LOGINชลินทราลืมตาตื่นขึ้นมาพบเพียงหลังมุ้งลายดอกพิกุลอันคุ้นตาและกลิ่นหอมเย็นๆของเครื่องหอมที่ถูกอบอวลอย่างปราณีต เสียงไก่ขัน เสียงนกร้อง และเสียงของการดำเนินชีวิตของผู้คน ร่างบางบิดกายเล็กน้อยขับไล่ความเมื่อยล้า กายเปล่าที่แอบซ่อนในผ้าห่มสัมผัสกับความอบอุ่นที่มีร่างกำยำของสามีนอนกอดอยู่ หญิงสาวกระพริบตาถี่ๆไล่แสงจ้าจากดวงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบ่งบอกว่ายามนี้นั้น สายมากแล้ว เธอค่อยๆขยับกายออกจากอ้อมอกของสามีแล้วแต่งกายให้เรียบร้อยก่อนจะเดินไปห่มผ้าให้ร่างกำยำที่ยังคงส่งเสียงกรนเบาๆอยู่บนเตียง
เรือนร่างสีน้ำผึ้งยังคงมีร่องรอยของความรักที่ถูกฝากฝังไว้จากเมื่อคืน ทันทีที่ชลินทราก้าวออกจากประตู บ่าวรับใช้ที่นั่งรอหน้าประตูตั้งแต่เช้าตรู่ก็รีบปรี่เข้ามาดูแลตามหน้าที่ของตน หญิงสาวนึกถึงความฝันที่เด่นชัดเสียจนแทบแยกแยะไม่ออกว่านั่นคือฝันหรือความจริง จวบจนส่งสามีของตนไปประจำเวรหมอหลวง เธอจึงได้นำความฝันนั้นมาเล่าสู่กันฟังให้แก่มินตราฟัง " แกก็ฝันเหมือนกันรึ...แปลก...ฉันคิดว่าฉันฝันอยู่คนเดียวเสียอีก" มินตรา ทำหน้ายุ่งพลางเหม่อมองไปยังเตียงรักษาที่ประปรายไปด้วยผู้ป่วยสองสามราย " พูดไปพูดมาฉันก็คิดไม่ตกนะเพียงเพราะเราไปขอสามีดีๆกับเจ้าแม่แค่นี้ถึงกับต้องส่งเราข้ามมิติมาเลยเหรอ??" ชลินทราตั้งข้อสงสัย " นั่นสิถ้าจะพูดว่าเป็นผลของคำสาปแต่ในฝันคำสาปนั้นมันไม่สมบูรณ์นี่นา " มินตราออกความเห็น " มิใช่เพราะว่าคำสาปผิดพลาดดอกฤาเจ้าคะถึงทำให้ต้องพลัดพลากจากคนรักต่างภพต่างชาติเสียขนาดนี้" เอื้อยออกความคิดเห็นพลางยกแก้วชาเสริฟให้สองสาว " คงจะเป็นเหมือนที่เอื้อยว่า แต่ถึงยังไงก็ไม่มีเหตุมีผลอยู่ดีที่เราจะตกหลุมรักใครสักคน " มินตราเห็นด้วยพลางมองไปยังประตูโรงหมอ เห็นร่างกำยำของสองหนุ่มเดินพูดคุยกันเข้ามา แม้ว่าจะออกเรือนไปนานแล้วแต่โรงหมอหน้าเรือนพระยาบันลือ ก็ยังคงอยู่ที่เดิมไม่เปลี่ยนไปไหน สถานที่แห่งนี้จึงเป็นดั่งเช่นสถานที่นัดพบของทุกคน " คุณพี่...