ตอนที่ 6 ยังคงคิดถึงบ้าน

นาฬิกาข้อมือที่ติดตัวมาจากอนาคตตีบอกเวลาว่า 5 โมงเย็นแล้ว มื้อค่ำวันนี้ชลินทราจะเป็นคนลงมือทำต้มยำกุ้ง กุ้งนึ่งมะนาว และกุ้งเผา หญิงสาวจึงวานขอทาสบ่าวชายที่คุณหญิงประทานให้ลงไปงมกุ้งแม่น้ำตัวใหญ่ตั้งแต่บ่าย เมื่อหญิงสาวทำของว่างแล้วเสร็จจึงรีบปลีกตัวมาดูว่าเก็บได้เยอะถึงแค่ไหนแล้ว ยามเย็นของชาวบ้านโบราณนั้นดูสนุกสนานกว่าสมัยที่เธอเคยอยู่เด็กเล็กเด็กแดงแก้ผ้าโทงเทงกระโดดลงน้ำคลายร้อนกันอย่างสนุกสนาน อากาศโลกเมื่อ209ปีก่อนไม่ร้อนอย่างที่คิดออกจะเย็นสบายเสียด้วยซ้ำคงเพราะชั้นบรรยากาศไม่มีมลพิษทางอากาศเช่นโลกปัจจุบัน ต้นไม้ใบหญ้าเขียวขจีมีสีหลังคาเรือนเป็นหย่อมๆ ประปรายไม่มีตึกสูงเช่นบ้านเมืองที่เธอเคยจากมา ชลินทราหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นกลุ่มเด็กๆ จากฝ้ากโน้นหยอกเหย้าเล่นกันสนุกสนาน

" มีอันใดน่าสนุกฤา.." เสียงสุขุมนุ่มนวลกระซิบเรียกข้างใบหูของหญิงสาว เสียงนั้นมันช่างบาดลึกลงไปในใจสาวจนเธอรู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งกาย

" อุ๊ย!! ...ท่านขุนศรีฯ...!!?? " ชลินทราแสร้งทำเป็นตกใจพลางทำท่าทีเขินอายราวสาวน้อยไร้เดียงสา (?) เมื่อเห็นหมอหนุ่มยืนส่งยิ้มอยู่ข้างหลัง แม้หญิงสาวจะมีร่างกายย้อนวัยกลับมาถึง 22 ปีแต่เนื้อแท้นั้นเธอ มีอายุผ่านโลกมาถึง 39 ปี แล้ว....

หุๆ ๆ ๆ พ่อหนุ่มเอ๋ยแม่จะอ่อยให้จนโงหัวไม่ขึ้นเลยคอยดูเถิดดดดด

" ข้าถาม...เห็นเจ้าหัวร่อน่าสนุกสนาน....มีอันใดน่าหัวร่อฤา"

หมอหนุ่มเลิกคิ้วคมเข้มถามพลางถอดสายตามองไปยังกลุ่มเด็กๆ ที่กระโดดลงน้ำกันอย่างสนุกสนาน เขารู้ว่าเธอมองดูเด็กกลุ่มนั้นอยู่นานแล้วแต่เขาก็มิอาจเข้าใจว่ามันมีอันใดน่าสนุกสนานจนต้องหัวร่อ

" ข้า...นึกถึงสมัยยังเด็กเจ้าค่ะ....ข้ากับเพื่อนๆ ก็เคยเล่นแบบนั้นช่างน่าคิดถึงเยี่ยงนัก..."

ชลินทราตอบพลางเหม่อมองไปยังคุ้งน้ำที่ทอแสงยามเย็นของวันดวงเนตรคมอ่อนไหวเมื่อนึกถึงเพื่อนรักอีกสองคนที่โลกอนาคต บุพการีที่รัก ญาติๆ รวมถึงสัตว์เลี้ยงแสนรักของเธอ

" เจ้าคิดถึงบ้านฤา...."

