ตอนที่ 2

“ตับกูแข็งหมดแล้วมั้ง มึงก็หยุดพักสักวัน กลับไปนอนกอดเมียที่บ้านบ้างสิวะ” วิคเตอร์พูดเสริม

“เมีย? หึ ยัยนั่นไม่ใช่เมียตัวจริงของกูสักหน่อย ก็แค่คนหน้าเหมือน” คิณกระตุกยิ้มมุมปากอย่างไม่ใส่ใจกับคำพูดของเพื่อนสนิททั้งสองคน

พวกเขาเอ่ยถึงเรื่องภรรยาของคิณเพียงไม่กี่ประโยค เพราะเจ้าตัวดูไม่ค่อยสบอารมณ์ที่จะกล่าวถึงผู้หญิงคนนี้มากนัก ก่อนจะเปลี่ยนไปคุยเรื่องสัพเพเหระขณะนั่งดื่มกัน

เวลาประมาณยี่สิบนาฬิกา สี่สิบนาที โทรศัพท์ของทิศเหนือก็สั่นเตือนอยู่ในกระเป๋ากางเกง มือหนาล้วงหยิบออกมาดู ก่อนจะกดรับสายของคนที่โทรเข้ามา

“ว่าไงไอ้สิงห์”

(คนที่นายสั่งให้ไปเฝ้าคุณหนูนาโทรมาแจ้งว่า คุณหนูนาแอบออกจากร้าน แล้วแวะไปที่ผับที่อยู่แถวนั้นครับ)

“ยัยตัวแสบ แอบหนีเที่ยวอีกจนได้” เขาบ่นพึมพำ ก่อนจะกรอกเสียงเข้าไปในสายสนทนา “โอเค เดี๋ยวกูลงไป”

ทิศเหนือวางสายลูกน้องคนสนิท ก่อนจะหันไปบอกกับเพื่อน

“เด็กที่บ้านกูหนีเที่ยว ต้องไปตามกลับก่อน”

“มึงนี่ก็หวงน้องสาวเกิน ทำอย่างกับผัวหวงเมีย” วิคเตอร์เอ่ยแซว

“น้องกูยังเรียนไม่จบ ก็ต้องคุมความประพฤติหน่อย ตามใจมากเดี๋ยวจะเสียคน”

“กูก็เห็นมึงตามใจแม่งทุกอย่าง มีแค่ตอนหนีเที่ยวนี่แหละที่ดูจะร้อนรนผิดปกติ” คิณเอ่ย

“เออน่ะ กูกลับล่ะ พวกมึงเชิญกินกันตามสบาย”

ทิศเหนือล่ำลาเพื่อนทั้งสองเสร็จ ก็เดินออกไปจากห้องทำงาน จากนั้นเขาก็สั่งให้สิงห์ขับรถมุ่งหน้าไปยังสถานบันเทิงที่ลูกน้องอีกคนแจ้งมาเมื่อครู่

มาเฟียหนุ่มเดินนำหน้าเข้าไปในผับแห่งหนึ่งย่านมหาวิทยาลัย ซึ่งอยู่ห่างจากผับของเขาประมาณห้ากิโลเมตร โดยมีลูกน้องคนสนิทเดินตามหลังอยู่ไม่ห่าง

ดวงตาคมตวัดมองพื้นที่โล่งกว้าง แต่กลับเต็มไปด้วยนักท่องราตรีที่ออกมาดื่มสังสรรค์กับเพื่อนฝูง คนรัก หรือคนรู้จัก เดินตามหาได้สักพักก็เห็นคนที่รับปากอย่างมั่นเหมาะว่าจะกลับเข้าบ้านตรงเวลา กำลังโยกเรือนร่างประกอบกับจังหวะของเสียงเพลงอย่างเมามันอยู่ด้านหน้าดีเจหนุ่มที่ยืนอยู่บนเวที

