บทที่ 2

เริ่มรัชศก เฉิงฮวาที่ 1 หลังจากจักรพรรดิเอี๋ยนจง สวรรคตจากกบฏขันทีซีฉ่าง ก็เกิดการจลาจลใหญ่จากขุนนางแหละเหล่ากองทัพทั้งสี่ที่ปกป้องแคว้นต้าเฉิง คือทัพเฉิง ทัพเหลียง ทัพอี๋ และทัพ เพราะต่างไม่ยอมสวามิภักดิ์ต่อขันทีต่ำทราม โดยมีผู้นำทัพสี่สกุลใหญ่ที่ยอมพลีชีพเพื่อปกป้องบ้านเมือง และขจัดทรราชอย่างขันทีซีฉ่าง ทั้งยังตั้ง เฉิงฮวาขึ้นเป็นจักรพรรดิสืบทอดบัลลังก์ต่อจากนั้น เพราะนำทัพเข้าล้อมเมืองหลวง และสังหารขันทีซีฉ่างขันทีของกุ้ยเฟยในจักรพรรดิเอี๋ยนจงสำเร็จ และยึดคืนความผาสุกสู่เมืองหลวงต้าเฉิงอีกครั้ง

เมื่อขึ้นครองราชย์ ปีแรกก็รับฮองเฮาและสนม มาจากทั้งสี่สกุลที่ร่วมกับพลีชีพเพื่อรักษาแผ่นดินไว้ได้ โดยฮองเฮามาจากสกุลหวัง กุ้ยเฟยจากสกุลว่าน ซู่เฟยสกุลมู่ และเสียนเฟยสกุลไป๋

ฮ่องเต้เฉิงฮวาขึ้นชื่อเรื่องความยุติธรรม เพราะต้องการสร้างฐานอำนาจในราชสำนักให้มั่นคง จึงโปรดให้ทำพิธีบวงสรวง เพื่อขอโอรสจากสวรรค์ เพื่อกำเนิดในครรภ์ทั้งสี่สกุล อย่างเท่าเทียม

ในวันขึ้นแปดค่ำเดือนแปดเริ่มรัชศกแรก ในวังหลวงต่างวุ่นวายในการตระเตรียม จัดพิธีบวงสรวงเพื่อขอโอรสของฝ่าบาท เหล่านางกำนัลขันทีต่างทำงานกันทั้งวันและคืนเพื่อให้งานได้สำเร็จลุลวง เมื่อถึงวันงานจากท้องฟ้าแจ่มใส ยามตะวันตรงศีรษะ เมื่อฝ่าบาทกล่าวโองการของพรจากฟ้า ก็เกิดพายุใหญ่ขึ้น แล้วก็ฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย แต่หลังจากเสร็จสิ้นพิธีท้องฟ้าพลันกลับแจ่มใสเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

นั่นจึงเป็นนิมิตหมายอันดีของการเริ่มรัชศกเฉิง ฮวา เมื่อเข้าพิธีบวงสรวงเสร็จ ฝ่าบาทเสด็จตำหนักต่างๆ อย่างเท่าเทียม ไม่แสดงความเอนเอียงหรือรักใคร่สนมหรือฮองเฮาคนใดเป็นพิเศษ แม้ว่าพระองค์จะทรงปลื้มใจ มีใจรักผู้ใดก็เพียงแต่เก็บงำไว้ภายใน เพื่อไม่ให้สกุลใด หรือเหล่าขุนนางที่หวังใช้ประโยชน์จากการโปรดปรานของตนเอง มาทำในราชสำนักของพระองค์แปดเปื้อน

เมื่อเดือนถัดมาฮองเฮาและเหล่าสนมทั้งสามก็ทยอยตั้งครรภ์ นั่นจึงมีการจัดการเฉลิมฉลองยิ่งใหญ่ เพราะฟ้าประทานโอรสมังกรให้กับเฉิงฮวา เขาดีใจยิ่งและพระราชทานของขวัญให้กับทุกคนอย่างเท่าเทียมกันเช่นเดิม

เมื่อวันประสูติก็ได้องค์ชายทั้งสี่เช่นกัน นั่นยิ่งทำให้แคว้นต้าเฉิงมั่นคงเป็นปึกแผ่น มีองค์ชายกำเนิดปีเดียวกันตั้งสี่พระองค์ ฮ่องเต้เฉิงฮวาจึงได้โปรดสร้างตำหนักทั้งสี่ทิศ เพื่อให้องค์ชายทั้งสี่ได้ประทับอยู่ในตำหนักอย่างหรูหรา เพราะว่าเป็นโอรสจากฟ้า