เสร็จงานแล้วฤาเจ้าคะ " ชลินทราถาม สามีของตน " วันนี้ข้ามิได้เข้าเวร เลยชวนพ่อเหมมารับพวกเจ้ากลับเรือน" เขาตอบภรรยาของเขา " ทำสีหน้าเคร่งเครียดกันเยี่ยงนี้มีเรื่องอันใดหมองใจเจ้าฤาแม่มินตรา" พระยาสุรพิทักษ์บดินทร์ถามภรรยาผู้เป็นที่รัก " ข้าแค่นึกคิดถึงเหตุแลผลที่ทำให้ข้าต้องมาพาบพบกับคุณพี่เจ้าค่ะ " มินตราตอบพลางปิดสมุดข่อยตรงหน้าลง " ต้องมีเหตุแลผลด้วยฤา ข้าว่าหาต้องมีเหตุอันใดไม่ แค่เรื่องที่ข้ารักแม่มินตราก็หาได้มีเหตุผลอันใดเป็นแม้นมั่น ต้องหาเหตุแลผลด้วยฤา มีเพียงเจ้ากับข้า ก็เพียงพอแล้ว " พระยามือใหม่ที่พึ่งถูกอวยยศมาหมาดๆกล่าวคำหยอดหวานหูจนทำเอาทุกคนทำหน้าเลี่ยนๆ มีแต่เพียงแม่เอื้อยที่ทำทีเขินอายตามประสาสาวโสด "ตั้งแต่อวยยศเป็นพระยานาหมื่นออกพระท่านก็พูดเป็นมากขึ้นหนาเจ้าคะ " ชลินทราแซว " ข้าก็ต้องหมั่นเจรจา หาไม่แล้วเพื่อนที่รักของเจ้า จักจามหัวข้าด้วยขวานเอาเป็นแน่" ถึงปากจะพูดราวหยอกเล่นแต่สีหน้านั้นกลับจริงจังจนขำไม่ออก เมื่อหวนนึกถึงภาพที่ตนวิ่งหนีคมดาบของมินตราที่เข้าใจผิดว่าตนมีสัมพันธ์กับทาสสาวเพียงนางนั้นทำตาหวานตาเชื่อมใส่เขาเพียงแวบเดียว จากนั้นเรือนพระยาสุรพิทักษ์บดิน ก็ไม่มีทาสสาวสวยๆที่หวังเป็นเมียบ่าวอีกเลย " ยัยมิน...แกจะโหดไปป่ะวะ...ออกพระท่านถึงกับกลัวหัวหดขนาดนี้" ชลินทรากระซิบถาม " ก็ดีกว่าแกที่เจ้าเล่ห์ไล่เมียเขาลับหลังนะเว่ย...หลวงท่านก็คงจะหงอไม่ต่างกันหรอก " มินตรากระซิบตอบ " บ่าวเข้าใจออกพระท่านกับหลวงท่านหนาเจ้าคะ แม่นายของบ่าวเป็นดั่งนางฟ้าผู้รักษาเยียวยาอาการเจ็บป่วยได้แต่ในขณะเดียวกันอีกคนก็เป็นราวกับมัจจุราช ท่านทั้งสองจักเกรงก็มิแปลกอันใดดอกเจ้าค่ะ" เอื้อยกระซิบแทรกพลางสะกิดชี้ชวนให้สองสาวเห็นใบหน้าหล่อเหลาของสามีพวกนางที่ทำหน้า เหมือนเข้าอกเข้าใจกันแลทำหน้าเหมือนเขินๆเสียขนาดนั้น " เอ่อ...อะแฮ่ม!!!!...อืม...นี่ก็บ่ายคล้อยแล้วผู้ไข้ก็มิได้มากเรากลับเรือนเลยดีฤาไม่หรือจักอยู่กินข้าวกับคุณป้าเสียก่อน" หลวงตรีศรีเทพโอสถ ถามขับไล่ความเคอะเขิน " คุณป้าไม่อยู่เรือนวันนี้เรากลับเรือนกันเถอะเจ้าค่ะ " ชลินทรากลั้นขำพลางลุกไปจูงมือหนาที่อบอุ่นของชายผู้เป็นที่รักเพื่อกลับเรือนของตน เสียงเรือแจวแหวกสายน้ำเป็นระรอกคลื่นราวกับผืนน้ำกำลังหายใจเหมือนดั่งมีชีวิต สองหนุ่มสาวข้าวใหม่ปลามันสองคู่แจวเรือกลับเรือนและแยกย้ายกันไปตามลำน้ำที่แบ่งเป็นเส้นสาย แสงแดดยามบ่ายคล้อยระเรี่ยผืนน้ำเป็นประกายทอง