"เจ้าค่ะ"

ชลินทราสะบัดความเศร้าโศกที่โจมตีเข้ามาพยายามกระพริบตาข่มน้ำตาไม่ให้ไหลแต่ก็ไม่พ้นสายตาคมกล้าของหมอหนุ่มที่เอาแต่จ้องมองเธอชลินทราหันหน้าหนีด้วยความอาย ตาหมอบ้านี้ก็จ้องเธอราวกับของแปลกหรือเธอจะหน้าตาขี้เหร่กันนะ....ชลินทราสบัดความคิดออกจากหัวพลางหมุนตัวมาคุยกับคนตรงหน้าด้วยใบหน้าที่มั่นใจ

เพราะเธอมั่นใจเกินร้อยว่าเธอทั้งสวยมั่นในระดับหนึ่งอ่ะนะ

" เจ้าว่าพ่อแม่เจ้าเป็นหมอ....แลสตรีเป็นหมอได้ด้วยฤาข้าเห็นแต่มีหมอตำแยแลหมอตำแยเขาว่าต้องถือครูผีด้วยจริงฤา"

ขุนศรีตรีเทพฯ ยิงคำถามด้วยความที่ไม่อยากเห็นว่าคนตรงหน้าเศร้าเมื่อนึกถึงบ้านเขาจึงพยายามหาเรื่องราวบางอย่างมาพูดคุยเปลี่ยนเรื่องในทันที

" คูรผี.....เอ้อ...ท่านคงจะหมายถึงอาจาร์ยใหญ่ใช่ฤาไม่เจ้าคะ...ถ้าเช่นนั้นก็ถูกต้องเจ้าค่ะ"

" อาจาร์ยใหญ่ฤา...." หมอหนุ่มขมวดคิ้วมุนสงสัย ตั้งแต่เกิดมาเขาเจรจากับสตรีมาก็มากเกี้ยวพามาก็ไม่น้อยแต่ก็มิเคยมีผู้ใดที่เจรจาพางุนงงเท่านางมาก่อน ความใคร่รู้ในสัญชาติญาณของหมอหนุ่มถูกหญิงสาวปลุกจนตื่นขึ้นแต่ครั้นจะอ้าปากถาม เสียงเอะอะมะเทิ่งของทาสที่ลงไปงมกุ้งก็ขัดขึ้นเสียก่อน

" โอ๊ย!!! "

" เห้ย!! อ้ายเกิ้มเอ็งเป็นอันใดวะ "

อ้ายเกิ้มร้องโอดโอยทำหน้าเหยแกหน้าซีดราวไก่ต้ม เมื่อเท้าของมันเหยียบโดนอะไรบ้างอย่างในใต้น้ำ ความเจ็บแปลบแล่นลึกกรีดลงไปบนฝ่าเท้าของมัน ผืนน้ำถูกย้อมเป็นสีเลือดดูน่าหวาดกลัว

" สงสัยข้าเหยียบโดนหนามไผ่...โอ๊ย!!! "

อ้ายเกิ้มโอดครวญด้วยความเจ็บปวด ความรู้สึกที่เท้าขวาของทาสหนุ่มนั้นปวดตุบๆ จนด้านชา

" รีบขึ้นมาก่อนเร็วเดี๋ยวแผลจะติดเชื้อโรคมากไปกว่านี้....แม่คนตรงนั้น...ไปเอาเหล้ามาให้ข้าทีผ้าสะอาดๆ ด้วยด่วนๆ เลย!!! "

ชลินทราเผลอตัวรีบปลี่ไปช่วยคนบาดเจ็บตามสัญชาติญาณพลางออกคำสั่งให้ทาสหญิงอีกคนที่อยู่ใกล้ๆ นางทาสน้อมรับคำพลางนึกไปว่า เหตุใดคุณหนูถึงอยากดื่มสุราเอาตอนนี้หนอ เมื่อผู้บาดเจ็บถูกฉุดดึงขึ้นพ้นน้ำบาดแผลที่เผยไห้เห็นนั้นสาหัสสากรรณ์ยิ่งกว่าที่คิดเสียอีก หนามไผ่ขนาดเท่าหัวแม่มึงยาวเกือบห้านิ้วแทงทะลุฝ่าเท้าจนเป็นรู เลือดสีสดทะลักออกมาไม่ขาดสาย

" ตายห่าแล้วมึงอ้ายเกิ้มเอ้ย!!! เหยียบทะลุตีนถึงเพียงนี้มึงไปทำอีท่าไหนวะเยี่ยงนี้มิแคล้วมีรูบนตีนเป็นแน่เอ็งเอ้ย!!! "