องค์ชายทั้งสี่รักใคร่ปรองดองกันเป็นอย่างดี ไม่มีใครอิจฉาหรือริษยาใคร มีเพียงเหล่ามารดาที่ต่างฝ่ายต่างอยากแย่งชิงความโปรดปราน แต่ทว่าฝ่าบาทก็หาได้แสดงว่ารักใคร่ผู้ใดอีกเช่นเคย กล่าวกันว่าเป็นฮ่องเต้ไร้ใจ หัวใจสร้างจากหินผา และไม่รับสนมเพิ่มอีก เพราะต้องการใช้เงินในคลังเพื่อสร้างรากฐานบ้านเมืองให้เป็นปึกแผ่น

สิบห้าปีผ่าน องค์ชายได้เติบใหญ่ ฝ่าบาททรงพระราชทานตำแหน่งชินอ๋องให้กับทุกคน และฮองเฮาก็เริ่มหาสตรีที่เป็นทายาท ลูกหลานเหล่าขุนนางเพื่อจะเข้ามาแต่งกับโอรสของตน

ด้วยนิสัยของเฉิงชินอ๋อง ที่ไม่ชอบให้คนมาบีบบังคับ และระแวดระวังไม่คบหาสมาคมกับผู้ใดเป็นพิเศษ เพราะอาจจะถูกเพ่งเล็งได้ ตนอยู่ตำหนักบูรพา คนที่เข้าหาก็มักจะมาหาประโยชน์ จึงขอเสด็จพ่อออกไปฝึกฝนวิชาและการวางแผนกลยุทธ์ด้านศึกสงคราม กับท่านกุนซือ หม่าเหยา และต้องการหลบเลี่ยงการหมั้นหมายใดๆ

“เสด็จพ่อ ลูกอยากทูลขอเสด็จพ่อออกไปร่ำเรียนวิชากับอาจารย์หม่าเหยาได้หรือไม่” เฉิงชินอ๋องกล่าวทูลขอต่อหน้าเสด็จแม่ของตน

“เหตุใดต้องเดินทางไปไกล และอันตรายเช่นนั้นหากมีคนปองร้าย” เสี่ยวเจินฉุนฮองเฮาเอ่ยขึ้นแต่ยังไม่ทันจบประโยคก็โดนฝ่าบาทขัดขึ้นเสียก่อน

“ใจเย็นก่อนฮองเฮาของข้า ลูกชายของเรายังต้องศึกษาหาความรู้อีกมาก อนาคตยังต้องช่วยกันปกครองบ้านเมือง อาจารย์หม่าเหยาขึ้นชื่อว่าไม่เดินทาง ไม่พบปะ ไม่สมาคม ปลีกวิเวก หากคิดอยากฝากตัวเป็นศิษย์ ต้องเดินทางไปยังสำนัก ต่อให้ข้ายศใหญ่เทียมฟ้าเป็นเจ้าชีวิตทุกคนในต้าเฉิง หากท่านอาจารย์ซือหม่าเหยาไม่อยากมา ข้าก็ไม่มีสิทธิ์”

“แต่ว่า...!”

“วางใจเถิด ข้าส่งองครักษ์ฝีมือดีไปกับเขาด้วย และข้างกายเขามีองครักษ์ชั้นหนึ่งถึงสองคน จะไม่เป็นอันใดเด็ดขาด”

เฉิงฮวา ปลื้มใจ ที่ลูกชายใฝ่เรียนใฝ่รู้จึงอนุญาต แม้จะขัดใจฮองเฮาเขาก็ต้องยอม

เดิมเขาก็เป็นนักรบมาก่อน ย่อมชื่นชอบที่ลูกช้าอยากศึกษทางด้านกลยุทธ์การรบ

“เช่นนั้นก็แล้วแต่ฝ่าบาทเถอะเพคะ” แม้นางอยากห้ามใจจะขาด กลัวว่าหากสูญเสียลูกชายไป จะไม่มีอำนาจต่อรองกับสนมทั้งสาม แม้นว่าแต่ละคนจะไม่แสดงออกว่าบาดหมางคลางแคลงใจ แต่ทุกคนล้วนมองออกว่า ต่างก็อยากช่วงชิงความเป็นหนึ่งเพื่อโอรสของตนอยู่เช่นกัน

