Novels by เรือง รัสมิ์

กาลเวลาผันผ่านไปเกือบขวบปีที่มินตราและชลินทราย้อนกาลเวลามายังดินแดนแห่งอดีตนี้ คนทั้งทั่วคุ้งน้ำต่างเริ่มชินในการมีชีวิตอยู่ของสองสาว ชลินทรายึดเอาอาชีพหมอที่ร่ำเรียนมาจากโลกเก่านำมาเปิดคลีนิคเล็กๆ รักษาคนป่วยในอดีต โรงหมอเล็กๆ ที่ผู้คนต่างโจษจันว่าคือดินแดนแห่งสวรรค์และนรก โด่งดังไปทั่วแม้กระทั่งในเวียงวัง นานทีจะมีเจ้าขุนมูลนายมารักษาบ้างแต่ก็ไม่บ่อยจนเป็นที่เอิกเกริก ขุนศรีตรีเทพโอสถเองก็ยังคงเทียวไล้เทียวขื่อ แม่บัว อยู่ไม่เคยขาดแต่ก็โดนปฏิเสธเอาเสียเกือบทุกครั้งไป ส่วนมินตราเองแม้จะเปิดใจให้ทหารหนุ่มมากขึ้นแต่เธอก็ยังรักษาระยะห่างเอาไว้เสมอสายฝนโปรยปรายลงบนหลังคาใบจากกลิ่นดินชื้นๆ โชยเข้าจมูก พร้อมกับอากาศที่เย็นฉ่ำ สองสาวและสองหนุ่มนั่งเล่นในศาลา ปล่อยปละให้เสียงฝนเป็นดั่งเสียงดนตรีขับกล่อมไป" ใบหน้าท่านดูหมองคล้ำราวกับกรำแดดมาเสียนาน มีอันใดขุ่นใจฤาเจ้าค่ะท่านขุน" ชลินทราถามคนนั่งข้างๆ ที่นั่งมองมินตรากับหลวงพิทักษ์ ยืนมองสายฝนที่กำลังโปรยลงผืนน้ำ" ข้ามีเรื่องข้องขุ่นใจแม่บัว...แต่หากเรื่องข้องขุ่นใจของข้านี้ไหนเลยจะหาที่ปรึกษาเป็นที่เอิกกเกริกได้ไม่" หมอหนุ่มถอนหายใจทำหน้าเ

เสียงเจื้อยแจ้วของสกุนาร่ำร้องเรียกหากันดังเจื้อยแจ้วบนต้นเสลา (สะ-เหลา) แม่นกและลูกนก กกกันอยู่อย่างเป็นสุข เสียงกีบม้ากระทบดินดังแว่วๆ มาแต่ไกลโข ร่างบางสองนางแข่งกันขี่ม้าคู่ใจมายังต้นเสลาที่กำลังออกดอกสวย เมื่อถึงที่หมายก็พลันหยุดม้าจนอาชาตัวเขื่องส่งเสียกรีดร้องลั่นป่า ลูกนกในรังตัวหนึ่งสะดุ้งตกใจจนร่วงพล่อยตกจากรัง แต่ไม่ทันที่ร่างเล็กๆ ของมันจะร่างกระแทกพื้นจนชีพวาย ก็มีมือเรียวบางคว้าตัวมันไว้ทัน" เจ้าพี่นาง...ดูกรเถิดเราเกือบทำลูกนกตกมาตาย "เสียงรื่นหูแฝงด้วยความขี้เล่นเอื้อนเอ่ยพลางชูตัวเจ้านกน้อยตัวจ้อยทั่มีขนแซมเล็กน้อยดูน่าเกลียดในมือ" ขออำภัยเจ้าเน้อนกน้อย...มาเถิดข้าจักพาคืนรัง..."ว่าแล้วร่างบางสูงโปร่งสมสตรีสูงศักดิ์ ทว่ากล้ามเนื้อกบับตึงแน่นไปด้วยมัดกล้ามเพราะการฝึกเชิงทหาร ก็ประคองนกตัวน้อยคืนสู่รังที่มีแม่นกคอยมองอย่างห่วงใย" ไปเถิดเจ้าแก้วคำประเดี๋ยวเจ้าพ่อจะเอ็ดอึงพาลห้ามพี่มิให้ฝึกการทหารต่อ"ร่างบางสูง บังคับอาชาคู่ใจตัวใหญ่วิ่งนำหน้าโดยมีเจ้าแก้วคำวิ่งตามหลังอยู่ไม่ขาดเจ้าแก้วคำและเจ้าหน่อคำเป็นพี่น้องคนละบิดาที่สนิทกันมากทั้งสองมีนิสัยที่แตกต่างเ