"โอ๊ย!!! พี่!! ไอ้ข้าเอาตีนเขี่ยๆ ก็นึกว่าตัวกุ้งเลยกระแทกเหยียบเต็มตีนมิคิดว่ามันเป็นหนามไผ่นี่ โอยยยยข้าปวดเลยทนพี่"

สองหนุ่มทาส มองแผลบนเท้าอันซีดเซียวของอ้ายเกิ้มพลางพยายามดึงออก

" จะทำอะไร!!! หยุดเดี๋ยวนี้!!! "

ชลินทราร้องห้ามตามที่ใช้สายตาคาดคะเน หนามไผ่ปักลงได้เหมาะเจาะเหลือเกินเพราะมันตัดเส้นเลือดใหญ่จนขาดเป็นเหตุให้เลือดไหลไม่หยุดเสียที

" ทำไมเล่า....หากมิดึงออกก็จักทำแผลมิได้นะขอรับ"

หมอหนุ่มถามอย่างสงสัยเขายิ่งสงสัยในตัวหญิงสาวกับการกระทำแปลกๆ และการพูดจาไม่คุ้นหูของนางอีกทั้งยังการออกคำสั่งอันเด็ดขาดที่เขาที่เป็นหมอเองถึงกับกลั้นหายใจ

" ไม้มันตัดเส้นเลือดใหญ่หรือเปล่าจนก็ไม่รู้เห็นไหมนั่นถ้าดึงออกเดี๋ยวเลือดก็ไหลจนหมดตัวตายหรอก"

"ตายเลยฤาขอรับ!!! "

สองทาสหนุ่มประสานเสียง อ้ายเกิ้มตัวต้นเหตุถึงกับเป็นลมสลบไป สร้างความตกใจของทุกคนที่มายืนดูมุงดู เพียงไม้ปักทะลุตีนก็ตายได้!!! ความรู้ใหม่เลยหนานั่น!!!!

" อ้ายเกิ้มๆ ...เอ็งตื่นสิวะอ้ายเกิ้ม....โธ่!! ถัง...อนิจจังเอ็งเสียเหลือเกิน...งมกุ้งจนตายยยย.....ฮือออออ"

อ้ายมั่นที่ประคองร่างเพื่อนต่างวัยปล่อยโฮนึกไปเสียว่าเพื่อนของตนตายจริงดังคำที่นายตนบอกทาสหนุ่มกอดร่างไร้สติไว้แนบอกแล้วปล่อยโฮอย่างลืมอาย ชลินทรากรอกตา...ดูก็รู้ว่าทาสหนุ่มแค่กลัวตายจนสลบตาคนนี้ก็ทึกทักว่า งมกุ้งจนตาย แถมชียังเล่นใหญ่เวอร์ จนคนมุงดูเชื่อกันเป็นตุเป็นตะ

" อ้ายเกิ้มมันแค่สลบไป...เอ็งจะเล่นใหญ่ไปไหน...หากไม่รีบเอามันมาทำแผลให้ถูกต้องมีหวังมันจะได้ตายสมใจเอ็งแน่"

ชลินทรา รีบห้ามอาการมโนก่อนจะมีคนใดคนหนึ่งในกลุ่มคนมุงใจร้อนด่วนตัดสินไปเตรียมวัดจองศาลา หญิงสาวออกคำสั่งให้นำตัวอ้ายเกิ้มที่สลบอยู่ขึ้นจากท่าไปที่เรือนพักของมัน สั่งให้คู่หูของมันพลัดผ้าเปียกออกและให้นางทาสไปตระเตรียมข้าวของมาให้เธอ

"เอ้า!! ไหนทวนสิว่าข้าสั่งไห้เจ้าไปเกียมอันใด "

หญิงสาวกลับมาพูดแบบคนทั่วไป (ที่นี่) อีกครั้ง เพราะคนฟังจะได้เข้าใจเพื่อที่จะทำหน้าที่ได้ไม่ขาดตกบกพร่อง

" เข็มเย็บผ้า น้ำร้อน เหล้าโรง ด้ายฝ้าย ผ้าสะอาด มีดเล็กที่คมกริบที่สุดเจ้าค่ะ"

