ログイン“ข้าไม่อยากรอเลย อิงฮั่ว...ขอให้ข้าได้เชยชมเจ้าสักนิดได้หรือไม่” มือซนล้วงเข้าไปในสาบเสื้อของนางบีบเคล้าคลึงเต้าอวบเป็นจังหวะ “ท่านอ๋อง...คนอยู่ข้างนอกมากมายนักเจ้าค่ะ” “ชิงชาง เจ้าไปปล่อยจินหลิวกับบ่าวไล่ออกไปจากตำหนักอุดร...นางจะไปที่ใดไม่รับรู้ แล้วใครอยู่ด้านนอก ออกไปให้หมด องค
เสวียตงซานกลับถึงตำหนักอุดร ที่มีกองทัพของท่านแม่ทัพว่านคอยดูแลความปลอดภัยอยู่ เขารู้จากชิงชางแล้วว่า พี่รองไปรบแทนตัวเขาที่บาดเจ็บ แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้การรบเป็นอย่างไรกันบ้าง หลังจากถึงตำหนัก เมียรักของเขาก็เอาแต่บังคับให้เขากินยาและนอนหลับ จนกว่าแผลจะสมานดี และใช่เขาไม่ได้ร่วมรักกับนางเลยตล
“อื้อ...มันแน่นเกินไป...ถอนออกก่อน” ต่อให้นางเคยร่วมรักกับเขามานานแล้ว แต่ช่วงเวลาที่ห่างกันร่างกายของนางก็ไม่ชินกับเขาเหมือนเดิม “อ๊ะ...อดทนหน่อย...ข้าจะทำอย่างระวัง” อ๋องหนุ่มกัดฟันแน่น เขาแช่ตัวตนไว้ในกายของนาง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับท่อนล่างให้เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า แต่ไม่ได้เบามากนัก ริมฝี
ร่างเปล่าเปลือยต่อหน้าบุรุษเช่นนี้ ไม่มองได้อย่างไรกัน ยิ่งเขาเห็นนางดังเห็นขนมหวานมาก่อน หากเป็นตอนที่ยังรักหวานชื่น เขาก็กลืนกินนางทุกคืนวัน “ไม่มองก็ได้...แต่ข้าจะกินเจ้า” เขาแทบรอให้พูดจบไม่ไหว ดึงร่างของนางให้นอนลง แล้วก้มหน้าชิดอกอุ่นของนาง ก่อนจะจูบเบา ๆ สร้างความรัญจวนใจให้กับหญิงสา
เมื่อเรียวลิ้นของเขาเข้ามาดูดกลืนนางอย่างย่ามใจ สองมือเล็กก็ร่วมมือกับเขาอย่างดี นางโหยหาเขา...! เป็นนานกว่าเขาจะถอนจุมพิตออกจากริมฝีปากนุ่มของนาง เท่านั้นยังไม่พอ เขายังบดขยี้ริมฝีปากของอิงฮั่วก่อนจะปล่อยให้เป็นอิสระ “หวานไม่เปลี่ยน” เขามองใบหน้าสวย ที่มีเพียงแสงจันทร์ด้า
“หากท่านอ๋องไม่ดื่ม วันนี้ก็นอนคนเดียวนะเพคะ” นางพูดลอย ๆ และมันได้ผลใบหน้าที่งอแงเหมือนเด็กเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นยิ้มพรายเป็นประกายทันที “เจ้าพูดจริงหรือไม่” นางไม่ตอบแต่พยักหน้าอย่างเดียวเท่านั้น และเขาก็ดึงนางเข้าไปกอดไว้แน่น “ท่านอ๋อง ปล่อยเพคะ คนอยู่กันเต็มห้อง”
“ไม่...ท่านรักข้าที่นี่ไม่ได้” แม้ว่าจะตั้งท่าปฏิเสธอย่างไร ดูท่าเขาจะไม่ปล่อยนางให้หลุดรอดค่ำคืนนี้ไปได้เสียแล้ว ข้าจะทำอย่างไรดี...! “เหตุใดไม่ได้” เสียงแหบพร่าถามแต่ริมฝีปากก็ยังไม่ละจากยอดอกอวบ เขาทั้งดูดทั้งดึงและขบจนขึ้นเป็นรอยแดงอย่างหมั่นเขี้ยว ‘เจ้ามันหวานไปทั้งตั
คืนเดือนมืดเวียนมาอีกครั้ง คืนนี้อี๋อันฉีแทบรอให้ถึงยามค่ำไม่ไหวเลยทีเดียว เมื่อความมืดโรยตัวปกคลุมไปทั่วทั้งอาณาบริเวณก็ถึงเวลาที่เขาจะไปรอคอยสตรีที่เป็นดั่งหิ่งห้อยแล้ว เหอหนิงฮวาที่ลอบเข้ามาทางป่าด้านหลังตำหนักทักษิณ แถบนี้ไม่ค่อยมีทหารเฝ้ายามมากนัก นางจึงลอบเข้ามาได้ง่าย ทั้งยังมีบ่าวคน
“ท่านไม่คิดมีหญิงใด ท่านจำคำท่านไว้ให้ดี หากวันใดท่านรับเมียเพิ่ม วันนั้นจะเป็นวันตายของท่านและข้าก็จะหาสามีใหม่” นางคาดโทษเขาไว้ ไม่อยากให้เขามีคนอื่น ส่วนนางก็รักใครไม่ได้อีกแล้วนอกจากเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น “เจ้าย่อมไม่มีโอกาสได้มีสามีใหม่แน่นอน” เขาก็รักและหวงเมียจะให้บุรุษรับนางเป็นภรร
มือหนากุมมือนางขึ้นเอามาแนบกับแก้มที่เต็มไปด้วยหนวดเคราของตัวเอง เขาไม่ได้ดูแลตัวเองเลยตั้งแต่นางจากมา “ท่านไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียก่อนเถอะ ท่านสองคนผัวเมียไม่ได้ต่างกันเลย” อี๋ชินอ๋องปวดใจยิ่ง ทั้งให้นางกำนัลเตรียมน้ำให้พี่ชายอาบเสียก่อน เขามองนางอยู่นานกว่าจะลุกออกไปอาบน้ำ จา






![ลำนำรักเคียงใจ [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