หนูนาดื่มกับเพื่อนสนิททั้งสองคนที่ร้านเหล้าตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ พอเริ่มได้ที่ก็ชวนกันมาต่อที่ผับแห่งนี้ ซึ่งเธอรู้ดีว่าคงไม่รอดพ้นจากสายตาของพี่ชายอย่างแน่นอน เพราะเคยมีเหตุการณ์ถูกตามตัวให้กลับบ้านมาแล้ว แต่ก็ยังคิดลองดีราวกับเห็นเป็นเรื่องสนุก

ขณะที่เธอกำลังเต้นอยู่กับครีมและมาเบล จู่ ๆ ก็มีลำแขนแกร่งโผล่มาจากทางด้านหลัง โอบเอวบางของเธอเอาไว้ พลันทำให้หญิงสาวหันหลังขวับ เงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคู่คมของพี่ชายต่างสายเลือด

“พี่ทิศเหนือ”

“สนุกมากไหมที่ได้หนีเที่ยว”

หนูนายู่ปากออกไปข้างหน้า ขณะเลื่อนมือขึ้นจับเสื้อเชิ้ตสีดำของอีกฝ่ายบริเวณช่วงเอวทั้งสองข้าง แล้วทำหน้าอ้อน

“หนูนาเพิ่งมาถึงแค่แป๊บเดียวเองค่ะ ยังเที่ยวไม่หนำใจเลย พี่ทิศเหนือนั่งดื่มเป็นเพื่อนหนูนาก่อนได้ไหมคะ อย่าเพิ่งกลับตอนนี้เลยนะ”

“แต่ว่าเราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่า จะกลับไม่เกินสองทุ่มครึ่ง”

หนูนาเหลียวใบหน้าหันไปมองครีมกับมาเบล ซึ่งเพื่อนทั้งสองคนก็พากันหยุดเต้นตั้งแต่ทิศเหนือโผล่มา แล้วจ้องมองมาทางเธอกับพี่ชายราวกับรอดูสถานการณ์ หญิงสาวก็หันใบหน้ากลับมามองทิศเหนือ

“นะคะ อยู่ต่ออีกสักหน่อย วันนี้เป็นวันเกิดของยัยครีม ปีนึงมีแค่ครั้งเดียวเอง”

ดวงตาคมตวัดมองไปยังสองสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังของหนูนาด้วยความชั่งใจครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยตอบ

“อยู่ต่อได้ แต่ห้ามออกมาเต้นยั่วผู้ชายแบบนี้”

“ก็ได้ค่ะ หนูนาจะนั่งสิงพี่ทิศเหนือทั้งคืนเลย”

หนูนาหันไปส่งยิ้มให้เพื่อน พร้อมกับยักคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง คล้ายกับบอกว่าแผนของเธอสำเร็จ พี่ชายยอมให้อยู่ต่อแล้ว ก่อนจะเลื่อนมือเล็กไปจับมือของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ รั้งให้คนตัวสูงเดินตามเธอไปนั่งที่โต๊ะ ทั้งสองก็หย่อนก้นลงนั่งเก้าอี้ที่วางอยู่ข้างกัน เพื่อนของเธอก็ตามเข้ามานั่งด้วย

“พี่มึงนี่โคตรหวงเลยอะ”

ครีมโน้มใบหน้าเข้ามาเอ่ยที่ข้างหูของเธอ ด้วยโทนเสียงที่ดังพอให้ได้ยินกันแค่สองคน

หนูนายกยิ้ม หันไปเอ่ยตอบเพื่อนอย่างมีเลศนัย “แต่กูชอบนะที่มีพี่ชายขี้หวง”

“เหล้าค่ะพี่ทิศเหนือ” เสียงของมาเบลเอ่ยพลางยื่นแก้วเหล้าที่เพิ่งชงใหม่ให้กับพี่ชายของเพื่อน

มาเฟียหนุ่มรู้จักสองคนนี้ดี ครีมและมาเบลสนิทกับน้องสาวของเขาตั้งแต่เริ่มเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ไม่ว่าจะพากันไปเที่ยวที่ไหนก็ต้องไปกันครบทั้งสามสาว จะขาดคนใดคนหนึ่งไปไม่ได้ เขาจึงไม่ได้มีความรู้สึกว่ากำลังนั่งอยู่กับคนแปลกหน้า