ตอนที่ 4 นี่ไม่ใช่ความฝัน

เสียงจอแจจากโลกภายนอกดังเซ็งแซ่เรียกให้ร่างบางสองร่างบนเตียงขยับเล็กน้อย มินตราค่อยๆ เปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นมองฝ้าเพดานที่เธอเคยเห็นมาก่อนหน้ากลิ่นเหม็นเขียวลอยอวนไปทั่วปากบ่งบอกว่าเธอถูกรักษาด้วยยาต้มจนฟื้นสติ ลำคอเธอแห้งผากราวกับขาดน้ำมาเสียหลายวัน เธอไอโขลกๆ เล็กน้อยด้วยอาการคอแห้งพลางยันกายลุกขึ้นมองรอบๆ อย่างถี่ถ้วน ชลินทรายังคงนอนขยี้ตาข้างๆ เธอด้วยอาการงัวเงีย แต่ทว่าตอนนี้เธออยู่ภายในห้อง เป็นเรือนไม้ข้าวของตกแต่งอย่างน้อยชิ้นและทุกชิ้นนั้นเป็นแบบโบราณทว่ายังใหม่เอี่ยม สองมือบางค่อยๆ เอื้อมไปเขย่าเพื่อนสายให้ลุกขึ้นเต็มตาพลางพยักพเยิดเป็นเชิงถามเพราะแม้แต่เสียงก็ไม่อาจเปล่งออกมาเพราะคอแห้งเหลือทน

แม่เอื้อยได้ยินเสียงอาคันตุกะสาวไอโขลกๆ จากในห้องนางทาสสาวจึงเร่งรีบไปตามนายของตนมาดู พลางรีบตระเตรียมน้ำฝนลอยมะลิให้คนป่วยได้จิบชุ่มคออย่างรู้หน้าที่ นางเอื้อยเป็นเด็กกำพร้าที่นายแม่เเห่เรือนเก็บมาเลี้ยงเสียยังเด็กแลเห็นนายแม่ของตนเก็บเด็กมาเลี้ยงก็หลายคนอยู่แต่ไม่เคยมีผู้ใดได้รับอนุญาติให้ปรนนิบัติดีเท่าสองสาวมาก่อน แต่นางเอื้อยก็รู้จากข่าวคราวว่าคุณหนูในคุณนายทั้งสองจากไปเพราะไข้ป่า ทำให้แม่นายคิดว่าสองสาวนี้จะมาทดแทนที่ของบุตรีคุณหญิงเพ็ญ ถึงนางเอื้อยจะรู้สึกอิจฉาผู้ไม่รู้หัวนอนปลายตีนอยู่บ้าง แต่ตลอดเวลาที่ได้รับหน้าที่ดูแลก็อดที่จะยอมรับสองสาวให้เป็นนายของตนอีกคนไม่ได้ด้วยนางเองก็เอ็นดูอาคันตุกะอยู่ไม่น้อย

ร่างบางอ้อนแอ้นอ่อนกว่าวัยก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาอย่างเร่งรีบเมื่อเห็นหญิงสาวทั้งสองคนนั่งสำรวจกันและกันด้วยสีหน้าตื่นตระหนกบนเตียงคุณหญิงผู้เป็นใหญ่ในเรือนก็ยิ้มออก

" รู้สึกตัวแล้วหรือเจ้าทั้งสอง " นางเรียกถามพลางย่างสามขุมเข้าไปหาอย่างดีใจ

สองสาวหันมองหญิงสูงวัยตรงหน้าก่อนจะยกมือไหว้ตามมารยาทดูออกก็รู้ได้ว่าหญิงคนนี้เป็นคนช่วยเหลือเธอเอาไว้และคงเป็นเจ้านายของคนที่นี่ มินตรามั่นใจเต็มร้อยว่านี่คงไม่ใช่โลกที่เธอเคยอยู่เป็นแน่แต่เป็นโลกที่ย้อนเวลามาเสียตั้งไกลโขเหมือนในมังงะ*เรื่องโปรดในหลายๆ เรื่องของเธอ

"ข้ารับไหว้...กินน้ำท่าเสียเถิดแม่ ประเดี๋ยวข้าจักให้บ่าวมันเกียมข้าวปลามาให้ เปลี่ยนผ้าเสร็จแม่ตามข้ามาเถิดหนา"