รอยิ้มและเสียงหัวร่อต่อกระซิกของสาวๆหนุ่มๆดังเป็นระยะทั่วคุ้งน้ำ บ่งบอกถึงความสุขที่ได้มา ชลินทราไม่นึกถึงเหตุและผลใดๆที่ส่งเธอกับเพื่อนรักของเธอมายังที่แห่งนี้แล้วขอเพียงมีคนตรงหน้าที่พร้อมจะเดินเคียงข้างเธอไปจนสุดทางเดินของชีวิตนี้ก็พอใจแล้ว มินตราเองก็ไม่สามารถหาเหตุผลใดๆได้อีกเช่นกันเมื่อฟ้าหรือคำสาปหรือคำอวยพรใดๆจะเกิดผิดพลาดจนทำให้เธอต้องติดอยู่ในบ่วงบรรพกาลนี้ไปตลอดเธอก็ไม่สนใจแล้ว ขอเพียงแค่มีคนที่รักและซัพพรอตเธอแบบนี้ไปตลอดเธอก็พอใจ " มองพี่แล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เทียวหนาแม่มิน...มีอันใดฤา" เสียงทุ้มอันอบอุ่นถามแววตาคมที่จ้องมองเธอนั้นสุกสกาวราวกับมองดวงใจของตนที่หวงแหน " ข้ากำลังคิดถึงบ่วงแต่บรรพกาลที่นำพาให้เรามาพบกันเจ้าค่ะ" มินตราส่งยิ้มหวานละไมตอบ " บ่วงอันใดเล่าที่ทำให้เจ้ามีสุขได้เยี่ยงนี้..." เขาถามต่อ " บ่วงรักเจ้าค่ะ...บ่วงแห่งความรักความเสน่หาที่คุณพี่มีต่อข้าไม่ว่าจะกี่ภพชาติฤากี่มิติเวฬา ใจของคุณพี่ก็มิได้แปรเปลี่ยนไปดังคำสาบานของคุณพี่เลยเจ้าค่ะ" มินตราตอบขยับกายเข้าไปไกล้ๆชายหนุ่มอีก " เช่นนั้นข้าก็สมหวังแล้ว...เพราะตอนนี้แม่หญิงที่ข้ารักแลรอคอยมานานขนาดนั้นได้มาอยู่ข้างกายข้านิรันด์ไป" " โรแมนติกเชียวนะเจ้าคะ" มินตรากระเซ้าแหย่ "โล...อะไรแมนนะ??" คิ้วเข้มขมวดมุนงุนงง " คิก..คิก..คิก..ข้าหมายถึงคุณพี่ช่างน่ารักเสียนี่กระไร...มิแปลกที่ทำลายกำแพงในใจข้าได้เจ้าค่ะ" รอยยิ้มตรึงจิตกระทบแสงแดดอ่อนๆสะท้อนประกายสีทองทำให้หน้านวลน้องงามดั่งจันทร์ฉาย หัวไหล่มนที่โผล่พ้นสไบมีรอยคมมีดอยู่บ้างมิได้เนียนนุ่มเหมือนสตรีอื่นใด แต่เขากลับชมชอบมัน แม้แต่ปอยผมหรือปลายเล็บของนางก็ตราตรึงเขาไว้ไม่อาจหลุดไปไหน พ่อศรีคงคิดไม่ต่างกับเขาเป็นแน่ ก็ดูเถิด เมียของพวกเขานั้นงามนักเพียงนี้ คงจะดีหากมีทายาทที่เหมือนนางสักคนสองคน " เอ้อ...!!!คุณพี่...ข้าขอไม่มีลูกหนาเจ้าคะ...ข้าไม่ชอบเด็ก!!" "ห๊ะ!!!!" ทำเอาเรือแทบคว่ำกับคำพูดของมินตราที่จู่ๆก็โพล่งขึ้นมาความฝันที่เขาจักได้เป็นพ่อคนสลายหายไปพริบตาเดียว " ทำไมเจ้าคะ...รึคุณพี่อยากมี??" มินตราถามตาใสหน้าซื่อ " กะ...ก็ต้องอยากมีสิ!!" เขาตอบแจวเรือแทบไม่ไหว "อุ้ย!!!...งั้น...