บทที่ 9

หลังจากออกมาจากโรงพยาบาล เกาฉงหมิงถามว่า "นายน้อยอี้ คุณจะกลับไปที่คฤหาสน์หรือว่า..."

“ฉันจะกลับไปที่เขตซีเฉิง” อี้จิ่นหลีตอบนิ่ง ๆ

ในเขตซีเฉิงเป็นที่ซึ่งหลิงอี้หรานเช่าห้องอยู่ เกาฉงหมิงอดสงสัยไม่ได้ว่าเจ้านายของตัวเองวางแผนที่จะอยู่ในห้องเช่าเล็ก ๆ นั้นอีกนานแค่ไหน

ระหว่างทางไปยังซีเฉิง ที่สี่แยกสัญญาณไฟจราจรแห่งหนึ่ง จู่ ๆ เกาฉงหมิงก็พูดขึ้นว่า “นายน้อยอี้ครับ คุณหลิงอี้หรานอยู่ข้างถนนครับ”

อี้จิ่นหลีหันหน้าไปมองเล็กน้อยและเห็นร่างเพรียวกวาดขยะด้วยไม้กวาดที่ข้างถนน เธอสวมชุดทำงานสีสะท้อนแสง มัดผมเป็นทรงหางม้าง่าย ๆ เนื่องจากอากาศหนาวเย็นทุกลมหายใจที่เธอหายใจออกมาก็เป็นไอสีขาว

ตอนนั้นเองมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันหนึ่งแล่นมาอย่างเร็วเพื่อให้ทันสัญญาณไฟเขียว รถคันนี้เฉี่ยวเข้าที่ขาของหลิงอี้หรานและทำให้เธอล้มลงกับพื้น แต่คนขับกลับไม่ได้หยุดรถและขับข้ามถนนไป

ทั้งอี้จิ่นหลีและเกาฉงหมิงต่างก็เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น

"นายน้อยอี้ครับ คุณต้องการจะทราบว่าเจ้าของมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันนี้เป็นใครและให้เขารับผิดชอบหรือไม่ครับ?" เกาฉงหมิงถาม ในสายตาของเขาเจ้านายของเขาน่าจะสนใจหลิงอี้หรานอยู่ เนื่องจากนายน้อยอี้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่คลับ คราวนี้เขาก็น่าจะยื่นมือเข้าไปอีก

สายตาของอี้จิ่นหลีจับจ้องไปที่ผู้หญิงที่ล้มลงกับพื้นภายนอกหน้าต่างรถ เสียงของนายท่านอี้ดังขึ้นอีกครั้งในใจของเขา "จำสิ่งที่แกพูดในวันนี้ไว้นะ อย่าเป็นเหมือนพ่อ…”

เขาจะไม่ใส่ใจผู้หญิงเหมือนที่พ่อของเขาทำ มันเป็นแค่เกมและตอนนี้เขาไม่ใช่จิน แล้วทำไมเขาถึงต้องสนใจคนงานสุขาภิบาลที่ชื่อหลิงอี้หรานด้วยล่ะ?

"ไม่จำเป็นต้องใส่ใจหรอก" เขาพูดอย่างไม่แยแส

เกาฉงหมิงชะงัก เขาเข้าใจผิดไปเหรอ? นายน้อยอี้ไม่ได้สนใจหลิงอี้หรานหรอกหรือ?

ไฟแดงข้างหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวและรถยังคงขับไปข้างหน้า

ในขณะนี้พี่ซู ช่วยอี้หรานให้ลุกขึ้นยืนและพูดว่า "อี้หราน เธอไม่เป็นไรใช่ไหม? เธออยากไปโรงพยาบาลไหม?"

หลิงอี้หรานกัดฟันทนและตรวจดูอาการบาดเจ็บของเธอ เห็นว่าไม่มีเลือดออกมีเพียงอาการบวมช้ำใหญ่ที่ข้อเท้าของเธอและมีรอยถลอก "ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ฉันกลับไปนวดด้วยน้ำมันไพลก็พอแล้ว"

"ก็ได้ กลับไปแล้วอย่าลืมนวดล่ะ เลือดจะได้ไม่คั่ง" พี่ซูกล่าวจากนั้นเธอก็สบถด่าคนที่ขับรถชนแล้วหนีไปอย่างไม่เหลียวหลัง

ในตอนเย็น หลิงอี้หรานเดินกะเผลกกลับไปที่ห้องเช่า ทันทีที่เธอเข้าไปในห้องเธอก็เห็นร่างหนึ่งนั่งอยู่ใต้แสงไฟสลัว

“พี่สาว กลับมาแล้วเหรอ” ชายคนนั้นยืนขึ้นและทักทายเธอ

ความหนาวเย็นในร่างกายของเธอดูเหมือนจะถูกปัดเป่าไปโดยร่างสูงนี้อย่างทันทีทันใด และกลับกลายเป็นว่าสิ่งที่เธอต้องการมีเพียงแค่คนที่รอเธออยู่ที่บ้านแม้ว่าบ้านหลังนี้จะดูเรียบง่ายและเล็กกะทัดรัด

"อื้ม กลับมาแล้ว" เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน "นายหิวไหม? ฉันซื้อข้าวกล่องมาสองกล่อง เดี๋ยวฉันจะทำซุปมากินด้วยกันนะ"

"ได้สิ" เขาตอบแล้วดูเธอเดินช้า ๆ ไปวางกล่องอาหารกลางวันไว้บนโต๊ะสี่เหลี่ยมในห้อง จากนั้นเธอก็เดินไปที่ห้องครัวเพื่อล้างผักและปรุงซุปผักด้วยเตาไฟฟ้า