คุณหญิงเพ็ญ ส่งยิ้มละไมดวงหน้าฉายแววประกายยิ่งพิศมองสองสาวคนแปลกยิ่งทำให้ใจที่หม่นหมองของตนกลับมาชีวิตชีวาอีกครั้ง หล่อนหันไปสั่งบ่าวไพร่ที่หมอบรอคำสั่งก่อนจะเดินออกจากห้องไปปล่อยให้สองสาวได้จัดการตนเองโดยมีแม่เอื้อยกับแม่นุ่มคอยช่วยเปลี่ยนผ้านุ่งให้

" ไม่ต้องสืบเลยว่าที่นี่ที่ไหน...การแต่งกาย...การพูดจา..เครื่องเรือน...ทาส...นี่เราย้อนเวลากลับมาจริงๆ ..." มินตรากระซิบกับเพื่อนสาว

" มันก็เถียงไม่ออกหรอกนะแก...แต่เราย้อนมายุคไหนล่ะ...แล้วทำไมสภาวะทางกายภาพของเราถึงย้อนกลับมาเป็นเด็ก17อีกครั้งล่ะ" ชลินทรายังคงตั้งข้อสงสัยในหลายๆอย่างทีไม่สามารถอธิบายได้

ด้วยความเป็นหมอสมัยใหม่ที่ไม่เคยเชื่อสิ่งเร้นลับแต่ในเมื่อทุกอย่างปรากฏขึ้นต่อหน้าตนก็อดที่จะยอมรับไม่ได้เพราะแม้กระทั่งร่างกายสาวใหญ่วัยสามสิบเก้ายังหดเล็กลงเป็นเด็กสิบเจ็ดปีเอาง่ายๆ ....ไม่เชื่อก็ต้องทำใจเชื่อ สองสาวถูกสองบ่าวจับหมุนซ้ายขวานุ่งโจงห่มสไบผืนงามและถูกต้อนออกมายังชานเรือนไม้สักหลังใหญ่ กลิ่นหอมของข้าวหุงสุกใหม่กับปลาย่างโฉยลอยลมมาเรียกให้พยาธิในท้องร้องกันระงมด้วยความหิว สองสาวรีบสืบเท้าไปยังสำหรับกับข้าวที่ตั้งรอโดยมีคุณหญิงเพ็ญนั่งรออยู่แล้ว

" เจ้าทั้งสองหลับไปเสียหลายวันนักคงจักหิวกินกันก่อนเถิดประเดี๋ยวค่อยเจรจากัน"

หญิงสูงวัยส่งยิ้มหวานพลางฉีกเนื้อปลาให้สองสาวสองสาวยกมือไหว้รับก่อนจะลงมือกินข้าวอย่างหิวโหย โชคดีที่สมัยของเธอมีละครพีเรียดหลายเรื่องที่อิงประวัติศาสตร์ และลอกเรียนแบบการพูดจาได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องพวกเธอจึงฟังรู้เรื่องและรู้ธรรมเนียมบ้าง. เวลาผ่านไปไม่นานนักกระเพาะของพวกเธอก็ถูกเติมเต็ม ท้องที่เคยฟีบแบนของพวกเธอนูนขึ้นมาเล็กน้อย ตามจริงพวกเธอควรรับแค่ข้าวต้มก่อนเป็นการปรับสมดุลของกระเพาะที่ไม่ได้กินอะไรเสียหลายวันแต่ปลาย่างกับข้าวจารน้ำก็ไม่ได้แย่แถมอร่อยจนพวกเธอทานกันไปคนละสองถ้วยเต็ม

" เอาล่ะ...ในเมื่ออิ่มกันแล้วข้าจักถามไถ่เจ้าทั้งสองได้ฤาไม่ว่าเจ้าเป็นใครมาแต่ใดกันเหตุไฉนถึงไปสลบอยู่เอากลางป่าเสียได้"

คุณหญิงเพ็ญ ถามไถ่ด้วยน้ำเสียงราบเรียบใช่ว่านางจะไว้ใจสองสาวเอาเสียหมด ในเมื่อสองสาวคนงามเองก็ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าเป็นที่แน่แท้ การวางตัวของคุณหญิงตรงหน้าก็นับว่าถูกควรที่สุดแล้ว

