้ก็เธอดันขอติดรถอีตาผิวหมึกนี่มาซะด้วย หญิงสาวกลอกตาไปมากอย่างคนคิดหนัก “อ๊ะ...ฉันบอกแกก็ได้ จะทำอะไร แกเอาหูมาใกล้ๆ สิ จะได้บอกเสียงดังๆ ฟังชัดๆ ” คิดว่าเธอจะแพ้ง่ายๆ งั้นหรือ หึ...คิดผิดเสียแล้วไอ้เพื่อนเกลอ

“แกมีแผนอะไรหรือเปล่ายายลูกเจี๊ยบ” จะไม่ให้เขาถามอยางนี้ได้ยังไง ก็ดวงตายายเพื่อนตัวแสบมันเปล่งประกายพร่างพราวระยับเหลือเกินนี่น่า ต้องหาเรื่องคิดแกล้งเขาอยู่แน่ ๆ

“เปล๊า” กฤติกาตอบปฏิเสธเสียงสูงลิ่ว สะบัดศีรษะจนเส้นผมกระจาย แถมฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันซี่เล็กขาวสะอาดเรียบตัวกันอย่างเป็นระเบียบ หลุบตาเล็กน้อยปิดบังความเจ้าเล่ห์ไม่ให้เพื่อนหนุ่มได้เห็น “แล้วแกจะฟังไหมล่ะ ถ้าฟังก็เข้ามาใกล้ๆ ซะดีๆ ”

แสงกล้าตกหลุมอย่างง่ายดาย ร่างสูงแกร่งเดินเข้าหาเพื่อนสาว ซึ่งโยกมือขึ้นโอบรอบบ่ากว้างให้เขาย่อตัวลงเล็กน้อย ก่อนแม่ลูกไก่ตัวจิ๋วจะจับหูและ...

“ยายลูกเจี๊ยบ” แสงกล้าร้องเสียงดังลั่นหลังจากหายมึน เพราะยายเพื่อนตัวดีดันแกล้งตะโกนใส่หูเขา ก่อนวิ่งไปยืนไกลๆ พร้อมเสียงหัวเราะดังลั่นจนเขาต้องหัวเราะตาม “มาให้ฉันเตะแกซะดีๆ ยายลูกเจี๊ยบตัวแสบ”

“กิ้วๆ แน่จริงแกก็ตามให้ทันสิ” ถ้าเป็นไปได้กฤติกาแทบจะฉีกปาก ลอยหน้าลอยตายั่ว พร้อมหันหลังให้สะบัดสะโพกส่ายไปมาอีกด้วย แต่เพราะไม่ได้อยู่กันในกลุ่มเพื่อนฝูง เลยทำได้แค่เพียงก้าวลิ่วๆ ออกไปจากอาคารสนามบินโดยไม่มองว่าผู้เป็นเพื่อนไม่ได้เดินตามมาด้วย จะด้วยเหตุบังเอิญหรือความเฟอะฟะของสาวเจ้าเลยเกิดมีอุบัติเหตุเล็กๆ ขึ้น!

ปึก!!

“อุ๊ย!!” กฤติการ้องอุทานเบาๆ เพราะตกใจ เมื่อการหยอกล้อของเธอกับเพื่อนทำให้เกิดอุบัติเหตุ ด้วยขาไพล่ไปสะดุดเข้ากับกระเป๋าใบย่อม ที่วางแอบไว้หรืออะไรก็ไม่รู้ ทำให้ร่างเพรียวบางเซถลาไปซนเข้ากับอะไรบางอย่างที่คงไม่ใช่ผนัง เพราะขณะชนแรงปะทะทำให้เธอกระเด็นกระดอนถอยมาด้านหลังนั้นไม่ได้แข็งกระด้าง ก่อนจะมีแขนสอดมาโอบรัดร่างช่วยประคองไม่ให้ล้มหงายไปด้านหลัง ก้นกระแทกพื้นให้อับอายผู้คนที่เดินผ่านไปมา

อื้อฮือ...อีตานี่ท่าจะสำอางใช่เล่น ทำไมเธอถึงคิดอย่างนั้นหระหรือ ก็กลิ่นกายที่สะอาดสะอ้านบวกกับกลิ่นโคโลญจ์หอมๆ ที่ลอยมาแตะจมูก หอมจนต้องสูดกลิ่นซ้ำนะสิ

“จะยืนซบอีกนานไหม” คนถามคลายแขนออกเมื่อเห็นว่าคนชนสามารถยืนตั้งหลักได้แล้ว

อารมณ์วาบหวามและจินตนาการที่ลอยบรรเจิดอยู่ถูกสายลมพัดลอยไปไกล ด้วยน้ำเสียงห้าวเข้มและดุกร้าว ราวกับฟ้าผ่าดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท

‘แหม...ขี้เหนียวชะมัด ขอซบหน่อยก็ไม่ได้’ ชิ...จมูกเล็กโด่งได้รูปยู่ย่น แบะกลีบปากอิ่มเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิด แล้วถ้าเธอได้ยินความคิดของคนตัวใหญ่ที่เอนอิงตัวซบอยู่ คงจะไม่เพียงแค่หงุดหงิด แต่จะร้อนรุ่มไปทั้งทรวง พ่วงด้วยเพลิงโทสะที่แผ่ซ่านไปทั่วกายเชียวล่ะ