“พี่สาว เกิดอะไรขึ้นกับเท้าพี่น่ะ?” เขาถามแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

"ฉันแค่ทำเท้าพลิกน่ะ ไม่มีอะไรมากหรอก เดี๋ยวฉันจะเอาน้ำมันไพลมานวดหน่อย" เธอพูดสบาย ๆ แต่ใบหน้าของเธอจะเปลี่ยนไปเล็กน้อยในทุกก้าวที่เธอเดิน และหน้าผากของเธอก็มีเหงื่อออก

อี้จิ่นหลีเม้มริมฝีปากเล็กน้อยและกล่าวว่า "นสดตอนนี้เลยไม่ดีกว่าเหรอ?" เขาพูดพร้อมยื่นแขนไปดึงเธอมา จากนั้นเขาก็ดึงขากางเกงของหลิงอี้หรานขึ้น

ทันใดนั้นเขาก็มองเห็นว่าขาเธอบวมอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าจะมีถุงเท้าปกปิดอยู่ เมื่อเขาดึงถุงเท้าลง รอยช้ำสีม่วงแดงที่ข้อเท้าเธอก็มองเห็นได้ทันที

ทีแรกเขาคิดว่า ตัวเองคงไม่สนใจแม้ว่าเธอจะขาหักก็ตาม แต่เมื่อเขาเห็นเท้าที่บวมของเธอ เขารู้สึกอึดอัดที่หน้าอกเล็กน้อย

"ไม่มีอะไรหรอก ใช้น้ำมันไพลนวดก็หายแล้ว” เธอกระอักกระอ่วนและอยากดึงข้อเท้าออกจากมือของเขา แต่นิ้วของร่างสูงจับข้อเท้าเธอไว้แน่นจนทำให้เธอขยับไม่ได้

ช่วงเวลาแห่งความเงียบล่องลอยในอากาศ

"น้ำมันไพลอยู่ไหน?" เขาก็ถามขึ้น

"อยู่ใน... ตู้ยาบนโต๊ะข้างเตียง" เธอตอบ

ต่อมาเธอถึงกับต้องร้องเปล่งเสียงออกมา เพราะจู่ ๆ เขาก็อุ้มเธอเดินไปที่เตียงวางเธอลงเบา ๆ แล้วหยิบน้ำมันไพลออกมาจากกล่องยา

เขานั่งบนขอบเตียงวางเท้าขวาที่บาดเจ็บของเธอไว้บนขาของเขา เขาถอดรองเท้าและถุงเท้าของเธอออก ก่อนกดนิ้วนวดบริเวณที่บวม เขาไม่ได้มือเบานักแต่เธอก็กัดฟันทนและไม่ร้องออกมาด้วยความเจ็บ

“พี่สาว ไม่เจ็บเหรอ?” เขาถาม เพราะว่าถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นอาจจะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดไปนานแล้ว

“ก็พอทน” เธอสูดปากเล็กน้อยและพูดต่อ "นี่ไม่เจ็บเท่าตอนที่ฉัน..." เธอหยุดชั่วคราวแต่ไม่ได้พูดคำว่า "คุก" ออกมาแต่เธอกลับพูดว่า "เทียบไม่ได้กับความเจ็บที่ฉันเคยเจอมาก่อนหน้านี้หรอก"

อี้จิ่นหลีมองหลิงอี้หรานด้วยสายตาครุ่นคิด เขาเข้าใจสิ่งที่เธอไม่ได้พูดออกมานั้นทันที

เมื่อตอนที่เธออยู่ในคุกแม้ว่าเขาจะเฝ้าดูอย่างเย็นชาและไม่ได้ทำอะไร แต่ตระกูลห่าวก็ไม่ปล่อยเธอไป นอกจากนี้ยังมีคนจำนวนมากที่ต้องการเลียแข้งเลียขาตระกูลห่าว ดังนั้นชีวิตของเธอในคุกต้องเลวร้ายกว่าที่คนทั่วไปเจอมาก

“ดูเหมือนว่าเมื่อก่อนพี่สาวจะเจออะไรมาเยอะนะ” เขาพูดเบา ๆ

“มันก็เป็นแค่เรื่องในอดีต” อี้หรานตอบ เธอรู้สึกว่าความเจ็บที่ข้อเท้าบรรเทาลงมากเมื่อเขานวดให้ และตอนนี้เป็นความรู้สึกอบอุ่นและสบายแทน

“จิน ขอบคุณนะ นายใจดีและเป็นคนดีจริง ๆ” เธอยิ้มให้เขา

คนดีเหรอ? เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย แม้พวกคนที่พยายามจะประจบเอาใจเขาก็ยังไม่เคยบอกว่าเขาเป็น ‘คนดี’ เลย ทั้งชีวิตและการกระทำของเขาไม่มีอะไรใกล้เคียงกับคำว่าเป็น ‘คนดี’ เลยสักนิด

“พี่สาว คิดว่าฉันเป็นคนดีจริง ๆ เหรอ?” เขาถาม

“แน่นอนสิ จิน นายเป็นคนดี” เธอตอบเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา ในสายตาของเธอเขาเป็นคนดี เป็นน้องชายที่ดีของเธอ

“ถ้าวันหนึ่งพี่พบว่าฉันไม่ใช่คนดี พี่จะผิดหวังไหม?” เขาถาม