" เอายังไงดีแก....ฉันไม่ถนัดเรื่องแบบนี้ว่ะ...ถ้าบอกว่ามาจากอณาคตเขาจะเชื่อเราไหมวะแก"

ชลินทราหน้าถอดสีเนื่องด้วยเธอยังคงมึนงงกับเหตุการ์ณที่เกิดขึ้นถึงแม้เธอจะเป็นหมอแต่เธอก็ไม่เคยเป็นผู้ประสพภัยเช่นนี้มาก่อน

" เราทั้งสองคนมาจากต่างเมืองค่ะ....พ่อแม่เราถูกโรคห่าพรากไปเราจึงจะไปหาญาติที่...ที่นคร...แต่ระหว่างทางเรา....เราโดนโจรบุกปล้นเลยวิ่งหนีเข้าป่ามาแล้วมาเพราะความหิวเลยสลบอยู่ในป่าค่ะ! " มินตราโกหกหน้าใสปะติดปะต่อเอาจากเรื่องราวในหนังสือเล่มโปรดมาบอกเล่าเรื่องเท็จให้แกนาง

" คุณพระ!!! โชคดีแค่ไหนที่รอดมาถึงเพียงนี้มิผิดจักกลายเป็นผีเฝ้าป่ารึเมียโจรไปแล้ว"

แม่อิ่มอุทานลั่นเอามือทาบอก ทุกคนบนเรือนต่างอกสั่นขวัญหายซุบซิบกันอย่างออกรถจนคุณหญิงเพ็ญต้องกระแอมปราม

" แลญาติเจ้าเป็นคนที่ใดฤาข้าจักได้ให้คนของข้าพาไปส่ง" คุณหญิงขันอาสา

" ไม่อยู่แล้วค่ะ...ได้ยินว่าเขา....เอ่อ...ป่วยตายเช่นกันค่ะ" มินตราตอบแสร้งทำหน้าเศร้าสลดจนชลินทราอดที่จะปรบมือให้ในใจไม่ได้....สมกับเป็นมินตรา!!!!แหลได้โล่เลยแม่คุณเอ้ย!!!

" อพิโธ่พิถัง....ขวัญเอ้ยขวัญมาหนาแม่...ว่าแต่เจ้าชื่อแซ่อันใดกันฤาข้าจักได้เรียกถูก" คุณหญิงเพ็ญถามสองสาวอย่างเอ็นดู

" หนูชื่อมินตราค่ะเรียกมินก็ได้ค่ะ"

"นะ...หนูชื่อชลินทราค่ะเรียกเกมส์ก็ได้ค่ะ"

สองสาวแนะนำตัว แต่ทว่าคนฟังยังคงขมวดคิ้วมุนงุนงง

"ชื่ออันใดผิดแปลกเสียจริงเทียว แม่มิน แม่....เก..."

คุณหญิงเจ้าของเรือนพยายามเรียกชื่อเล่นของชลินทราแต่กลับเรียกเพี้ยนเสียจนเจ้าของชื่อได้แต่ยิ้มปูเลี่ยนๆ

" เอาอย่างงี้นะคะ....เรียกหนูว่ามินเรียกเพื่อนหนูว่าบัวก็ได้ค่ะ"

ชลินทรายิ้มปูเลี่ยนๆ หวังว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจภาษาของตนบ้าง

" แม่มินตา...แม่บัว...เอ้อ...พวกเจ้านี่มาจากเมืองใดเหตุใดการพูดจาแปลกหูฟังไม่รู้ความบ้างมิรู้ความบ้าง...เถือกเขาเหล่ากอมาแต่ใดฤา"

คุณหญิงเพ็ญถามอีกครั้งเพราะนางเองก็แคลงใจในเถือกเขาเหล่ากอของที่มีผู้ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าเช่นกันจะให้มาอยู่เรือนนางต้องถามไถ่เสียให้กระจ่างแจ้งจะได้รู้ไปเสียว่าลูกผีผีหรือลูกคน

" พวกเรามาจากกรุงเทพค่ะ....พ่อของมินเป็นครูแม่ของมินเป็น...เอ่อ....เป็นนักเดินทางค่ะ"

มินตราตอบ

"ส่วนตัวหนู...พ่อกับแม่เป็นหมอทั้งคู่ค่ะ..."

