บทที่ 3 ความเจ็บปวดของชีวิต

เช้าวันใหม่ --------- บ้านลิปดา

ในสวนที่เต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่และหญ้าเขียวขจี เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วรับบรรยากาศยามเช้าดังไปทั่วบริเวณ

แสงอาทิตย์อ่อนส่องลอดเข้ามาภายในครัวของบ้าน

รำพึงกำลังทำข้าวต้มกุ้งอยู่ริมหน้าต่างห้องครัว กลิ่นหอมอบอวลลอยไปทั่วทั้งบ้าน

เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ วิ่งลงบันไดเข้ามาใกล้ ลิปดาวิ่งมากอดแม่จากด้านหลัง

“หอมจังเลยค่ะแม่ มื้อเช้านี้ต้องเป็นข้าวต้มกุ้งใช่ไหมค่ะ”

เธอพูดพลางหอมแก้มแม่ไปหนึ่งฟอดใหญ่

“จ้า... ลูกสาวใครช่างปากหวานเสียจริง ๆ”

รำพึงตอบพร้อมหอมลูกสาวกลับ ก่อนจะเผลอมองดูว่าลิปดาโตเป็นสาวแล้ว

ย้อนคิดไปเมื่อสิบห้าปีก่อน... วันที่พ่อแท้ ๆ ของลิปดาจากไป รำพึงไม่เคยคิดเลยว่าจะเลี้ยงลูกเพียงลำพังได้ กระทั่งเธอได้พบกับนิคม ชายหนุ่มที่มีลูกติดเช่นกัน ทั้งสองแต่งงานและใช้ชีวิตร่วมกันจนถึงทุกวันนี้

“ลิปดา... ไปตามพ่อกับพี่พอลมาทานอาหารเช้าหน่อยลูก แม่เตรียมเสร็จแล้ว”

“รับทราบค่ะแม่ หนูจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!”

ลิปดาตอบเสียงสดใสก่อนวิ่งออกไปตามพี่ชายทันที แม้พอลจะเป็นเพียงพี่ชายต่างพ่อ ต่างแม่ แต่สำหรับเธอแล้ว... เขาก็คือพี่ชายแท้ ๆ ที่เธอรักและเคารพไม่ต่างกันเลย

แต่สำหรับพอล เขาพยายามบอกตัวเองเสมอว่าลิปดาคือ “น้องสาว” ทว่าในบางครั้ง... หัวใจของเขากลับเผลอคิดไกลเกินกว่าคำว่า พี่น้อง ไปบ้าง

“พี่พอล แม่เรียกให้ไปทานข้าวค่ะ”

“โอเค ลิปดา... เดี๋ยวพี่ลงไปนะ ขอบใจมาก”

“รีบลงมานะคะ งั้นลิปดาไปตามพ่อก่อน น่าจะอยู่ที่สวนข้างบ้าน”

ลิปดายิ้มให้พี่ชายอย่างสดใส ก่อนจะวิ่งไปยังสวนเพื่อหานิคม พ่อเลี้ยงของเธอ

“พ่อคะ แม่ให้มาตามไปทานข้าวค่ะ... พ่อทำอะไรอยู่ ทำไมดูเหม่อ ๆ สีหน้าไม่ค่อยดีเลย ไม่สบายหรือเปล่าคะ?”

เด็กสาวถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย

“เปล่าหรอกลูก... ไปเถอะ ไปทานข้าวกัน”

นิคมตอบเสียงเบา ก่อนจะลุกขึ้น ยกแขนโอบไหล่ลิปดา แล้วพาเดินกลับเข้าบ้านไปยังโต๊ะอาหาร

บนโต๊ะอาหาร รำพึงเสิร์ฟข้าวต้มกุ้งร้อน ๆ พร้อมปาท่องโก๋และน้ำเต้าหู้ให้กับทุกคน ครอบครัวเล็ก ๆ นี้เต็มไปด้วยความสุขและความอบอุ่น

แม้นิคมจะเป็นเพียงพ่อเลี้ยง แต่เขาก็รักและเอ็นดูลิปดาไม่ต่างจากลูกสาวแท้ ๆ ไม่แปลกเลยที่ลิปดาจะเป็นที่ตามใจของทุกคนในบ้าน

“ลิปดา ทานเยอะ ๆ นะลูก มื้อนี้แม่ทำสุดฝีมือเลย”

รำพึงบอกลูกสาวด้วยรอยยิ้มอบอุ่น แต่ไม่ทันไรเธอก็ไอออกมาเบา ๆ

“แค่ก ...แค่ก ...แค่ก”

