บทที่ 4 ยอมแลกด้วยศักดิ์ศรี

“แต่พ่อค่ะ…ลิปดาคือลูกของพ่อ ลิปดาจะไม่ยอมให้พ่อต้องจากไปแบบนี้แน่ค่ะ”

“ลิปดา…” นิคมพูดเสียงสั่น น้ำตาเอ่อคลอ

“ลิปดาโตแล้วค่ะ ขอให้ลิปดาได้ตัดสินใจนะคะพ่อ ลิปดาคือส่วนหนึ่งของครอบครัว เมื่อครอบครัวเจอกับปัญหา ลิปดาจะไม่ทอดทิ้งครอบครัวค่ะ”

“ไม่นะ…ลูก…” นิคมพูดทั้งน้ำตา ใจแทบขาด ทุกคนในครอบครัวต่างเจ็บปวด

“ลิปดาเลือกที่จะไปใช้หนี้ให้พ่อค่ะ พี่ค่ะช่วยดูแลพ่อแม่แทนลิปดาด้วยนะคะ อย่าห่วงลิปดา… หนูเข้มแข็งกว่าที่คิดค่ะ”

“ลิปดา!…” พอลพูดออกมาเพียงเสียงสั่น เขารู้สึกเจ็บที่ช่วยเหลือน้องและครอบครัวไม่ได้

รำพึงนั่งอยู่กับพื้น ร้องไห้เจ็บปวด เธอเจ็บปวดที่เห็นลูกสาวต้องแบกรับภาระแบบนี้

ลิปดาเดินมานั่งลงข้าง ๆ กอดแม่ไว้ทันที

“แม่ค่ะ… ไม่เป็นไรนะ ลิปดาเรียนจบอย่างที่แม่หวังแล้ว การที่ลิปดาจะไปเป็นภรรยามาเฟียมันก็ไม่น่าจะแย่ขนาดนั้น หนูเอาตัวรอดได้ค่ะ แม่อย่าห่วงเลยนะ จากนี้ไปแม่กับพ่อและพี่… ต้องดูแลตัวเองนะคะ ไว้ลิปดาจะมาเยี่ยมค่ะ”

อาคมเดินเข้ามาโอบกอดลูกสาวและภรรยา พอลก็เดินเข้ามาร่วมกอดครอบครัว บรรยากาศเต็มไปด้วยความเศร้า

“พอแล้ว...นี่จะลากันอีกนานไหม ไปได้แล้ว” เสียงตะโกนขู่ดังขึ้นจากชายชุดดำ

“ลิปดาไปก่อนนะคะพ่อแม่ … ไม่ต้องเป็นห่วงลิปดาค่ะ หนูจะกลับมาเยี่ยมทุกคนนะ”

รำพึงร้องไห้ ปาดน้ำตา กอดลูกสาวแน่นราวกับไม่อยากปล่อย

“แม่อย่าร้องนะคะ หนูจะกลับมา… ลูกสาวแม่เข้มแข็งพอค่ะ”

ลิปดาลุกขึ้น หันกลับมาแล้วยิ้มฝืน ๆ

“หนูไปนะคะ” เธอก้าวออกไป พร้อมชายชุดดำสี่คนที่เดินตามมายังรถหรู

เธอร้องไห้ออกมาแบบไม่มีเสียง พยายามเก็บความรู้สึกไว้ข้างใน ไม่อยากให้ครอบครัวต้องเป็นห่วง

ทันทีที่ประตูรถเปิด ลิปดาตกใจจนแทบล้ม เธอแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

“คุณ…” เธออุทานออกมาอย่างตกใจ ชายคนที่เธอเคยเจอที่ผับเมื่อคืน... คนที่เคยขอซื้อตัวเธอ… เขาคือเจ้าหนี้ของพ่อเธอเองหรือ

“ว่าไงลิปดา ...ผมบอกคุณแล้วว่าคุณก็คือผู้หญิงของผม”

ลิปดามองดูเขาด้วยความสบสน ทำไมเรื่องทุกอย่างถึงเกี่ยวข้องกับเขาแบบนี้

“คุณทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ตัวฉันแค่นั้นหรือ”