คุณพี่ไปขอเมียเพิ่มอีกคนไหมเจ้าคะ...ข้าไม่อยากอุ้มท้องเวลาสู้...มันลำบากเจ้าค่ะ...เอ๊ะ...รึรับบุตรบุญธรรมแบบคุณหญิงป้าดีเจ้าคะ...แต่ข้าไม่เลี้ยงดอกหนาเจ้าคะ...ข้าเกลียดเสียงงอแงของเด็ก" มินตราขยับกายหนีพูดท่าทางจริงจัง ยิ่งทำเอาชายหนุ่มที่พายเรืออยู่แข็งเป็นหินไปเสียแล้ว " ตะ..แต่..." " มิเป็นไรดอกเจ้าค่ะหากคุณพี่จะมีเมียเพิ่มอีกสักคนแต่ระหว่างที่คุณพี่ร่วมหอกับเมียอีกคนเมื่อใดก็อย่ามาร่วมหอกับข้าอีกหนาเจ้าคะ...ข้ารับไม่ค่อยได้" "...." ราวกับโดนหินทุบเข้ากลางอกแกร่ง เมื่อความหวานเมื่อครู่กลีบกลายเป็นขมขื่นชั่วพริบตา ยอมให้มีเมียอีกคนงั้นรึ เขายังจำวิชาอีโต้เหินมีดบินของนางได้ขึ้นจิตใครเล่าจะกล้าบ้าบิ่นท้าทายอำนาจเมีย " จะ...เจ้ามิอยากมีก็มิต้องมีดอก...ขะ...ข้ามีเจ้าก็หาได้เหงาไม่" เขาตอบเสียงแหบๆ "ดีเจ้าค่ะ" มอนตราตอบส่งยิ้มตาหยี เรือลำน้อยแจวล่องถึงคลองหน้าเรือนบ่าวไพร่พร้อมปรนิบัติรออยู่เนืองแน่น สองสาวหนุ่มขึ้นท่าเรือแลมองดูสายน้ำที่ยังคงมีระรอกคลื่นอยู่ แสงสีทองของแสงแดดประกายวาววับกระทบผิวน้ำราวกับมันคือผืนผ้าลินินชั้นเยี่ยมก็มิปาน "เหตุแต่กาลพาพบประสพรัก มากมายนักเหตุการณ์จารกันหนอ จักกี่ภพกี่บรรพกาลข้าจักรอ เพียงแค่ขอให้ประสบพบรักเจ้าเท่านั้นเอย" จบบริบูรณ์ ขอขอบคุณณทุกๆคนที่อ่านเรื่องราวของเรามาจนถึงตอนนี้ ฉันเชื่อว่าความรักนั้นกำลังรอเราอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกใบนี้ ฉันหวังแค่เพียงคุณจะมองเห็นมันไวไว และได้รับความรักจากมันได้อย่างอิ่มเอม ด้วยรัก แจ่มจันทร์ชลินทราลืมตาตื่นขึ้นมาพบเพียงหลังมุ้งลายดอกพิกุลอันคุ้นตาและกลิ่นหอมเย็นๆของเครื่องหอมที่ถูกอบอวลอย่างปราณีต เสียงไก่ขัน เสียงนกร้อง และเสียงของการดำเนินชีวิตของผู้คน ร่างบางบิดกายเล็กน้อยขับไล่ความเมื่อยล้า กายเปล่าที่แอบซ่อนในผ้าห่มสัมผัสกับความอบอุ่นที่มีร่างกำยำของสามีนอนกอดอยู่ หญิงสาวกระพริบตาถี่ๆไล่แสงจ้าจากดวงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบ่งบอกว่ายามนี้นั้น สายมากแล้ว เธอค่อยๆขยับกายออกจากอ้อมอกของสามีแล้วแต่งกายให้เรียบร้อยก่อนจะเดินไปห่มผ้าให้ร่างกำยำที่ยังคงส่งเสียงกรนเบาๆอยู่บนเตียง เรือนร่างสีน้ำผึ้งยังคงมีร่องรอยของความรักที่ถูกฝากฝังไว้จากเมื่อคืน