ชลินทราตอบบ้างทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เมื่อจู่ๆ ชื่อของเธอก็ถูกเปลี่ยนไปเสียดื้อๆ คุณหญิงเพ็ญก็ได้แต่พยักหน้าน้อยๆ เหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจไปที

"เช่นนั้นดอกฤา...แม่ของพวกเจ้าผิดแปลกเยี่ยงนักเป็นผู้หญิงยิงเรือเป็นหมอเป็นนักเดินทางแม่ของเจ้ามีเกรงกลัวบ้างเลยฤา!! "

คุณหญิงเพ็ญถามด้วยความสงสัยหากแต่เกิดมานางไม่เคยพบเห็นว่าสตรีนางใดเป็นหมอเป็นนักเดินทางดั่งคำเล่าถึงแม้จะไม่อยากเชื่อแต่นางก็ดูออกว่าสองสาวไม่ได้โป้ปดมดเท็จเสียอย่างไร

" เอาเถิดๆ ...ขวัญเอ๊ยขวัญมาเสียเถิดหนา...หากมิมีที่ไปก็อาศัยที่เรือนข้าเถิดหากสมีข้ากลับมาค่อยช่วยกันหาทาง อีกคำพูดจาแปลกหูของพวกเจ้าฟังดูพิกลนักเกรงว่าจักออกไปข้างนอกเขาจะว่าพวกเจ้าวิปลาสเอา!!! "

คุณหญิงเจ้าของเรือนยื่นข้อเสนอ ด้วยมองเห็นว่าทั้งสองอายุไล่เลี่ยกับบุตรีที่เสียไปของตนไม่มากนักและทั้งสองก็เป็นที่น่าเอ็นดูด้วยรอยยิ้มหวานหยดของมินตราและดวงหน้าคมคายสมส่วนของชลินทรายิ่งทำให้คุณหญิงอยากรับพวกเธอมาเป็นบุตรบุญธรรมเสียจริงแต่กระนั้นต้องรอท่านพระยาบรรลือสามีของเธอก่อนจึงจะตัดสินใจลงไปได้ถ้วนถี่...ขณะนี้คงต้องสอนสั่งให้รู้ถึงจารีดของที่นี่เสียก่อน

"ประเดี๋ยวข้าจักให้หมอหลวงมาตรวจใข้พวกเจ้าอีกครา...ไปพักกันก่อนเถิดเดี๋ยวจักให้อีเอื้อยกับอีนุ่มมันช่วยดูแล"

นายแห่งเรือนออกคำสั่งพยักเพยิดไปทางบ่าวสองนางที่หมอบข้างๆ มินตรารู้สึกถูกชะตากับเอื้อยมากแต่กับนุ่มนี่สิเธอรู้สึกตะขิดตะขวางใจอย่างบอกไม่ถูก ด้วยหญิงสาวอ่านสายตาทาสสาวออก ว่าฉายแววริษยาพวกเธอถึงเพียงไหนเมื่อครู่ที่นางแต่งตัวให้เธอก็กระฟัดกระเฟี้ยดเหมือนไม่เต็มใจ

ชลินทรากับมินตรารู้สึกโล่งอกไปหนึ่งเปราะที่ข้าวของที่ติดตัวมาจากโลกโน้นยังอยู่ครบครันทั้งเสื้อผ้าและกระเป๋าสำคัญ สองสาวนั่งคุยกันถึงเรื่องที่เกิดขึ้นโดยมีสองบ่าวนั่งฟังอย่างไม่เข้าใจจนกระทั่งบ่ายคล้อยเมื่อหมอหลวงมาตรวจใข้ของพวกเธอ ชลินทราถึงกับตาวาวหวามเมื่อเห็นว่าที่หมอหลวงหนุ่มที่มากับคุณหมอหลวงเฒ่านั้นช่างหล่อล่ำตรงสเปกเธออย่างบอกไม่ถูก

นางนุ่มเห็นสายตาหวานของผู้ที่ถูกยัดเยียดให้เป็นนายลอบมองหมอหนุ่มที่ตนหมาย ก็กระฟัดกระเฟี้ยดไม่สบอารมณ์เดินหนีโดยมีเอื้อยที่ไม่เข้าใจวิ่งตามมาไต่ถามด้วยเพราะเธอทั้งคู่ก็เป็นลูกบุญธรรมของคุณหญิงเช่นกัน

