3

“เปล่าค่ะ แค่คิดเรื่องงานน่ะค่ะ”

“กังวลเรื่องงานเหรอครับ”

“นิดหน่อยค่ะ”

“มีอะไรให้ผมช่วยก็บอกผมได้เลยนะครับ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”

“เมื่อกี้ผมถามว่าคุณชอบกินอะไรน่ะครับ”

“อ้อ... เมกินได้ทุกอย่างค่ะ แล้วแต่คุณไฟเลยค่ะ”

“งั้นผมจะพาคุณไปกินอาหารร้านประจำของผมก็แล้วกันนะครับ” เขาบอกเสียงทุ้ม

“ค่ะ” เธอรับคำ ลอบมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของเขาเพลิน พอเขาหันมาเธอก็ถึงกับตกประหม่า ยกมือขึ้นเกี่ยวผมตัวเองแก้เก้อแล้วผินหน้าออกไปมองนอกรถแทน

“ร้านนี้แหละครับ คุณเคยมากินไหม”

“ร้านนี้เหรอคะ เคยมาค่ะ” เธอเคยมารีวิวอาหารร้านนี้ลงช่องยูทูบของตัวเอง เพราะช่องของเธอมีคนติดตามเป็นจำนวนมาก เจ้าของร้านจึงเชิญเธอมากินอาหารที่นี่เพื่อรีวิว เธอเลยได้กินอาหารฟรีไปอีกหนึ่งมื้อใหญ่ ๆ เมื่อสองอาทิตย์ก่อน

เวลามีร้านอาหารดัง ๆ เชิญเธอไปรีวิวอาหาร เพราะต้องการใช้ช่องยูทูบของเธอเพื่อโปรโมตเนื่องจากมีผู้ติดตามเป็นจำนวนมาก เธอก็จะพามารดามารับประทานอาหารกับเธอด้วย

“ร้านนี้เป็นร้านประจำของผมเลยนะ”

“อาหารร้านนี้อร่อยมากค่ะ” ที่นี่ขึ้นชื่อเรื่องอะไรทะเลสด ๆ แกงป่าและมีอาหารอีสานรสชาติจัดจ้านด้วย เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าอัคคีจะชอบรับประทานอาหารร้านนี้ด้วย

“ผมชอบกินอะไรที่รสชาติจัดจ้านถึงพริกถึงขิงน่ะครับ” เขาหันมามองเธอ ไม่รู้ว่าทำไม เมื่อได้สบประสานสายตากับเขาแล้วทำให้หัวใจของเธอแทบละลาย

“อ้อ... ค่ะ เมก็ชอบกินอะไรเผ็ด ๆ รสชาติจัดจ้านถึงพริกถึงขิงเหมือนกันค่ะ” เธอตอบรับเขาแต่ไม่กล้ามองหน้า

“อย่างนั้นเหรอครับ งั้นเราก็ชอบกินอะไรเหมือน ๆ กันสิครับ”

“เอ่อ... ค่ะ” ปกติเธอไม่เคยตกประหม่าเช่นนี้มาก่อน และไม่เคยไม่เป็นตัวของตัวเองขนาดนี้ เธอทำงานที่ต้องอาศัยความมั่นใจ รีวิวสินค้า เป็นพริตตี้ ต้องพูดจาฉะฉาน แต่อัคคีทำให้เธอเสียความมั่นใจในตัวเองไปมาก จนรู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเองนัก

เมนิลานั่งรับประทานอาหารกับเขาหลังจากพนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟเรียบร้อยแล้ว เขาบอกว่าสั่งอาหารเอาไว้แล้ว แต่ถ้าหากเธอจะสั่งอะไรเพิ่มก็สามารถสั่งได้เลย แต่เธอปฏิเสธไม่ได้สั่งอะไรเพิ่มเพราะเขาสั่งอาหารมาเสียเต็มโต๊ะ เธอกับเขาก็แทบกินกันไม่หมดแล้ว ถ้าสั่งมาอีก น่าจะล้นโต๊ะ

“เดี๋ยวผมไปส่งคุณที่บ้านนะครับ”

“ค่ะ” ทำท่าจะปฏิเสธพอคิดได้ว่าเธอนั่งรถมากับเขา และร้านอาหารร้านนี้ก็อยู่ไกลจากบ้านของเธอมาก การที่จะหารถกลับเองจึงค่อนข้างลำบาก ดังนั้นเธอไม่ควรคิดอะไรโง่ ๆ โดยการปฏิเสธน้ำใจของเขา