ทันทีที่ชลินทราก้าวออกจากประตู บ่าวรับใช้ที่นั่งรอหน้าประตูตั้งแต่เช้าตรู่ก็รีบปรี่เข้ามาดูแลตามหน้าที่ของตน หญิงสาวนึกถึงความฝันที่เด่นชัดเสียจนแทบแยกแยะไม่ออกว่านั่นคือฝันหรือความจริง จวบจนส่งสามีของตนไปประจำเวรหมอหลวง เธอจึงได้นำความฝันนั้นมาเล่าสู่กันฟังให้แก่มินตราฟัง " แกก็ฝันเหมือนกันรึ...แปลก...ฉันคิดว่าฉันฝันอยู่คนเดียวเสียอีก" มินตรา ทำหน้ายุ่งพลางเหม่อมองไปยังเตียงรักษาที่ประปรายไปด้วยผู้ป่วยสองสามราย " พูดไ
สิ้นเสียงกัมปนาทของท้องฟ้าที่เคยสว่างสไหว สายฝนห่าใหญ่ก็โปรยลงมาไม่ขาดสาย พลันแดดจ้าก็สาดส่องจนน้ำแห้งเหือดหาย เกิดกลียุค กาลีบ้านกาลีเมืองหาสาเหตุไม่ได้ เจ้าหลวงจึงเร่งรีบหาโหรหลวงเพื่อสอบถามความวิปริตนี้" พระอาญามิพ้นเกล้าเจ้าข้า...เหตุกลียุคนี้เกิดขึ้นเพราะมีคนผิดผีบ้านผีเมืองเจ้าข้า!!!" โหรหลวงทายทัก ราวกับมีเมฆทมึนคุ้มไปทั่วคุ้มหลวง ยิ่งเสียกว่าเสียงผลุสวาทใดๆ เจ้าหลวงผู้ปกครองแค้วน โกรธจนใบหน้าที่ครึ้มหนวดเขียวปนแดง" มันผู้ใดที่บังอาจผิดผี!!! ท่านเสนา!!!ไปตามลากตัวมันมาบัดเดี๋ยวนี้!!!" สิ้นเสียงตรัสสั่งเหล่าข้าหลวงต่างกุลีกุจอแยกย้ายตามหาตัวต้นเหตุกาลีบ้านกาลีเมืองกันจนจ้าละหวั่นตามบัญชาอีกฝั่งของฝากน้ำตก คู่รักหนุ่มสาวสองคู่ยังคงตระกองกอดกันอย่างกลมเกลียวเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็มิอาจนับ ร่างเปลื่อยเปล่าของหญิงชายนวยนาจแก่กันราวกับจะมีสิ่งใดมาพลัดพรากรสสวาทของพวกเขาออกจากกัน"เฮาผิดผีเยี่ยงนี้มิเป็นไรฤาพี่ท่าน" เจ้านางจันทรเงยหน้าออกจากอกแกร่งถามสวามีของตน"ข้าก่อบ่รู้ได้...แต่ตอนนี้ข้าอยากกอดเจ้าถ่ออั้น" แม่ทัพหนุ่มจุมพิศหน้าผากมนอย่างรักไคร่มือหน้าปะป่ายเกาะกุมปทุมถันอันเนียน
ย้อนไปราว 1 พันปีก่อนที่มินตรากับชลินทราจะถูกเจ้าแม่แต่มจันทร์ส่งมายังมิติอีกโลก"เจ้านางน้อย...เจ้าก่อเคยหันแม่ทัพเหมราชนี่เจ้าคะ" อุษา ถามพลางใช้ใบตาลโตนดที่ถูกนำมาตกแต่งอย่างสวยงามพัดวีผู้เป็นนาย ที่กำลัง ทำบายศรีเพื่อนำไปถวายเทวาลัยอยู่" ก่อแล้วเยี่ยงใดเล่า...