" ถุ้ย!!!! กูหมั่นไส้นักเชียวอีขี้ครอกมิรู้หัวนอนปลายตีนถือเสียว่าตนสดสวยราวนางฟ้านางสวรรค์ก็ชะม้ายชายตาให้ท่านหมอของกู!! "

นางนุ่มสบถลั่นเรือนนอนของตนจนเอื้อยต้องรีบเข้ามาปราม

" คุณพระคุณเจ้า!!! พี่นุ่ม...เหตุอันใดไปว่าคุณท่านเยี่ยงนั้นเล่าหากใครมาได้ยินมิกลัวหวายลงหลังดอกฤา"

นางเอื้อยคว้าแขนบางตึงแน่นของคนทำงานหนักตรงหน้าใบหน้าถอดสี สายตากลมสอดส่องดูคนอื่นข้างๆ ด้วยกลัวจะนำคำขึ้นฟ้องจนโดนหวายแต่มิวายกลับโดนนิ้วป้อมๆ ของแม่นุ่มผลักหัวจนล้มขมำก้นจ้ำเบ้า

" อีเอื้อยอีเบาปัญญา...มึงมิริษยาดอกฤาที่มันได้ขึ้นบนเรือน..ทั้งๆ ที่กูกับมึงเป็นบุตรของคุณพระกับคุณหญิงแท้ๆ กลับได้อยู่เรือนทาส...หากสักวันเขาเอามันเป็นลูกแทนคุณหนูทั้งสองเอ็งกับข้าคงมิต้องเป็นลูกทาสไปจนตายฤา"

แม่นุ่มตะคอกใส่ พลางนึกแค้นในใจที่ความพยายามของตนไม่เคยเป็นผลเพราะเกิดมาจากพ่อแม่ไพร่ถึงถูกขายเป็นทาสในเรือนเจ้าขุนมูลนายกว่าจะดั้นด้นเลื่อนขึ้นมาเป็นลูกทาสในเรือนเพื่อที่สักวันจักได้แต่งเป็นเมียบ่าวให้เจ้านายสักคนนางพยายามมามากแค่ไหน กลับกันของสองสาวที่มาใหม่นั่นกลับถูกดูแลอย่างดีจนน่าอิจฉา การเป็นอยู่เยี่ยงทาสมิใคร่สบายนักทำงานเช้ายันค่ำมิได้พักจนเต็มอิ่ม การหลุดพ้นจากทาสก็คงต้องตบแต่เป็นเมียทาสให้แก่เจ้านายยศสูงจักได้อยู่สบายสมใจ ตามที่นางนุ่มคิดฝัน

" แต่คุณสองคนเขาก็มีพ่อแม่นี่พี่นุ่มอีกไม่กี่เพลาคงจักกลับไปหาพ่อแม่ของเขาแล้ว"

แม่เอื้อยกล่าวเตือนสติ ใบหน้าเหยแกยู่ยี่เพราะความริษยาของแม่นุ่มดูอ่อนลงกว่ามากนางหันมาฉุดน้องสาวต่างสายเลือดให้ลุกขึ้น พลางลูบหลังปลอบขัวญที่ตนทำรุนแรงกับแม่เอื้อยไป

"ก็ถูกของเอ็งอีเอื้อย...กูจักพักผ่อนแล้วมึงไปดูอีสองคนนั่นเถิด...หากคุณหลวงท่านจักกลับมึงมาตามกูด้วย...กูจักปรุงโฉมให้สะคราญเผื่อหลวงท่านเมตตาปรารถนาในตัวกูยกกูเป็นเมียบ่าวอีกสักคน"

นางนุ่มสะบัดกายขึ้นเรือนหลายปีมานี้นางเตรียมพร้อมสำหรับการออกเรือนมาก็มากเครื่องประทินโฉมที่คุณหนูผู้ล่วงลับเคยยกให้ถูกนำออกมาใช้เพื่อมัดใจชายโดยเฉพาะ...เห็นทีครานี้อีนุ่มได้สมหวังเสียที