ทาสหญิงทวนคำสั่งเมื่อเห็นว่าที่มันทวนนั้นถูกต้องจึงรีบวิ่งออกไปเกียมข้าวของอย่างเร่งรีบ มือบางเอื้อมออกมาหมายจะจับต้องบาดแผลเพื่อวินิจฉัยการผ่าตัด แต่ถูกมือหนาของหมอหนุ่มรั้งเอาไว้

" เจ้าจักกระทำอันใด...เป็นนายจักจับต้องตีนบ่าวเห็นมิควร"

เสียงนุ่มนั้นเข้มขึ้นเอ็ดนาง เขายอมมองหญิงสาวอยู่อย่างเงียบๆ มาก็นานแล้วเพื่อสังเกตุว่านางจักทำอันใด...แต่ยิ่งดูยิ่งทำเขายิ่งไม่เข้าใจแผลมิใหญ่ให้ใหญ่ได้ เป็นเขาคงให้ดึงหนามนั้นออกแล้วพอกยารักษาราวๆ เดือนเศษก็จักหาย. ชลินทรา มองคนตรงหน้าอย่างหงุดหงิดเธอคิดเกรงอกเกรงใจชายหนุ่มเพราะตำแหน่งท่านขุนหลวง...แต่การที่จะมาห้ามในเรื่องควรมิควรในเรื่องคอขาดบาดตาย...เธอเองก็ไม่อยากเกรงใจเช่นกัน

" ควรมิควรก็เรื่องของมันเจ้าค่ะ...บ่าวหรือนายก็คนเช่นเดียวกันมีเลือดมีเนื้อเถือหนังเอาเกลือทาก็รู้สึกเช่นเดียวกัน...ตอนนี้เกิ้มไม่ใช่บ่าวแต่เป็นคนใข้ของอิฉัน...จรรยาบรรณของหมอมิได้มีไว้ค้ำคอแต่มีไว้ช่วยคนเจ้าค่ะ"

ชลินทราตวาดเสียงดังลั่นดวงตาคมสวยจ้องมองใบหน้าอึ้งๆ ของหมอหนุ่มด้วยความรู้สึกรังเกียจ ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วสนใจบาดแผลของอ้ายเกิ้มต่อ เสียงตวาดของชลินทราดังจนคนเกือบทั้งบ้านได้ยินแม้กระทั้งพระยาบรรลือและคุณหญิงที่วิ่งมาดูตามคำบอกของทาสบ่าวที่ไปแจ้ง

" หากท่านขุนรังเกียจคนใข้ของดิฉันนัก...ก็เชิญกลับไปเสียเถิดเจ้าค่ะ.."

ชลินทราออกปากไล่ ตัดเยื่อใยหมอหนุ่มที่นั่งใจแกว่ง คำพูดทุกคำของนางเป็นดั่งเข็มทิ่มแทงใจคนเป็นหมอริมฝีปากหนาได้รูปเม้มแน่นเพราะรู้สึกเหมือนโดนตีหัวด้วยของแข็งเข้าอย่างจัง ร่างบางขยับคล่องแคล่วตรวจชีพจรสำรวจบาดแผล น้ำเหล้าราดแผลให้สะอาดพลางรอเครื่องไม้เครื่องมือที่ให้บ่าวไปเอามา

" ข้าขออภัยแก่เจ้าแม่หมอ...ให้ข้าช่วยเจ้าเถิดข้าเองก็เป็นหมอเช่นกัน"

ด้วยความเกรงกลัวว่าจะโดนไล่อย่างไร้เยื่อใยอีกหนคนนั่งคิ้วขมวดมุ่นครุ่นคิดอยู่ไม่นานก็ออกตัวขอโทษขอโพยหญิงสาว สายตาออดอ้อนของหมอหนุ่มไม่ได้เป็นผลกับชลินทราเท่าไหร่นักแต่เธอก็รับและไล่เขาทางอ้อมแทน

" เช่นนั้นท่านรีบไปเกียมยาแก้ใข้แก้อักเสบฝีหนองแลแก้ปวดเถิดเจ้าค่ะทางนี้ข้าจัดการเอง....แม้นข้ามิรู้เรื่องสมุนไพรเท่าไหร่นักแต่เรื่องรักษาคนข้านั้นถนัดเจ้าค่ะ"

น้ำเสียงดุดันของชลินทราคลายลงจนเรียบเฉยแต่ยังคงพินิจพิจารณาแผลต่อไป....

