ตอนที่ 1

7 ปีต่อมา

ชายหนุ่มสะดุ้งเฮือก ดีดตัวลุกขึ้นมาจากที่นอนในท่านั่งก้มหน้าลงเล็กน้อย ดวงตาคมเบิกโพลงท่ามกลางแสงสว่างที่กำลังสาดส่องเข้ามาในห้องนอน เผยอปากเพื่อกอบโกยลมหายใจเข้าปอด เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมบนกรอบหน้าจนเปียกชุ่ม ทั้งที่กำลังนอนอยู่ในห้องที่เปิดแอร์เย็นเฉียบ

ทันใดนั้นก็มีน้ำเสียงหวานดังเข้าหูมาโดยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายแอบเข้ามาในห้องของเขาตอนไหน พลันทำให้หนุ่มหล่อเหลียวมองคนที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง

“ฝันร้ายเหรอคะ”

คนเอ่ยถามคือ หนูนา นลินญา ศิลป์นภา หญิงสาวในวัย 20 ปี นักศึกษาคณะบัญชี ปี 2 เจ้าของใบหน้าสวย ดวงตากลมโต ผิวขาว ผมยาวลอนใหญ่สีผมน้ำตาลเข้มตัดกับไฮไลต์สีทองอย่างเข้ากัน กำลังใช้มือเล็กทั้งสองข้างเท้าคาง เอียงใบหน้าสวยมีรอยยิ้มหวานจ้องมองพี่ชายที่เพิ่งสะดุ้งตื่น

“แอบเข้ามาในห้องพี่อีกแล้วนะ”

“ก็ห้องของพี่ทิศเหนือไม่ได้ล็อกประตูนี่คะ”

เธอเอ่ยตอบแววตาใสซื่อ ทั้งที่ตั้งใจเข้ามาหาอีกฝ่าย เพราะจะมาปลุกลงไปกินมื้อเช้าด้วยกัน

“พี่ทิศเหนือฝันร้ายเหรอคะ เหงื่อเต็มหน้าเลย”

หนูนาเอ่ยพลางหยัดกายลุกขึ้นยืน ก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งขอบเตียง เลื่อนมือเข้ามาเช็ดคราบเหงื่อบนใบหน้าหล่อของพี่ชายอย่างไม่รังเกียจ ทว่าทิศเหนือกลับเอนตัวหลบ พร้อมกับจับข้อมือข้างนั้นของเธอเพื่อหยุดการกระทำแบบถึงเนื้อถึงตัวเกินงาม ก่อนจะปล่อยข้อมือของคนตัวเล็กให้เป็นอิสระขณะเอ่ย

“พี่ทำเองได้”

ทิศเหนือ ธนาเศรษฐ์ พิมุกต์มนตรี มาเฟียหนุ่มในวัย 26 ปี ลูกชายเจ้าของบริษัทรักษาความปลอดภัย พิมุกต์มนตรี จำกัด และได้รับมอบหมายให้ควบคุมและสร้างทีม P.M. BODYGUARD VIP (พี.เอ็ม. บอดีการ์ด วีไอพี) เบื้องหน้าให้บริการอารักขาบุคคลสำคัญ นักการเมือง ดารา หรือมหาเศรษฐีระดับประเทศ แต่เบื้องหลังกลับฝึกนักฆ่าฝีมือดีส่งไปทำภารกิจลับให้กับนักธุรกิจสีเทาทั้งในไทยและญี่ปุ่น และเขายังเป็นหนึ่งในหุ้นส่วน V.K.T. Pub (วี.เค.ที. ผับ)

เขามักจะถูกฝันร้ายในอดีตก่อกวนอยู่ซ้ำ ๆ จนไม่อาจลืมเหตุการณ์ในวันนั้นได้ โดยเฉพาะเวลาได้เห็นใบหน้าของหนูนา ก็ยิ่งตอกย้ำว่าเขาเคยทำให้แม่ของเธอต้องจบชีวิตลงก่อนวัยอันควรอย่างไร

มาเฟียหนุ่มใช้หลังมือปาดคราบเหงื่อลวก ๆ ก่อนจะเอ่ยถามหญิงสาว

“เข้ามาหาพี่จะมาอ้อนเอาอะไรอีก”

