ตอนที่ 5 ต้องปรับตัวให้ได้

ฤดูกาลผันผ่านไปนานนับเดือนช่างรวดเร็วราวกับเป็นเรื่องโกหก สองสาวงามล่มเมืองแห่งอโยธยาหลานสาวของพระยาบรรลือและคุณหญิงเพ็ญ นั่งรับลมยามเย็นอยู่ริมแม่น้ำ สายลมเอื่อยตีผิวน้ำเป็นระรอกคลื่นกระทบกับแสงแดดสีส้มอมแดงของแสงแดดยามเย็น ดูสวยงามเหมือนอัญมณี หญิงสาวในชุดสไบสีกลีบบัวนั่งก้มหน้าจดลายสือเส้นผมยาวสยายถูกทัดกับใบหูเผยให้เห็นต้นคอขานคอขาวผ่องแลดูงามยิ่งกว่าสิ่งใด ส่วนอีกนางในชุดสไบสีม่วงเข้มขับผิวขาวนวลของนาง กำลังอ่านลายสือเล่มหนาแปลกตาเหมือนของพวกฝรั่งมังค่า ภาพของสองสาวที่มักจะมานั่งรับลมตรงริมน้ำทุกๆ วันเป็นภาพชินตาของชาวบ้านและหนุ่มๆ จนเกิดเสียงเล่าลือถึงสาวงามล่มเมืองแห่งบ้านพระยาบรรลือหนุ่มน้อยใหญ่ที่ใคร่จะยลโฉมนางมักจะพากันพายเรือผ่านประจำบ้างทำเนียมอายบ้างร้องเพลงเกี้ยวพา แต่ก็ไม่มีผู้ใดสามารถเรียกให้สาวเจ้าหันมาสนใจได้เลย

" พวกนั้นมาจีบแกอีกแล้วยัยเกมส์..."

มินตราพยักเพยิดหน้าให้เพื่อนสาวหันไปมองกลุ่มชายหนุ่มที่ร้องเพลงเกี้ยว 'แม่บัว' อยู่ทุกเมื่อเชื้อวัน

" อี๋...!!! ไม่ผ่านๆ เฉยไปแล้วมั๊ย...เอ้อ...ลืมไปเราอยู่ใน สยามประเทศย้อนมาตั้ง209ปี...เห้อ!! ไม่คิดฝันว่าจะย้อนเวลามาไกลขนาดนี้ตายแล้วเกิดใหม่ตั้งสองชาติกว่าจะกลับไปหาป๊ากับม๊าได้"

ชลินทราถอนหายใจเฮือกใหญ่ นึกหวนไปเมื่อครั้นมาถึงที่นี่ใหม่ๆ อะไรๆ ก็ดูผิดแปลกไปเสียหมด ยิ่งเมื่อรู้ว่าที่นี่คือพ.ศ.2435 หญิงสาวก็ถึงกับล้มป่วยไปเสียหลายวัน โชคยังดีที่มีมินตราคอยปลอบอยู่ข้างๆ ถึงทำให้เธอต้องปรับตัวแล้วอยู่ไห้ได้ ผิดกับเพื่อนรักของเธอที่ดูสตรองเหมือนกับเป็นเรื่องปรกติ แต่ถึงอย่างนั้นบางทีเธอก็เห็นว่ามินตรายังคงยิ้มได้แต่เมื่ออยู่ตัวคนเดียวเมื่อไหร่ เธอแอบเห็นว่าเพื่อนเธอก็เฮริทพอๆ กันกับเธอเช่นกัน ฉนั้นในเมื่อแก้ใขอะไรไม่ได้เธอจึงจำยอม และรับการเปลี่ยนแปลงต้องอยู่ต่อให้ได้ ต้องปรับตัวไห้ได้!!!

" บ่นๆ เครียดๆ ไปก็เท่านั้นว่ะแก...โชคดีที่คุณลุงคุณป้าท่านเอ็นดูเรารับเราเป็นลูกหลานไม่งั้นป่านนี้เราจะเป็นไงบ้างก็ไม่รู้ ข้าวของสำคัญก็ยังใช้ได้อยู่ก็ยังไม่แย่ทีเดียวหรอกว่ะ"