เขามาส่งเธอที่หน้าบ้าน ก่อนลงจากรถเขายังพูดให้เธอคิดและตัดสินใจอีกครั้งที่จะมาเป็นนางเอกหนังเรื่องใหม่ของเขา

“เอาไว้เมจะแจ้งกลับไปนะคะ” เมนิลากล่าวลาก่อนจะเดินเข้าบ้าน

วันรุ่งขึ้นเธอก็โทร. ไปแจ้งกับภูมิว่าจะไม่รับเล่นหนังเรื่องนี้เพราะอ่านบทดูแล้ว เธอคิดว่าไม่มีความสามารถที่จะแสดงได้

แม้เธอจะแอบปลื้มอัคคีเพียงใด แต่ให้ไปเล่นหนังโป๊เปลือยอีโรติกแบบนั้นเธอยังไม่กล้าพอ ขนาดรีวิวสินค้าเธอยังเลือกสินค้าที่ไม่เปลืองเนื้อเปลืองตัวเลย

“คุณเมเธอโทร. มาแจ้งว่าไม่รับเล่นหนังของเราครับคุณไฟ”

“เธอโทร. มาปฏิเสธอย่างนั้นเหรอ” อัคคียิ้มออกมา

“ทำไมคุณไฟถึงยิ้มแบบนั้นล่ะครับ เหมือนรู้ว่าเธอจะปฏิเสธ”

“ดูจากท่าทีเมื่อวาน ฉันก็รู้แล้วว่าเธอจะปฏิเสธ”

“อ้าว... แล้วคุณไฟก็ยังติดต่อไปหาคุณเม” ภูมิทำหน้างง

“เพราะฉันแค่อยากหยั่งเชิงหล่อนเท่านั้น เธอปฏิเสธงานนี้ก็ลองเสนองานอื่นไปอีก เผื่อเธอจะสนใจสักงาน”

“คุณไฟเอ่อ... ชอบคุณเมเหรอครับ” ภูมิเอ่ยถามอย่างสงสัย ไม่เคยเห็นเจ้านายหนุ่มตอแยกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน เพราะมีแต่ผู้หญิงวิ่งเข้าหา ไม่ก็ทอดสะพานให้

“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ”

“ก็คุณไฟให้ผมติดต่อคุณเมไป อยากให้เธอรับงานของเราไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง”

“ฉันแค่ชอบในความสามารถของเขาและเขาก็กำลังมีชื่อเสียงอย่างที่นายบอก ฉันชอบคนเก่งนายก็รู้” เหตุผลของเจ้านายทำให้ภูมิต้องเงียบไป แต่ใจเขาก็รู้ว่ามันไม่ใช่ แต่ก็ไม่กล้าถามอะไรให้มากความ

เมนิลาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่น เป็นวันดี ๆ อีกวันที่เธอสามารถหาเงินได้ด้วยตัวเองจากที่บ้าน โดยไม่ต้องไปไหนไกล ไม่ต้องเดินทางให้เหนื่อย ไม่ต้องลางาน ไม่ต้องแต่งตัวสวยทุกวัน ชีวิตช่างอิสระเหลือเกิน

โชคดีที่เธอเกิดมามีรูปเป็นทรัพย์ จึงสามารถขายของออนไลน์ ทำงานเกี่ยวกับการใช้หน้าตาแล้วได้เงิน แค่รีวิวสินค้าให้แบรนด์ต่าง ๆ ในแต่ละเดือนเธอก็สามารถเลี้ยงตัวเอง มารดาและน้องสาวได้แล้ว

น้องสาวของเธออายุสิบห้า กำลังเรียนอยู่ม. สามอีกไม่กี่ปีก็จะเรียนจบ ม. หกและขึ้นมหาวิทยาลัย เธอจึงต้องหาเงินเอาไว้ให้ได้เยอะๆ เพื่อที่จะส่งน้องเรียนให้จบ

“แม่ แม่เป็นอะไรจ๊ะ” เมนิลารีบวิ่งเข้าไปช้อนร่างมารดาขึ้นจากพื้น เพราะท่านเป็นลมล้มหมดสติอยู่บนพื้น แถมเลือดยังไหลออกมาเปรอะเปื้อนไปหมด