เรื่องผู้ชายช่างมันก่อนเถอะยัยเกมส์เอ๋ยแกจะจัดการยังไงกับผ่าตัดตีนไอ้เกิ้มนี้อย่างไร้เครื่องมือหมอกันนะหากไม่เย็บดีๆ มีหวังแผลได้อักเสบตายเพาระติดเชื้อแน่ๆ ....

" คุณบัวเจ้าขา...ของที่คุณสั่งได้แล้วเจ้าค่ะ!! "

ทาสหญิงที่มีหน้าที่ไปเอาของมาให้ชลินทราวิ่งหอบข้าวของมาพร้อมกับพรรคพวกอีกสองสามคน ตอนนี้หน้าเรือนของอ้ายเกิ้มมีคนมุงดูอยู่แน่นหนารวมถึงผู่้เป็นเจ้าของเรือนทั้งสอง ชลินทรานำมีดมาลวกน้ำร้อนและลนไฟเผา โชคดีที่อ้ายเกิ้มสลบอยู่จึงไม่ต้องกลัวว่ามันจะแหกปากเพราะร้องลั่นด้วยความเจ็บเป็นแน่

สองสามีภรรยาได้ต่ยืนมองอย่างขัดใจแต่ก็มิกล้าดุด่าด้วยเพราะถูกหญิงสาวร้องขอว่าห้ามแคลงใจในการกระทำของพวกนางเป็นอันขาดเว้นเสียแต่ว่าหากพวกนางคิดร้ายจึงค่อยแคลงใจได้. ชลินทราให้คู่หูอ้ายเกิ้มเอาว่านยาใส่ปากผู้บาดเจ็บทั้งสลบด้วยกลัวว่าหากมันสะดุ้งตื่นจะได้ข่มความเจ็บโดยกัดว่านยาเอาไว้ได้

มือบางขยับอย่างชำนาญตวัดปลายมีดลงบนเนื้อเท้าซีดๆ ของทาสหนุ่มใช้น้ำแทรกเกลือแลน้ำตาล ราดล้างเลือดที่ไหลออกมาสลับกับใช้ผ้าสะอาดซับห้ามเลือดเอาไว้. ในที่สุดหนามไผ่เตยอันใหญ่ก็ถูกดึงออกอย่างถูกวิธี มือบางจับแหกบาดแผลชุ่มเลือดอย่างชำนาญ คุณหมอจากอนาคตตรวจดูเสี้ยนที่อาจหลงเหลือบนบาดแผลจนถี่ถ้วนก่อนจะใช้ไหมจุ่มเหล้าโรงเย็บบาดแผลไปทีละขั้นตอน โชคดีที่เส้นเลือดไม่ได้ฉีกขาดตามขาดหากปล่อยไว้ก็สามารถซ่อมแซมตนเองได้ แต่บาดแผลลึกทะลุถึงกันแบบนี้อีกทั้งยังไม่มีไหมละลาย ชลินทราจึงเลือกที่จะเย็บเพียงฝ่าเท้าที่ถูกกรีดก็พอ จวบจนเวลาผ่านไปจนฟ้าเปลี่ยนสี ทาสหนุ่มก็พ้นขีดอันตรายจากการเสียเลือดจนตาย คุณหมอสาวจัดการล้างมือและแนะนำผู้ดูแลคนป่วยอย่างง่ายๆ

" ให้ยาทานตามที่ท่านขุนสั่งนะอย่าได้ขาด แลห้ามให้เกิ้มมันทำงานจนกว่าแผลจะหายดีประเดี๋ยวจะอักเสบส่วนแผลข้าก็พันผ้าไว้อย่าแกะออกเป็นอันขาดประเดี๋ยววันพรุ่งข้าจะมาบอกวิธีทำแผลให้พวกเอ็งก็แล้วกัน"

ชลินทราลากลับขึ้นเรือน ร่างบางอ่อนล้าเล็กน้อยเพราะความลำบากในการรักษาหากเครื่องไม้เครื่องมือครบคงจะเสร็จภายในครึ่งชั่วโมงเท่านั้น ทาสหนุ่มคู่หูหมอบกราบด้วยสำนึกในพระคุณอันใหญ่หลวงที่ช่วยให้เพื่อนรุ่นน้องของมันไม่ต้องตกตายเพราะงมกุ้ง!!!