มินตราปลอบใจเพื่อนรัก พลางหยิบกระเป๋าสะพายคู่กายขึ้นมา กอด ในนั้นมีประเป๋าเงินที่มีบัตรต่างๆ หนังสือการ์ตูนเล่มโปรดอีกสองเล่มโทรศัพท์สมาร์ทโฟนสายชาร์จและเพาเวอร์แบงค์โซล่าเซลล์ที่เธอใช้ประจำสองสาวมองหน้ากันอย่างรู้สึกถึงใจกันและกันพลางประสานเสียงถอดถอนหายใจ ดวงตาคู่งามเหม่อมองผืนน้ำใสสีเขียวผิวน้ำสะท้อนแสงอาทิตย์อัศดง เป็นประกายระยิบระยับ

" คุณมิน คุณบัว...คุณหญิงเรียกหาเจ้าค่ะ"

เสียงประชดประชันกระชากเสียงร้องเรียกสองสาวอย่างไม่เต็มใจ เป็นแม่นุ่มที่ยืนกอดอกเรียกสองสาว ริมฝีปากของนางคว่ำลงอย่างไม่พอใจ. ตลอดเวลาที่ผ่านมาสองสาวรู้ว่าทาสสาวตรงหน้านั้นไม่ชอบขี้หน้าพวกเธอเป็นอย่างมากเพราะยกตนเสมอว่าเป็นลูกบุญธรรมของเจ้าของเรือนจึงมีใจริษยาไม่พอใจที่สองสาวได้รับสิทธิ์เหนือกว่าตนที่มาก่อน. เมื่อเห็นว่าทำหน้าทีตนเสร็จแล้วทาสสาวก็สะบัดกายหนีกระทืบเท้าโครมๆ เดินจากไป

" ไปกินรังแตนที่ไหนมาวะยัยคนนี้...ต่อหน้าคนหมู่มากทำราวกับเราเป็นของมีค่าลับหลังปุ๊ป....เรานี่ขี้หมาชัดๆ เลยนะแก"

มินตราอดค่อนแคะอาการหน้าไหว้หลังหลอกไม่ได้....น่าหมั่นไส้ชะมัด

" ยัยนุ่มมันเพิ่งจะแตกสาวฮอร์โมนเปลี่ยนแปลงก็งี้แหล่ะแก....รึไม่ก็เป็นไบโพลาร์ อย่าไปใส่ใจเลยเถอะ...ปวดหัวไมเกรนจะขึ้นเอา"

ชลินทราออกความเห็น เรียกเสียงหัวเราะปานระฆังทองดังไปทั่วคุ้งน้ำทาสบ่าวในเรือนที่ได้ยินพลางอมยิ้มตามไปด้วย ตั้งแต่สองสาวเข้ามาอยู่เรือนนี้ก็เปลี่ยนไปเยอะอยู่เหมือนกัน

เรือนไม้หลังใหญ่โตบ่งบอกถึงฐานะของเจ้าบ้านที่เป็นถึงเจ้าพระยา เสียงพูดคุยของผู้มาเยือนบ่งบอกว่าวันนี้มีแขกเรื่อมาบ้านสองสาวสืบเท้าขึ้นเรือนอย่างเงียบๆ เมื่อทาสบนเรือนเห็นจึงร้องบอกเจ้านายแห่งเรือนว่าสองสาวมาแล้ว มินตราเห็นว่าวันนี้มีแขกมามากกว่าที่เคย ทั้งหมดเป็นคุณหญิงคุณท่านที่เดินทางมาจากต่างแดน มีบางคนเป็นชาวต่างชาติ นึกได้ว่าพระยาบรรลือคือเจ้าหน้าที่วาณิชย์ของเมืองจึงสรุปเอาเองได้ว่าคงจะเป็นเหล่าพ่อค้าที่ถูกเชิญให้มาสังสรรค์ที่เรือนตน

" แม่มิน แม่บัว มานี่สิลูก ป้าจักแนะนำพวกเจ้าให้รู้จักกับพวกท่านทั้งหลาย " คุณหญิงเพ็ญร้องเรียกสองสาวทั้งคู่ไม่คัดค้านค่อยๆ เดินเข้าไปนั่งข้างๆ สองสามีภรรยาเจ้าของเรือนอย่างว่าง่าย กิริยาแช่มช้อย ทั้งบุคลิกที่ดูแล้วถูกอบรมมาอย่างดีไม่กระโดกกระเดกเป็นที่ต้องตาทุกคน สองสาวยกมือไหว้ทุกคนอย่างมีมารยาทตามที่ถูกแนะนำ สองสาวประนมมือไหว้สวย หลังตรงเป็นสง่าอีกทั้งเครื่องเคราบนหน้าก็สมส่วนงดงาม ทำให้บุรุษบนเรือนถึงกับครางฮือในลำคอ