ข้าเคยหันแม่ทัพเหมราชเถื่อเดียวก่อตอนพิธีสยุมพรพี่นางสว่างเทวีก่อบ่ได้แปลว่าข้าจักปลงใจเกี่ยวดองกับท่านแม่ทัพได้นี่อุษา" เจ้านางน้อยจันทรเทวีทำหน้ามุ่ยเมื่อได้ยินข่าวว่าเจ้าหลวงได้ประธานตนให้กับแม่ทัพหนุ่มที่ชนะศึกหลวงมาได้เป็นรางวัล แต่เธอนั้นกลับไม่ได้ต้องการเกี่ยวดองกับชายใดเลย เธอรู้สึกว่ามันเร็วไปสำหรับตัวเธอที่พึ่งจะศิริอายุได้ 17 ขวบปี" เห้อ!!!เจ้านางเลี่ยงไปก่อบ่พ้นกำตรัสเจ้าหลวงดอกเจ้าค่ะ..." อุษา นางสนองโอษฐ์ ที่ควบตำแหน่งพี่เลี้ยงถอดหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน " เจ้านางจันทรเทวี " เสียงๆหนึ่งร้องเรียกขึ้น หญิงสาวใบหน้าหวานเงยหน้ามองพลางฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นร่างบางระหงของพี้สาวต่างมารดาเดินเข้ามายังคุ้มของตน"พี่นางสุริยาเทวี!!! " เจ้านางน้อยผละลุกออกจากตั่งไม้ประดับที่นั่งอยู่แล้วรีบเดินมาหาหญิงสาวที่อายุไล่เรี่ยกันตร
ชลินทรา ทำหน้ายุ่ง สติสตังไม่ได้จดจ่ออยู่กับใบสั่งยาตรงหน้าเสียเท่าไหร่ ก็ในเมื่อเเม่เพื่อนรักที่ทำท่าจะไม่ยอมมีผัวง่ายๆ...ตอนนี้กลับเริงร่ากกผัวอยู่บนเรือนไม่ค่อยมาหาตนเสียหลายวันแล้ว แม้ว่าอีกไม่กี่วันเธอก็ต้องเข้าพิธีแต่งงานเหมือนกัน แต่เธอก็รู้สึกเหงาๆอยู่ดี " พิธีอยู่หอสิ้นสุดวันนี้หนาเจ้าคะคุณหมอ...อย่าได้ริษยาแม่นายมินไปใย" เอื้อยเอ่ยขัดขึ้นอย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นผู้เป็นนายทำท่าเหมือนเด็กน้อย " ฉันล่ะ..หมั่นใส้แม่มินนัก...ทำท่าทางราวไม่ยากมีผัวเล่นตัวงี่เง่า...แต่ดันชิงแต่งงานตัดหน้าข้าไปเสีย..." ชลินทราทำปากขมุบขมิบเง้างอนแล้วหันไปให้ความสนใจกับงานที่กองอยู่ตรงหน้าต่อ " น้อยอกน้อยใจอะไรนักหนายัยบ้านี่!!! ฉันออกหอแล้วแกก็ต้องเตรียมตัวสิ...มาคลุกอยู่กับงานแบบนี้ได้ยังไงกัน" เสียงหวานๆร้องดังขึ้น ร่างบางระหงปรากฏขึ้นตรงหน้าประตู ผิวพรรณดูเปล่งปลั่งสะพรั่งจนแสบตา " ชิ!!!!....5 วันที่ผ่านมา....แกเล่นไปกี่ยกเล่านั่น!!!" ชลินทราถามเมื่อเห็นเพื่อนรักดูสดใสเกินต้าน " ก็...นะ....นั่นบ้องข้าวหลามนะเว่ยแก!!!ฉันก็ของขาดมานาน....ก็เลย...ตอนนี้คุณพี่ยังไม่ตื่นเลยเห็นบอกเหนื่อย...." มินตร