ปกติแล้วการที่มีผู้หญิงวิ่งรี่เข้ามาชนแบบนี้ คิดได้อย่างเดียวเลยว่าเธอให้ท่า อยากให้เขาพาขึ้นเตียง แต่เพราะมาเรื่องงานที่สำคัญมาก จนเขาไม่อยากเอาตัวเข้าไปเกี่ยวข้องกับผู้หญิงเสียการเสียงาน แม้ว่าเธอคนนั้นจะมานอนแก้ผ้าหราอยู่บนเตียงก็ตามที แล้วยิ่งกับยายตัวเล็ก ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงฟูฟ่องราวกับไม้กวาด และยังพกพาเอาความเฟอะฟะซุ่มซ่ามติดตัวมาด้วย คงได้สะดุดขอบเตียงขาหักก่อนได้ขึ้นสวรรค์เสียมากกว่า

แม้ใบหน้าคมดุจะติดไปทางเรียบเฉยจนเป็นเย็นชา ราวกับมีหน้ากากสวมเอาไว้ แต่ในดวงตากลับบ่งบอกถึงความรำคาญ ‘เมื่อไหร่ยายเบ๊อะซุ่มซ่ามนี่จะถอยออกไปเสียที เบียดอยู่ได้ คิดว่าเขาไม่รู้หรือไงว่าเป็นผู้หญิงอกใหญ่น่ะ’

กลีบปากอิ่มแบะออก ไล่สายตาราวกับแก้วมองขึ้นไปทีละน้อย แม้ไม่อยากจะคิดอะไร ด้วยว่าเธอเป็นกุลสตรีที่แสนจะเรียบร้อย (ประเภทผ้าที่ขยำๆ ยับๆ ไปหมกไว้ในตู้ผ้า) ไม่ควรคิดอะไรกับผู้ชายที่เพิ่งพบเจอยังไม่เห็นหน้าด้วยซ้ำ แต่ว่าสายตามันถูกดึงดูดให้หยุดชะงักจากแผงอกกว้างล่ำสัน

ริ้วลมร้อนผ่าวพัดไม่รู้พัดมาจากไหน ได้ไปรวมตัวกันอยู่ที่พวงแก้มใส จนกฤติกาคิดว่ามันคงแดงระเรื่อราวกับผลเชอร์รี่ อากาศที่นี่คงร้อนมาก พ่อคนตัวใหญ่ถึงได้ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีนวลตาออกลงมาเกือบจะครึ่งแผง ทำให้เธอได้เห็นอกกว้างบึกบึน ลอนกล้ามเนื้อแน่นสวยงามอย่างที่เขาเรียกว่ามีซิกแพ็ก

‘โอ๊ย!! เป็นบ้าอะไรไปนี้ อยากซบซุกอกกว้างจนตัวสั่นแล้ว อยากหม่ำผู้ชายหุ่นล่ำเป็นอาหารเที่ยง ใครก็ได้ช่วยลูกที’

“จะให้ฉันยันเธอออกไปหรือว่าเธอจะถอยออกไปเอง” ชายหนุ่มถามพลางส่งเสื้อโค้ตที่พาดไว้บนท่อนแขนไปให้กับลูกน้องที่เดินตามติดมา มือใหญ่จับแขนกลมกลึงของแม่คนซุ่มซ่ามเตรียมจะดันออก

เปรี้ยะๆ...เสียงแก้วในหูแตก เพราะคำพูดที่กฤติกาคิดว่ามันหยาบคายที่สุด ด้วยว่ามันไปทำลายความคิดเพ้อฝันของเธอ จากที่ลอยละลิ่วบนแผ่นฟ้าให้ตกลงมานอนจุกอยู่บนพื้นดินในฉับพลัน แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นไปอีกนิด...

ลำคอหนาแกร่ง ระหว่างคางบึกบึนและริมฝีปากหนาสีสดนั้นเป็นร่องหลุมอยู่เล็กน้อย ไล่ขึ้นไปเป็นจมูกโด่งขึ้นสัน ก่อนจะรู้สึกเหมือนกับว่าโลกหยุดหมุน ทุกสิ่งทุกอย่างหยุดทำงานไปชั่วขณะหนึ่ง เมื่อประสบพบกับนัยน์ตาเทาอมเขียวขี้ม้าที่ทำเอาหัวใจสาวน้อยอายุยี่สามปีหมาด ๆ ไม่เคยมีคู่ใจมาคลอเคลียชิดใกล้อย่างเธอสะดุดจังงัง ราวถูกศรแห่งความพึงพอใจปักอก

‘โอ้...เทพบุตรมาจุติบนโลกมนุษย์หรือไงนะ ทำไมถึงได้หล่อขนาดนี้ หล่อยิ่งกว่าพระเอกหนังเสียอีก’

“จะมองอีกนานไหม” ชายหนุ่มเอ่ยถามกระแสเสียงกรุ่นความหงุดหงิดที่ข่มกลั้นเอาไว้ไม่มิด รู้อยู่หรอกน่ะหน้าตาเขามักเรียกความสนใจจากผู้หญิงราวกับเป็นแม่เหล็กดึงดูด แต่ไอ้ประเภทที่ตาโตราวกับไข่ห่าน อ้าปากกว้างอย่างไม่กลัวแมลงวันหัวเขียวจะบินเข้าไปทำรังวางไข่ได้อย่างผู้หญิงตรงหน้านี่เขาไม่เคยเจอ

กฤติกาหุบปากที่อ้ากว้างแทบไม่ทัน “ขอ...ขอโทษค่ะ” คำขอโทษที่เผลอหลุดพูดภาษาไทยออกไปนั้น เบาหวิวจนแทบจะไม่ออกจากปากด้วยซ้ำ ก่อนเธอจะเรียกสติกลับคืนมา และรีบเอ่ยสำทับด้วยภาษาอังกฤษไป เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ามิใช่คนไทย