" ทุกท่านเจ้าคะ นี่แม่มิน หลานของอิฉัน แม่ของนางเป็นเศรษฐินีแม่ค้าข้าวพ่อของนางเป็นครูมวย ส่วนนี่ แม่บัว พ่อแลแม่ของนางเป็นหมอทั้งคู่ น่าสังเวชที่พ่อแม่นางทั้งสองตายเพราะโรคห่าเจ้าค่ะ อิฉันกับคุณพี่เลยรับเลี้ยงเป็นลูกหลาน "

คุณหญิงเพ็ญแนะนำราวกับโฆษณาให้หนุ่มๆ ได้ร้อนรุ่มอยากจะเอ่ยขอสองสาวเป็นแม่ศรีเรือนของตนเสีย

" พ่อแม่เป็นหมอฤา....หมอโรงนอก (1) ใช่ฤาไม่ แม่ " หมอหนุ่มร้องถามพลางส่งสายตาประกายวาวหวามให้ ชลินทรา หญิงสาวจำได้ว่าเขาคือหมอฝึกหัดที่มารักษาเธอกับมินตราเมื่อเดือนก่อน ดวงตาคมจ้องมองเธอราวกับจะมองทะลุไปถึงไหนทำเอาชลินทรารู้สึกร้อนไปทั้งตัว เมื่อครู่คุณหญิงป้าแนะนำมา เธอจำได้ว่าชื่อ ขุนศรีตรีเทพโอสถ

" ข้ามิรู้จักหมอโรงนอกเจ้าค่ะ...พ่อข้าเป็นหมอศัลยกรรมกระดูกแม่ข้าเป็นหมอสูตินารีแพทย์เฉพาะทางเจ้าค่ะ"

ชลินทราตอบตามประสาซื่อ ตั้งแต่เธอหลงมายุคนี้เธอไม่เคยเห็นโรงหมอเลยสักแห่งยิ่งมีหมอโรงนอกหรือหมอโรงใน (2) เธอยิ่งไม่รู้เลย

" เช่นนั้นดอกฤา...." น้ำเสียราบเรียบของอีกฝ่ายทำให้ชลินทราชักจะไม่ชอบท่านขุนคนนี้เสียเหลือเกินอีกทั้งสายตาที่เคยโลมเลียเธอกลับดูเย็นชาจ้องแต่จะจับผิดดูถูกดูแคลนเธอ

" แลเจ้าเล่าแม่มิน พ่อเจ้าเป็นครูมวยสายใดฤามวยปล้ำฤามวยหมัด? "

ชายหนุ่มผิวกร้านแดดใบหน้าคมสมชายร่างกำยำใหญ่ผ่านการฝึกมาอย่างดี มินตราดูปราดเดียวก็รู้ว่าเขาเป็นลูกครึ่งด้วยดวงหน้านั้นออกจะอินเตอร์กว่าคนอื่น...ปัญหาคือเธอจำชื่ออีกฝ่ายไม่ได้นี่สิ...หากอีกฝ่ายไม่ใช่หนุ่ม2D อย่างหวังจะอยู่ในสายตาเธอ

" ได้ทั้งหมดเจ้าค่ะ"

หญิงสาวตอบสั้นๆ น้ำเสียงเย็นชาราวกับไม่ใส่ใจบุรุษทั้งหลายตรงหน้าอีกทั้งดูอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

" คุณหญิงป้าเจ้าขา...หลานทั้งสองขอไปเกียมของว่างนะเจ้าคะคุณท่านทั้งหลายจักได้ชิมฝีมือหลาน"

มินตราหันไปออดอ้อนเสียงหวานพลางเกาะเท้าคุณหญิงเพ็ญพลางส่งสายตาราวลูกแมวตัวน้อยๆ ให้ คุณหญิงเพ็ญพยักหน้ารับพลางส่งยิ้มและลูบหัวอย่างเอ็นดู สองสาวจึงพากันลาไปยังครัวเพื่อตระเตรียมของว่างมารับแขกโดยไม่ได้รู้ตัวเลยว่าเสียงหวานๆ ของเธอทำเอาใจชายหนุ่มน้อยใหญ่หลายๆ คนบนเรือนแทบจะละลายเสียตรงนั้น

" ฉันว่าฉันเกลียดอีตาหมอขี้เก๊กนั่นว่ะแก...คนอาไร้...จ้องแต่จะจับผิดชาวบ้าน...ก็เข้าใจอ่ะนะว่าวิทยาการ การแพทย์แผนโบราณสมัยนี้มันล้าหลัง....แต่พอมาโดนอีพวกล้าหลังทำสายตาดูถูกใส่...โอ๊ย!!! ฉันรับไม่ได้ว่ะแก"