แต่มีหรือนางจะยอม ต้องรีบจับลูกชายแต่งงาน เพื่อจะได้รับการแต่งตั้งเป็นไท่จื่อเสียโดยเร็ว แต่ว่าลูกชายตัวดีที่เอาแต่ฝักใฝ่ร่ำเรียน ไม่ยอมคิดเรื่องแต่งงาน จนนางที่เป็นแม่เริ่มอ่อนใจ

เมื่อคิดหาสตรีมาแต่งงาน ลูกชายก็หนีไปร่ำเรียนเสียอีก ขัดใจนางยิ่งนักหากแต่เป็นพระประสงค์ฝ่าบาทนางก็มิอาจจะขัดได้

“ขอบพระทัยเสด็จพ่อที่ทรงกรุณา” เฉิงชินอ๋องรีบทูลลาเพื่อจะได้ไปเตรียมตัว แต่เมื่อถึงวันเดินทาง กลับเอาของที่จำเป็นกับรถม้าเพียงหนึ่งคัน ไม่ได้จัดขบวนใหญ่โต เพียงรับรู้กันภายในไม่กี่คน เพื่อป้องกันคนลอบโจมตี

“เสด็จพี่ เสด็จพี่ เสด็จพี่ ท่าน...ฮึก! ท่านให้พวกข้าไปด้วยได้หรือไม่” เหล่าชินอ๋องที่เหลืออีกสามคน รีบวิ่งกระหืดกระหอบมาให้ทันองค์ชายใหญ่ เพราะอยากติดตามไปเรียนวิชาด้วย เบื่อนักเชียววังหลวง

เฉิงอวี้ หรือเฉิงชินอ๋อง ปวดขมับทันที เพราะหากไปกันหมดนี่ได้พังพินาศย่อยยับเป็นแน่ วังหลวงคงระส่ำระสาย ทายาทชินอ๋องทั้งสี่ออกจากวังหลวง

“ไม่ได้...” เฉิงอวี้รีบปฏิเสธทันที เขากอดอกเชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมมองสายตาที่ส่งมาอย่างขอร้องของเจ้าพวกนั้นเด็ดขาด

เดี๋ยวแผนหนีด่านเคราะห์รักของมารดาเป็นอันต้องล่ม

“ท่านจะทิ้งพวกเราให้เหล่าพระมารดากรอกหูเรื่องไม่เป็นเรื่องเช้าเย็นเช่นนี้ได้อย่างไร” องค์ชายรองเหลียงชินอ๋องไม่ยอม ที่พี่ใหญ่จะหนีออกจากวังไปเที่ยวเล่นสนุกเพียงผู้เดียว

“ฮึ๋ย...! พวกเจ้า...” เขาละหน่ายยิ่งนัก น้องชายตัวแสบของเขามักชอบมาวุ่นวายเป็นประจำ

“อื้อ...พี่ใหญ่...พี่ใหญ่...ท่านใจร้าย ข้ารู้นะท่านหนีการแต่ง ของเหล่าท่านหญิงพวกนั้น ข้าจะฟ้องฮองเฮา”

“หยุดนะ...เจ้า...อย่าแม่แต่จะคิด” เจ้าพวกนี้ล่วงรู้แผนการของเขา อุตส่าห์ส่งคนไปเป็นสายที่ตำหนักเสด็จแม่ เมื่อรู้ข่าวเรื่องการแต่งงาน เขาก็คิดหาทางหนี เจ้าพวกนี้จะทำให้เขาเสียเรื่อง

เหล่าสามพี่สองที่เหลือประณามองค์ชายใหญ่ที่ตัดช่องน้อยแต่พอตัว หนีเอาตัวรอดเพียงผู้เดียว ทิ้งให้ทั้งสามฝ่ามรสุมที่โหมกระหน่ำอยู่ทุกวันจนเบื่อหน่ายวังหลวงเต็มทน ทั้งหมดต่างไม่อวยพรเขา

องค์ชายใหญ่โบกมือลาด้วยรอยยิ้มที่แสนขบขัน กับท่าทางเจ้าน้องชายที่เหลือทั้งสาม

แม้ว่าเหล่ามารดาของทั้งสี่คนจะเสี้ยมให้เอาชนะ แย่งชิงความเป็นหนึ่งอย่างไร แต่ทั้งสี่ก็เชื่อฟังท่านพ่อและเห็นแก่เหล่าราชฎรของต้าเฉิงมากกว่า รักใคร่กลมเกลียว ช่วยกันดูแลบ้านเมือง แบ่งเบาภาระงานของเสด็จพ่อ