รำพึงใช้มือปิดปากไอจนตัวงอเธอใช้มือทาบอกด้วยอาการที่เหนื่อยล้า

“แม่... เป็นอะไรไปคะ? ช่วงนี้หมอบอกให้แม่พักเยอะ ๆ ไม่อย่างนั้นโรคอาจจะกำเริบ”

เสียงของลิปดาสั่นเครือด้วยความห่วงใยแม่ของเธอ

นิคมรีบยื่นแก้วน้ำให้ภรรยา ขณะที่พอลเองก็ส่งทิชชูให้รำพึงอย่างร้อนรน

เมื่อสองเดือนก่อนรำพึงตรวจพบว่าเป็นโรคมะเร็งปอด ทุกคนในบ้านต่างรู้ดีว่าการรักษาต้องใช้เงินจำนวนมาก หากในวันนั้นเธอทำประกันสุขภาพไว้ก็คงไม่ต้องกังวลหนักเช่นนี้...

นิคมเห็นภรรยาไอหนักเขาจึงลุกขึ้นพยุงภรรยา

“คุณไปพักก่อนเถอะ เดี๋ยวผมพาไปที่ห้องเอง”

รำพึงพยักหน้าก่อนจะลุกขึ้นเดินเคียงข้างไปกับนิคมผู้เป็นสามี

“ขอบคุณนะคะ ฉันไม่เป็นไรแล้ว คุณไปทานมื้อเช้ากับลูก ๆ ต่อเถอะค่ะ... ฉันพักสักครู่ เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง”

รำพึงพูดเสียงอ่อนแรง ก่อนจะยิ้มให้นิคมอย่างฝืน ๆ

“ได้..ถ้าคุณต้องการอะไรเรียกผมนะเดี๋ยวผมมาดูแลคุณเอง”

สามคนนั่งทานอาหารเช้าด้วยกันจนเกลี้ยง พอลอาสาเก็บจานไปล้างในครัว ทว่าทันใดนั้น

“โครม!”

เสียงถีบประตูดังสนั่นลั่นบ้าน

แรงกระแทกสะเทือนจนแก้วน้ำบนโต๊ะสั่นไหว

“นายนิคมอยู่ไหน! ออกมาเดี๋ยวนี้!”

เสียงตะโกนก้องจากชายชุดดำสี่คนดังสะท้อนในโถงบ้าน เสียงรองเท้าหนังหนัก ๆ ก้าวย่ำบนพื้นไม้ดังก้อง สายตาของพวกมันกวาดไปรอบ ๆ ราวกับนักล่าที่กำลังเล็งเหยื่อ

ลิปดาตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมา เธอสั่นสะท้านด้วยความกลัวแต่ยังตะโกนกลับไป

“พวกแกเป็นใคร! มาตามหาพ่อฉันทำไม!?”

สิ้นเสียงนั้น พอลที่กำลังล้างจานในครัวรีบวิ่งออกมา เขายืนประจันหน้ากับชายแปลกหน้า กางแขนออกปกป้องน้องสาวทันที

“อย่าแตะต้องลิปดา!” เสียงเขากดต่ำ เต็มไปด้วยความโกรธ

ชายชุดดำคนหนึ่งหัวเราะหยัน

“พวกเรามาทวงหนี้ห้าล้านที่มันติดไว้! ถ้าไม่จ่ายก็ไม่ต้องหวังจะอยู่อย่างสงบสุขอีกต่อไป!”

“พวกแกโกหก! ถ้าเป็นมิจฉาชีพรีบออกไปซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะโทรหาตำรวจ!”

ลิปดาตะโกนกลับทั้งที่เสียงสั่นเครือ

“ตำรวจเหรอ? ฮึ! คิดว่าตำรวจจะกล้าทำอะไรพวกฉันงั้นเหรอ”

ชายอีกคนกระแทกเสียงพร้อมก้าวมาข้างหน้า ดวงตาเย็นชาจนลิปดารู้สึกหวั่นกลัว

ขณะนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นจากทางเดิน

นิคมเดินเข้ามาในห้องโถง สีหน้าหนักอึ้ง ราวกับรู้ดีว่าวันนี้เขาหนีไม่พ้นอีกต่อไป

“ฉันอยู่นี่... มีอะไรมาคุยกับฉัน”

เสียงเข้มของเขาสั่นเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยความเครียด

“ดี!” ชายชุดดำหัวหน้าแสยะยิ้มเย็นชา

“วันนี้นายต้องเคลียร์หนี้ห้าล้าน ถ้าไม่มี... ก็เตรียมเอาชีวิตไปแลกซะ!”