ชลินทราบ่นเป็นหมีกินผึ้งขณะโขลกพริกกับกระเทียมเสียงดังสนั่นครัวจนน่ากลัวว่าครกหินนั่นจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เอาเสียจริงๆ

"ว่าแต่แกเถอะ...อีตาหน้าลูกครึ่งนั่นฉันก็เกลียดเหมือนกันหน้าตาปานวอก...ไม่เห็นหล่อดูดีเหมือนคุณกิน (3) ของฉันเลย...แค่คิดขนแขนก็แสตนอัพแล้วดูสิๆ "

มินตรายกแขนที่ขนลุกให้เพื่อนสาวดูพลางหัวเราะชอบใจในมือยังคงสับหมูอยู่เรื่อยๆจนแทบจะแหลกทั้งหมูทั้งเขียง

"คุณมินจักทำอันใดฤาเจ้าคะให้เอื้อยช่วยไหมเจ้าคะ"

ทาสสาวขันอาสาเมื่อเห็นท่าว่าทั้งครกทั้งเขียงแทบจะแบะเป็นชิ้นๆอยู่รอมร่อมิรูู้นายของตนไปโกรธใครมาถึงต้องมาลงกับครกบเขียงเช่นนี้

" เอ้อ...แม่เอื้อย...มาพอดีเลยพี่จักทำลูกชิ้นหมูมาช่วยพี่ตั้งเตาหน่อยเถิดตั้งเสร็จแล้วแม่ไปเก็บแตงกวามาให้พี่สักห้าหกลูกนะตรงนี้พี่เสร็จพอดี"

ชลินทราหันไปส่งยิ้มให้ทาสสาวน้อยที่ขี้อายและเรียบร้อย. น่าถนุถนอมต่างจากอีกคนที่ตอนนี้นั่งเชิดหน้าสลอนอยู่บนเรือนจนน่าหมั่นไส้ เอื้อยรับคำพลางรีบจุดเตาอย่างชำนาญก่อนจะคว้าตะกร้าไปที่สวนเพื่อเก็บแตงกวาตามคำขอ มินตราเริ่มปรุงเนื้อหมูบดด้วยเกลือรากผักชี พริกไทยแห้ง และกระเทียม ตำมันจนเหนียวติดครกจนได้ที่แล้วพักไว้บนใบตองทาน้ำมัน ชลินทราเล็งเห็นว่าไฟในเตาแดงกำลังดีแล้วจึงตั้งหม้อเคี่ยวน้าจิ้มโดยเคี้ยวน้ำตาลปึก น้ำมะขาม เกลือพริกและกระเทียม ที่ตำไว้เข้าด้วยกันปรุงรสจนออกรถเปรี้ยวหวานส่งกลิ่นหอมไปทั่วครัว จบด้วยโรยผักชีสดเรียกกลิ่นยั่วน้ำลายไปอีกขั้น มินตราน้ำหม้อขึ้นต้มจนน้ำเดือด ปั้นหมูที่ถูกตบไล่อากาศจนเนียน ปั้นเป็นก้อนขนาดพอดีคำนำลงต้มจนหมูสุกลอยได้ที่ ก่อนจะตักขึ้นพักไว้ เตรียมกระทะใส่น้ำมันหมูพอเดือดก็นำลูกชิ้นลงไปทอดอีกที สร้างความงุนงงให้แก่บ่าวไพร่ที่มองการทำอาหารของเธอ

"พิกลนัก...ต้มก็สุกแล้วเหตุใดจึงทอดอีกฤาเจ้าคะ " นางเอิบที่ทำหน้าที่ดูแลครัวถามข้อสงสัย ถึงแม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่หญิงสาวทั้งสองจะทำเมนูนี้แต่นางก็อดที่จะถามมิได้

" ข้าก็ไม่รู้ได้...รู้เพียงแต่ทำเยี่ยงนี้...มันอร่อยกว่านี่จ๊ะ"

สองสาวสบตากันแล้วหัวเราะ แม้หญิงชราผู้ที่ผ่านการทำอาหารมานับร้อยนั้นจะไม่รู้สึกไม่ชอบสองสาวแต่เมื่อเจอคำตอบที่ยังทำให้คาใจก็อดทำตาประหลับประเหลือกไม่ได้ จานของว่างถูกจัดและนำออกไปเสริฟให้แก่แขกเรื่อบนเรือน ก้อนกลมๆ สีทองอร่ามน่าทานกับเครื่องจิ้มที่ส่งกลิ่นเย้าน้ำลายนั้งสร้างความฉงนแก่คนบนเรือนยกเว้นเจ้าของเรือนกับพวกบ่าวในเรือนที่เคยกินมาแล้วเสียหลายครั้ง