มินตราแยกตัวออกมาจากชลินทราที่ตอนนี้กำลังหวานแหววกับขุนศรีฯจนเลี่ยนแทบอ้วก เธอเดินจูงเจ้าครามม้าตัวโปรดที่หลวงหนุ่มมอบให้เป็นของมั่นพลางย่นจมูกใส่เพื่อนสาวอย่างหมั่นใส้ " ริษยาเขาฤาถึงทำหน้าราวกับเหม็นกลิ่นมูล" ชายหนุ่มที่เดินอยู่เคียงข้างกระเซ้าแหย่ " ข้าหาได้ริษยาดอกเจ้าค่ะคุณ...." ชายหนุ่มเลิกคิ้วสูง " คุณพี่..." มินตราหน้าแดงพลางเสมองไปทางอื่นแก้ขวยเขิน " เช่นนั้นก็อยากหยอกเย้าเหมือนเขางั้นฤา" เขาถามอีกครั้ง " คุณ..พี่...ก็ทราบ...ว่าข้าหาได้โปรดแบบนั้นไม่...ลองหยอกข้าเช่นท่านขุนดูทีฤา...มิแคล้วจักโดนข้าไล่ให้ไปกินมูลวัวเป็นยา" มินตราขมวดคิ้วมุ่น ดวงหน้างามละมัยพราวไปด้วยรัศมีที่ทำให้หัวใจชายหนุ่มข้างๆแทบจะกระเด็นกระดอนออกมาจากอกเสียตรงนั้นให้ได้ ชายหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เมื่อนึกถึงของหมั้นที่นางขอแล้วก็รู้ได้ว่านางนั้นเกิดมาเพื่อเคียงบ่าเคียงไหล่ยอดนักรบเช่นเขา ทั้งม้าพันธุ์ดี ดาบแบบญี่ปุ่น ผ้าลินินชั้นยอด อีกทั้งแก้วแหวนเงินทอง พร้อมด้วยบ่าวอีกหนึ่งคนที่จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจว่า บ่าววิปลาสเช่นอ้ายพาจู่นั่นต้องตานางได้อย่างไร " เจ้า...จักทำเยี่ยงไรกับอ้
ป่าเสลา ที่บานสะพรั่งไปด้วยดอกสีม่วง ขาว บานสะพราวไปหลายลี้ สายลมเอื่อยๆพัดกิ่งใบส่งเสียงซ่าๆ ราวกับเสียงดนตรีบรรเลงเพลงก็มิปาน ม้าสีขาวปลอดค่อยๆเดินย่องตามแรงจูงของชายหนุ่ม ดวงหน้าหวาน ส่วนบนอานม้ามีหญิงสาว นั่งอยู่ ทั้งคู่พูดคุยกันในหลายๆเรื่อง หลายๆครั้งที่มีหยอกเย้ากันตามประสา คู่รัก ที่มีเพียงกันและกันเท่านั้น" ข้าอดสงสัยมิได้...วานแม่ช่วยแถลงใข...ในโลกโน้นของเจ้า...เหตุใดสตรีจึงมีสิทธิเสรีเท่าเทียมกัน....แลหากสตรีผู้เป็นม่าย...จักมีผัวใหม่ได้มิมีข้อกังขาฤาไร" ขุนศรีผู้ไม่เข้าใจตรรกะความนึกคิดของคนในโลกโน้นที่ชลินทราพูดถึงได้ถามใขข้อสงสัย" มีเหตุก็ต้องมีผลแลเจ้าค่ะ....กว่าสตรีจักมีสิทธิ์แลเสียงได้เทียบเท่าบุรุษก็เสียไปก็มาก ไม่ว่าจะเป็น เสียง สิทธิ์ ชีวิต หรือแม้แต่ศักดิ์ศรี....บุรุษชายขึ้นชื่อว่าเป็นชาตินักรบ ยังสยบต่อสตรีนี่เจ้าคะ....ไม่แปลกที่ จักมี นักสิทธิสตรีหลายๆคนออกมาต่อสู้เพื่ออิสระของตน " ชลินทราอธิบาย"ที่เจ้าพูดก็สมเหตุ...แม่บัว...ข้าขออภัยที่จาบจ้วงเจ้ามาก...แต่ข้าจักขอถาม...ถึงผู้ที่เคยเป็นคนรักเก่าของเจ้า...ได้ฤาไม่" ขุนศรีตรีเทพโอสถ หมอหลวงของวังหลวง หยุดเดิน