มินตราสะดุ้งสุดตัว ดวงหน้าพรางพรายไปด้วยหยาดเหงื่อชื้น นัยตาพร่ามัวเพราะหลับไหลไปเสียหลายวัน ร่างบางขยับกายเล็กน้อยไล่ความเมื่อยล้าที่เกาะกินไปทั้งร่าง มือบางรู้สึกเจ็บแผลบเพราะเข็มที่ปักคาอยู่หลังมือ ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล แต่เป็นหอนอนบนเรือนท่านเจ้าคุณพระยาบรรลือ มินตรารู้สึกใจหายเล็กน้อยเมื่อหวนนึกถึงว่าตั้งแต่นี้ต่อไปเธอต้องเผชิญและต้องทำอะไรบ้าง หญิงสาวลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ พยายามขยับกายเล็กน้อยแต่ก็ไร้เรี่ยวแรง มินตราคาดเดาว่าเธอคงสลบไสลไปเสียหลายต่อหลายวันจนแทบไม่มีแรงจะลุกขึ้นนั่งแต่ก็ไม่รู้สึกหิว คงเป็นเพราะน้ำเกลือแฮนด็เมคของคุณหมอสาวที่ทำให้เธอไม่เหี่ยวตายไปเสียก่อน " เกมส์...ยัย...เกมส์..." มินตราพยายามส่งเสียงเรียกหาเพื่อนสาวแต่ก็ไร้วี่แววของอีกฝ่ายแสงสลัวจากตะเกียงข้างๆ หัวเตียงและเสียงหรีดหริ่งเรไรของแมลงตัวน้อยบ่งบอกถึงเวลายามวิกาลแล้ว บรรยากาศเย็นเหยีบจนรู้สึกหนาวเล็กน้อย คงจะดึกสงัดนัก หญิงสาวเหลือบไปเห็นขวดน้ำข้างๆ เตียง จึงพยายามเอื้อมมือคว้าหยิบขึ้นดื่มอย่างลำบาก. แต่เมื่อน้ำฝนที่เย็นฉ่ำเพราะอากาศหนาวไหลผ่านลงลำคอขาวผ่องที่แห้งผากเป็นผุยผงก็รู้สึกชดชื่นและ

ดั่งเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไม่มีแม้เสียงนกและสรรพสัตว์ใดๆ มีเพียงทุ่งหญ้ากว้างๆ และสายลมเอื่อยๆ ที่พัดเบาๆ ละเลียบใบหญ้าสีเขียวขจีจนไปวเอนไปมาตามแรงลม มินตราลืมตาอันหนักอึ้งตื่นขึ้นมามองท้องฟ้าสีครามที่ถูกปกคลุมไปด้วยก้อนเมฆสีขาวปุย ร่างบางยันกายลุกขึ้นนั่งด้วยความมึนงง เหลือบมองรอบๆ กายอย่างหวาดระแวง ครั้นจะไต่ถามอากาศอันว่างเปล่าก็ไม่มีวี่แววว่า จะมีสิ่งใดไห้คำตอบเธอได้ หลังจากผ่านไปชั่วครู่ มินตราจึงตัดใจแล้วล้มตัวลงนอนต่ออย่างเสียไม่ได้" รอข้านานก่พี่นาง...."" เฮ้ย!!! ""โป๊กก!!! ""โอ๊ย!!! "จู่ๆ ก็มีร่างบางอันคุ้นตาปรากฏกายขึ้นเหนือหัวของมินตรา เจ้าของร่างนั้นชะโงกหน้ามองเธอพลางส่งยิ้มหวานทำเอาเธอตกใจเสียจนรีบลุกนั่ง เป็นเหตุให้หน้าผากมนของเธอทั้งสองปะทะกันเสียงดังสนั่น" เธอเป็นใคร!!! "มินตรารีบถลาถอย พร้อมกับตั้งท่าพร้อมสู้เต็มที่ตามสันชาตญาณ แต่เมื่อเห็นใบหน้างามหยดของหญิงสาวที่นั่งลูบหน้าผากมนตรงหน้ามินตราก็ได้แต่ตกตะลึง เธอจดจำหญิงสาวผู้นี้ได้ขึ้นใจ เด็กสาวจอมซุ่มซ่ามที่ดูแลศาลเจ้าแม่แจ่มจันทร์!!!!" แจ่ม!!! " มินตราพยายามรวบรวมสติก่อนจะรีบหันรีหันขวางหาหนทางที่เธอเคยอยู