อาวุธครบมือในมือพวกมันแวววับสะท้อนกับแสงแดดยามเช้า

“อย่าทำอะไรพ่อฉันนะ! ไอ้พวกสารเลว!”

ลิปดาวิ่งเข้าไปขวาง ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา

พอลพยายามพุ่งตามไปช่วย แต่กลับถูกชายอีกสองคนกระชากแขน ล็อกไว้แน่นจนแทบหายใจไม่ออก

“ปล่อยกู! ไอ้เวร ปล่อยนะโว้ย!” เ

ขาดิ้นสุดแรง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและสิ้นหวัง

“แต่ไม่มีเงินก็ไม่เป็นไร...”

ชายชุดดำกระตุกยิ้มมุมปาก เสียงทุ้มต่ำแฝงอันตราย

“วิธีเดียวที่จะใช้หนี้หรือขัดดอกได้... ก็คือส่งลูกสาวแกไปกับพวกเรา หน้าตาอย่างลูกสาวแกน่าจะพอเป็นนางบำเรอนายพวกเราได้อยู่”

“อย่าแตะต้องเธอเด็ดขาด! เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่พวกแกจะมายุ่งด้วยได้!”

พอลพูดเสียงเข้ม เส้นเลือดบนขมับปูดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ลิปดาหันไปมองพ่อด้วยน้ำตาคลอเบ้า

“พ่อคะ... เป็นเรื่องจริงหรือคะ ที่พ่อติดหนี้พนันห้าล้าน?”

นิคมเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนถอนหายใจหนัก พยักหน้าช้า ๆ ดวงตาหม่นหมอง

“พ่ออยากได้เงินมารักษาแม่... พ่อหลงเชื่อคำพูดพวกมัน คิดว่าจะหาเงินมาคืนได้ แต่สุดท้ายกลับหมดตัว...”

“พ่อ!”

เสียงลิปดาสั่นเครือ

“ทั้งที่พ่อสอนพวกเราเองว่าอย่าข้องเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้... แต่ทำไมพ่อถึงทำแบบนี้คะ...”

น้ำตาไหลพรากลงอาบแก้ม ราวกับหัวใจกำลังแตกสลาย

นิคมน้ำตาไหลอาบแก้ม มือสั่นยกมือขึ้นปิดหน้า

“พ่อ... ขอโทษ... พ่อมันเลว...” เสียงเขาสั่นเครือเต็มไปด้วยความเสียใจและความผิดหวังในตัวเอง

รำพึงยืนเงียบอยู่ด้านหลัง เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนพูดเสียงนุ่มแต่หนักแน่น

“เอาบ้านหลังนี้ไปไปแทนได้ไหม อย่าเอาลูกสาวฉันไปเลย”

คำพูดของเธอเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความห่วงใย เธอไม่โกรธสามี เพราะรู้ดีว่า นิคมรักเธอมากเพียงใด ถึงแม้จะทำสิ่งที่ผิดพลาดจนทำให้ครอบครัวต้องตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก

“แม่... แม่ไม่สบาย ทำไมออกมาละค่ะ?”

ลิปดาปาดน้ำตา ดวงตาแดงก่ำด้วยความกลัว

ชายชุดดำยังยืนกราน กดดันจนบรรยากาศในบ้านอึดอัด

“เลือกเอา... จะยอมตายเอง หรือจะให้ลูกสาวแกไปใช้หนี้ขัดดอก”

รำพึงทรุดตัวลง ร้องไห้สะอึกสะอื้น นิคมคุกเข่าลงข้าง ๆ เธอ พอลยืนสั่นด้วยความโกรธ น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

“ว่าไง... เลือกเร็ว พวกเราไม่มีเวลารอคำตอบเป็นวันหรอกนะ”

ชายชุดดำตะคอกเสียงต่ำ ก้าวเข้ามาใกล้ราวกับจะกดทับทุกความหวัง

นิคมสูดหายใจลึก กำมือแน่น น้ำเสียงแน่วแน่

“เอาชีวิตฉันไป... ปล่อยลูกสาวฉันเถอะ!”

“พ่อ!”

ลิปดาตะโกนสุดเสียง น้ำตาไหลพราก เธอวิ่งเข้ามากอดนิคมแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวและความเจ็บปวด

“ลิปดาถ้าพ่อจากไปทุกอย่างจะได้จบนะลูก”