“เปล่า...ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย มันเป็นเรื่องบังเอิญที่พ่อคุณเป็นหนี้ในบ่อนของผม ผมก็ไม่คิดเหมือนกันว่าผู้หญิงที่จะมาขัดดอกคือคุณ ช่างโชคดีเสียจริง”

“ไอ้เลว…คุณทำแบบนี้กับผู้หญิงทุกคนสินะ”

เขายิ้มเย็นชา ราวกับมองเห็นความกลัวของเธอเป็นของเล่น

“ไม่ทุกคน… เพราะคนอื่น ๆ ผมให้เป็นของเล่นของลูกน้องผม แต่คุณ… ผมจะเก็บไว้เล่นเอง”

คำพูดของเขากระแทกหัวใจลิปดา เธอรู้ทันทีว่า เขาเป็นมาเฟียที่โหดเหี้ยม และเพียงคำสั่งเดียวจากเขา… พ่อและเธออาจตกอยู่ในอันตราย

“เอ่อ… ฉัน…” เธอแทบพูดไม่ออก

เขาขยับเข้ามาใกล้ ใกล้จนลมหายใจร้อนรดใบหน้า ลิปดาพยายามถอยหนี

“ถ้าขยับอีก… ผมนจะถือว่าคุณไม่อยากนั่งรถคันนี้... และผมจะให้ลูกน้องโยนคุณลงไป”

ความหวาดกลัวแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ลิปดากัดริมฝีปากแน่น น้ำตาเริ่มเอ่อ

แม้เขาจะเป็นมาเฟียแสนโหด แต่เมื่อเห็นผู้หญิงที่ตัวเองอยากครอบครองมีน้ำตา ใจเขาเองก็สั่นไหวอย่างห้ามไม่ได้ …ทว่าความเป็นมาเฟียไม่อนุญาตให้เขาอ่อนแอให้ใครเห็น

“เลิกร้องไห้เสียที… ลำคาญ”

น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยออกมาไม่ตรงกับความรู้สึกจริง เขาโยนผ้าเช็ดหน้าลงบนตักเธอ ก่อนขยับตัวถอยห่าง เกรงว่าจะทำให้เธออึดอัดเกินไป

ลิปดาเงยหน้ามองเพียงหัวไหล่กว้าง เขาเอียงหน้าออกไปนอกหน้าต่าง สีหน้าไร้อารมณ์ แต่กำมือบนตักแน่นจนเส้นเลือดปูด ความสั่นไหวที่พยายามซ่อนยังคงชัดเจนในแววตา

เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตาเงียบ ๆ

บรรยากาศภายในรถเย็นเยียบ รถแล่นออกตัวเมืองกรุงเทพ มุ่งหน้าไปสู่บ้านพักตากอากาศเขาใหญ่ของประเทศไทย

ลิปดามองออกไปนอกหน้าต่างเธอพอจะรู้ดีว่าครั้งนี้เธอออกจากบ้านมาไกล เธอไม่รู้ว่าภายภาคหน้าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอบ้าง แต่เธอก็พร้อมยอมรับชะตากรรม เพราะเธอเลือกที่จะเป็นแบบนี้เอง

เมื่อรถจอดสนิท เสียงเครื่องยนต์ดับลง ความเงียบก็เข้ามาแทนที่ทันที

ลิปดาเม้มปากแน่น มือกำผ้าเช็ดหน้าไว้จนสั่น เธอไม่กล้าลงจากรถ แต่เสียงทุ้มเย็นชาของเขาก็ดังขึ้น

“ลงมา…”

เพียงคำสั้น ๆ แต่กลับกดดันราวกับคำสั่งตัดสินชะตา ลิปดาลังเล ก่อนค่อย ๆ ขยับตัวลงจากรถ ขาของเธอสั่นเล็กน้อยทันทีที่สัมผัสพื้นหินกรวดเย็นเฉียบ