ชลินทราหงุดหงิด!! เธอรู้สึกหงุดหงิดตั้งแต่เช้าจรดค่ำเพราะคนหน้าตาดีมานั่งเฝ้านอนเฝ้ารบเร้าจะไห้เธอไปเยือนเรือนเขาเสียไห้ได้ การมีอยู่ของเขาทำไห้เธอเกือบวินิจฉัยโรคไห้ผู้ใข้ของเธอผิดพลาดเสียหลายครั้งหลายครา แม้จะออกปากไล่อ้อมๆ หรือตรงๆ ก็ไม่มีทีท่าว่า คนหน้าตาดีดีกรีท่านขุนนั้นจะยินยอมต่อคำไล่แต่อย่างใด" หนักหน้าบ้างไหมเจ้าคะท่านขุน "ชลินทราถามขณะเห็นคนบางคนยังคงชื่นมื่นดื่มกินมื้อเย็นอย่างสบายอารมณ์ กับท่านพระยาเจ้าของเรือน" ทำไมฤา...ข้าก็มิรู้สึกอันใดหนา" ว่าแล้วมือหนาก็ลูบใบหน้าอันหล่อเหลาของตนสำหรวจว่ามีส่วนไหนผิดแปลกกันหนอ" มิน่าเล่า...ด้านถึงเพียงนี้นี่เองจึงมิรู้สึกรู้สาว่าเขาไล่"ชลินทรามองค้อนควับอย่างหมั่นไส้ มิวายโดนมือบางของคุณหญิงเพ็ญฟาดเบาๆ ตำหนิตรงต้นแขน" โอ๊ย!!! ...คุณป้า!! ข้าเจ็บหนาเจ้าคะ"" ดูทีฤา เจ้านี่ช่างเสียมารยาท!! ไปพูดเช่นนั้นกับพี่เขาได้เยี่ยงไร!! "" หืม!!! "" ฮ่าๆ ๆ ๆ เอาเถิดหนาแม่เพ็ญ!! นังหนูมันยังเด็กอยู่ยังคงมิรู้เรื่องรู้ราวที่ผู้ใหญ่เขาเจรจากันดอก"ยิ่งฟังที่ผู้มีอุปการะคุณพูดยิ่งทำไห้ชลินทราเลิกคิ้วสงสัยในใจเต้นตูมตามเหมือนกับจะหยั่งรู้ถึงเรื่

" ข้าจักทำเยี่ยงไรดีหนาอ้ายใบ?? ข้าตัดใจจากแม่บัวมิได้เสียเลยทั้งๆ ที่นางปฏิเสธข้าไร้เยื่อใยเยี่ยงนั้น!! " เสียงอ้อแอ้ของขุนหนุ่มที่ถูกพิษสุราครอบงำ ตัดพ้อกับคนสนิท ขณะพายเรือกลับเรือนของตน " ทำใจเสียเถิดขอรับท่านขุน เป็นกระผมถูกขับใสเช่นนั้นกระผมก็ต้องหักอกหักใจขอรับ" ทาสผู้ซื่อสัตย์ตอบอย่างหม่นหมอง มันนึกน้อยใจแทนนายที่ช้ำอกช้ำใจเสียจนเสียผู้เสียคนเช่นนี้ ครั้นนึกถึงเมียบ่าวทั้งสองของท่านขุนหนุ่มนั้นเองก็น่าสงสารนักเพราะแต่งเมียเพื่อเดิมพันกับพี่ๆ เท่านั้นเสียเอง " หากข้าย้อนกาลไปแต่ครั้นอดีต...ข้าคงมิไคร่แต่งเมียตามคำยุแยงของพี่ๆ " " อย่ากล่าวเลื่อนลอยเลยขอรับท่านขุน บ่าวคนหนึ่งแลที่ยังอยู่กับท่านขุนมิว่าจักเป็นอันใดกนาขอรับ!! " อ้ายใบรีบปลอบประโลม ผู้เป็นนายที่กำลังกระดกไหสุราขึ้นดื่ม ความร้อนแรงของน้ำสุราไหลผ่านคอหนาแผดเผาร้อนรึงไปทั่วอกที่กำลังบอบช้ำ ในตอนนี้ เขาจะหาเหตุผลใดตัดขาดจากเมียบ่าวทั้งสองได้หนาโดยที่จักไม่ถูกครหานินทาให้เสื่อมเสีย เมื่อคิดไม่ตกเสียที ไหสุราก็ถูกยกขึ้นดื่มอีกครั้งจนแทบหมดให แสงจันทร์ส่องสกาววาววามบนยอดไผ่ที่ไหวเอนเสียดสีกันจนเป็นเสียงแกรกกรากน่า