“เย็นนี้หนูนาขอไปเที่ยวกับเพื่อนได้ไหมคะ พอดีเป็นวันเกิดของยัยครีม”

“นัดกันที่ไหน” เสียงทุ้มเอ่ยถาม

“ร้านเหล้าหลังมหา’ลัยค่ะ”

หญิงสาวทำหน้าอ้อน กระพริบตาปริบ ๆ ริมฝีปากอมยิ้มจ้องใบหน้าหล่อของพี่ชายต่างสายเลือด ก่อนจะส่งเสียงเว้าวอน พร้อมกับมือเล็กทั้งสองข้างที่เลื่อนไปจับแขนข้างหนึ่งของทิศเหนือ แล้วเขย่าเบา ๆ

“นะคะพี่ทิศเหนือ”

“พี่ให้เวลาไม่เกินสองทุ่มครึ่ง” เขายื่นคำขาด

“โอเคค่ะ”

คนตัวเล็กตอบรับทันควัน พร้อมกับโผเข้าสวมกอดคนที่เพิ่งตื่นนอนใหม่ วางใบหน้าสวยซบแผงอกของอีกฝ่ายอย่างไม่ระวังตัว ทั้งที่เธอก็เป็นสาวเต็มตัวแล้ว

“เลิกกอดพี่ได้แล้ว พี่ยังไม่ได้อาบน้ำเลย”

มือหนาผละตัวของน้องสาวออก หนูนาก็ช้อนดวงตากลมโตขึ้นมอง

“ไม่เห็นเป็นไรเลยค่ะ หนูนาไม่ได้รังเกียจพี่ทิศเหนือสักหน่อย ตัวพี่ออกจะฮ้อม… หอม” เธอคลี่ยิ้มจนตาหยี

“เห็นว่าพี่ตามใจเข้าหน่อยก็อวยใหญ่เลยนะ ออกไปได้แล้ว พี่จะอาบน้ำ”

“ก็ได้ค่า…”

เธอลากเสียงคำหลัง ใบหน้าคลี่ยิ้มฉายแววทะเล้นเล็กน้อย ก่อนจะลุกออกจากเตียง เดินออกไปจากห้องนอนของพี่ชาย

.

ตกเย็นทิศเหนือก็ออกจากคฤหาสน์ไปพร้อมกับหนูนา โดยมีสิงห์ลูกน้องคนสนิทของเขาเป็นคนขับรถให้ เพราะตั้งแต่วันที่เขาขับรถชนแม่ของเธอเสียชีวิตก็ไม่เคยขับรถเองอีกเลย

มาเฟียหนุ่มแวะไปส่งน้องสาวต่างสายเลือดที่ร้านเหล้าหลังมหาวิทยาลัย ก่อนเธอจะเปิดประตูลงจากรถก็กำชับอีกครั้ง

“อย่าลืมที่รับปากพี่ด้วยล่ะ”

“ไม่ลืมแน่นอนค่ะ ออกจากร้านไม่เกินสองทุ่มครึ่ง ไปถึงบ้านก็ไม่เกินสามทุ่ม ไว้เจอกันที่บ้านนะคะพี่ทิศเหนือ”

ส่งน้องสาวเสร็จ รถหรูก็มุ่งหน้าไปที่ V.K.T Pub

ทิศเหนือเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานที่อยู่บนชั้นสอง หย่อนก้นลงนั่งโซฟาตัวเดียวกันกับวิคเตอร์ ส่วนคิณนั่งอยู่โซฟาอีกตัวที่วางอยู่ข้างกัน

“มึงกะจะแดกให้ครบทั้งเดือนเลยหรือไง ลำบากพวกกูต้องมานั่งกินเป็นเพื่อนอีก”

ทิศเหนือหันไปเอ่ยกับคิณ ซึ่งเพื่อนคนนี้กำลังหนีเมียมานั่งดื่มเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม เพียงเพราะอยากให้อีกฝ่ายเข้าใจผิดว่าหนีไปนอนกกกับหญิงอื่น