" มันคืออันใดฤาขอรับช่างแปลกตานัก " หนึ่งในนั้นถามเจ้าของเรือนเขาหยิบลูกกลมๆ สีทองขึ้นมาพินิจดู

" มันคือลูกชิ้นหมูทอด...หลานข้าเป็นคนลงมือทำเอง...เห็นบอกว่าที่บ้านเกิดพวกนางมีออกเกลื่อนนัก กินเปล่ามิจิ้มเครื่องก็ได้ฤาจิ้มเครื่องก็ได้ยิ่งแกล้มเคียงกับแตงกวายิ่งอร่อยรสดีนัก"

พระยาบรรลือแนะนำด้วยความภาคภูมิใจพลางรับประทานเป็นตัวอย่างแขกทั้งหลายจึงลองดูบ้าง มิผิดที่อวยไว้ว่ารสเด็ดเพราะความ กลมเด้งดึ๋งในปากมันชักชวนให้กินต่อเรื่อยๆ ไม่รู้เบื่อ

" คนทำเล่าไปที่ใดแล้วขอรับ...ข้าจักขอชมนางเสียหน่อย...รสมือเยี่ยงนี้หาตัวยากเสียด้วย"

หมอหนุ่มเอ่ยถามถึงคนทำสายตายังสอดส่องหาร่างบางในชุดสีกลีบบัวแม้เขาจักไม่ปักใจเชื่อว่านางเป็นลูกหมอจริงแต่นางกลับตรึงใจเขาที่มิเคยเหลียวแลหญิงใดมาก่อนจนอดที่จะสอดส่องสายตาหานางอีกมิได้ อีกอย่างหากเขาช้าพิรี้พิไรมีหวังอาจถูกตัดหน้าไปเสียก่อนเป็นแน่ด้วยหนุ่มๆ บนเรือนต่างหมายปองนางดั่งคำร่ำลือ

" เรียนท่านขุนศรีฯ แม่บัวอยู่ที่ท่าน้ำเจ้าค่ะส่วนแม่มินอยู่ท้ายสวนเก็บผักสดเกียมแกงเย็นนี้เจ้าค่ะ "

แม่เอื้อยบอกพลางก้มหน้าเขินอายตามแบบสตรีผู้เรียบร้อยแต่วาจาฉะฉานราวถูกสอนสั่งมาดี

" เช่นนั้นข้าขอไปขอบน้ำใจนางก่อนนะขอรับคุณพระ คุณหญิง " หมอหนุ่มรีบออกตัวพลางส่งจานลูกชิ้นที่ยังคงเหลืออยู่ให้บ่าวของตนก่อนจะขอตัวออกไปหาคนที่ทำให้ใจหนุ่มไม่เป็นสุข

"ข้าเองก็อยากเจรจาถามไถ่นางเช่นกันขอรับขอไปเจรจากับนางบ้างได้ไหมขอรับ"

ทหารหนุ่มหน้าลูกครึ่งอนาคตไกลขออนุญาติบ้างก่อนจะกราบลาแล้วรีบตามหลังเพื่อนหมอของเขาไป

" บ๊ะ!!! พวกข้าคงจักแก่เสียแล้วซีถึงมิทันการหนุ่มๆ ดูเทียวฤาชิงตัดหน้าไปเกี้ยวหลานๆ ของท่านเสียก่อนแล้ว"

สิ้นเสียงคำตัดพ้อของหลวงศรีตุลา ก็ตามมาด้วยเสียงหัวเราะครืนใหญ่ของทุกคนบ้างก็เห็นด้วยจนถูกภรรยาตำหนิบ้างก็ไม่ยอมแพ้จักเกี้ยวพาบ้างยามสบโอกาศ เป็นประเด็นพูดกันตลอดทั้งแลงนี้เป็นที่สนุกสนาน

..................................

(1) หมอโรงนอก : หมอชาวบ้านที่รักษาคนทั่วไป

(2)หมอโรงใน : หมอหลวงในวังรักษาเข้าขุนมูลนายชนชั้นสูง

(3) คุณกิน : ซากาตะ กินโทกิ ตัวเอกจากมังงะเรื่องกินทามะ