เขาเดินนำหน้าโดยไม่หันกลับมามอง เหมือนมั่นใจว่าเธอต้องเดินตามอย่างเลี่ยงไม่ได้

บ้านพักสไตล์โมเดิร์นตรงหน้าสง่างาม หรูหรา แต่กลับเย็นชาไม่ต่างอะไรจากเจ้าของมัน กระจกใสสะท้อนแสงไฟยามค่ำ เงาร่างของเธอเล็กจิ๋วเมื่อเทียบกับโครงสร้างโอ่อ่าที่สูงใหญ่

“ตั้งแต่วันนี้ไป… ที่นี่คือที่อยู่ของคุณ” เขาหยุดยืนหน้าประตู หันกลับมามองด้วยสายตานิ่งสนิท

ลิปดากำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่น น้ำตาที่คิดว่าจะหยุดกลับเอ่อขึ้นมาอีกครั้ง

“ฉัน…ต้องอยู่ที่นี่เพื่อขัดดอกนานแค่ไหนคะ” เสียงสั่นเครือหลุดออกมา เธอไม่กล้ามองสบตาเขา แต่ก็จำใจถาม อย่างน้อยเธออยากรู้ว่าฝันร้ายนี้จะสิ้นสุดลงเมื่อไหร่

ริมฝีปากเขาโค้งยิ้มเล็กน้อย แต่รอยยิ้มนั้นกลับเย็นเยียบจนน่าขนลุก

“ทำไมล่ะ ยังไม่ทันลองอยู่เลยก็อยากถอนตัวแล้วหรือ… เธอต้องอยู่ที่นี่กับฉัน ตลอดไป และถ้าเธอกล้าหนี… พ่อของเธอ ตาย”

หัวใจลิปดากระตุกวูบ ความสิ้นหวังตีตื้นขึ้นมาจุกอก เธอพึมพำเสียงสั่น

“แล้วถ้าฉันหาเงินห้าล้านมาคืนคุณได้…คุณจะยอมปล่อยฉันไปหรือเปล่า”

แววตาเขาเย็นชา ริมฝีปากคลี่ยิ้มร้าย

“ก็ต้องดูก่อนว่าผมพอใจคุณแค่ไหน… จะปล่อยหรือไม่ มันขึ้นอยู่กับว่า…ผมเล่นเบื่อแล้วหรือยัง”

ลิปดาหลับตาแน่น น้ำตาไหลพราก ความจริงกระแทกใจอย่างโหดร้าย การก้าวเข้ามาที่นี่ ก็คือการก้าวเข้าสู่โลกของเขา โลกที่เธออาจไม่มีวันหลุดพ้นไปได้ง่าย ๆ

“คุณมันคนเลว… ไอ้มาเฟียใจโหด” เธอพึมพำทั้งน้ำตา เสียงสั่นจนแทบฟังไม่ออก

เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนพูดเสียงเรียบ

“คืนนี้คุณนอนห้องเดียวกับผม และอย่าคิดหนีไปไหน เพราะถ้าอยู่ห่างจากผมเมื่อไหร่…ลูกน้องผมอาจจะจับคุณทำเมียแทนก็ได้”

ลิปดาเงยหน้ามองเขาด้วยทั้งโกรธ ทั้งเจ็บปวด แต่ไม่มีคำไหนพอจะสู้กับคำพูดของเขาได้ สุดท้ายได้แต่ก้มหน้ารับชะตากรรม เธอก้าวขาเดินเข้าไปในห้องนอนด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง

เธอคิดว่าตัวเองจะได้พักหายใจบ้าง แต่เสียงทุ้มเข้มของเขากลับดังตามมา ก่อนประตูห้องจะปิดลง

“คืนนี้…คุณไม่ได้มีสิทธิ์แค่พักผ่อน แต่ต้องเริ่มเรียนรู้หน้าที่ของ ผู้หญิงของมาเฟีย ตั้งแต่คืนนี้”

ริมฝีปากเขาโค้งยิ้มเย็นชา แววตากดดันจนลิปดาใจสั่นไม่เป็นจังหวะ

หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบระเบิดเพราะรู้ดีว่า คืนนี้จะไม่ใช่เพียงการนอนหลับธรรมดาอีกต่อไป…