Rose 5 : กำลังใจที่เธอไม่ต้องการ 1

“เมื่อวานไปเยี่ยมพี่เขามาเป็นยังไงบ้าง”

“ยังไม่ฟื้นเลย พึ่งผ่าตัดเสร็จเมื่อวาน เห็นพี่สาวที่เป็นหมอรักษาบอกว่าตอนนี้อาการทรงตัวแล้ว รอให้พี่เขาฟื้นอีกที แล้วก็ค่อยรักษาตามอาการนะ”

ทั้ง 4 สาวพูดคุยกันในระหว่างที่รออาจารย์เข้าสอน ซึ่งปีนี้ก็เป็นปีสุดท้ายแล้วที่พวกเธอจะเป็นนิสิตนักศึกษาระดับปริญญาตรี ซึ่งเมื่อเรียนจบแล้วทุกคนก็จะมีเส้นทางที่เลือกไว้ เช่นเดียวกันกับโรส ที่พ่อแม่ปูทางไว้ตั้งแต่เธอขึ้นปีสอง นั้นก็คือไปต่อปริญญาโทที่ฝรั่งเศล แต่ตัวของเธอนั้นไม่อยากไป เธออยากต่อโทที่ประเทศไทยมากกว่า

“เลิกเรียนแล้วไปสนามกีฬากลางกันไหม”

“หืม ไปทำไมค่ะ คุณหนูโรส”

“ไปดูเขาแข่งบอลกัน”

“ใครแข่งกับใคร คณะเราเหรอ”

“โอ๊ย!! ไม่ใช่คณะเราหรือมหาวิทยาลัยเราหรอก”

“อ่าว แล้วเธอชวนพวกเราไปเชียร์ใคร”

“ดินนะ เขาลงเตะนัดกระชับมิตรภายในมอเขา”

“ว่าหล่ะ” บัว พุดซ้อนและมะลิถึงกับกรอกตาแล้วมองบนทันทีที่ได้ยินโรสบอก

“นะ ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ นะๆ”

“เอ่อๆ เลี้ยงชาเขียวพวกฉันเลยนะ ร้อนก็ร้อน ยังจะชวนกันไปอีก เฮ่อ”

“เย้ๆๆ พวกเธอน่ารักที่สุดเลย ป่ะๆ เอารถฉันไปนะ”

“วันนี้ขับรถมาเองเหรอ นึกว่าให้คนขับรถที่บ้านขับมาส่งเหมือนกับทุกวัน”

“ไม่ ก็วันนี้จะไปดูดินเขาเตะบอลไง ฉันก็เลยขับรถมาเอง จะได้สะดวก”

“อ่อ เตรียมการมาดีเลยนะ ถ้าเป็นเรื่องของผู้ชายนะ”

“อิอิ อันนั้นมันแน่อยู่แล้วหล่ะ ป่ะ ไปกัน เดียวรถจะติด”

สนามกีฬากลาง.....

“คนเยอะเหมือนกันนะเนี้ย”

“ใช่ๆ โอ๊ะ!! นั้น เราไปนั่งตรงนั้นกัน ใกล้กับจุดพักของทีมดินพอดีเลย”

ทันทีที่เห็นจุดนั่งว่าง ทั้ง 4 คนก็รีบตรงดิ่งเข้าไปจับจองที่นั่งกันทันที เพราะกลัวว่าคนอื่นจะมาแย่งไป เพราะตอนนี้ก็ไกล้จะถึงเวลาลงแข่งขันแล้ว ผู้คนก็ทยอยกันเข้ามาเรื่อยๆ

“นี้แค่แมตช์กระชับมิตรนะ คนเชียร์ยังเยอะขนาดนี้”

“มันก็ต้องเยอะเป็นธรรมดาไหม แกดูนักฟุตบอลแต่ละทีมดิ งานดีทั้งนั้น เชื่อฉันสิ มาดูบอล 10% อีก 90% มาดูนักฟุตบอลเหมือนกับเพื่อนเรานี้แหละ”

“อะไรยัยบัว เขาเรียกว่ามาให้กำลังใจย่ะ”

“โอ๊ะ!!! ดิน”

มะลิที่มองลงไปเจอกับดินที่ข้างสนามพอดี จึงทำการตะโกนเรียกแล้วโบกมือทักทายเพื่อให้รู้ว่าพวกเธอนั้นก็มาเชียร์และให้กำลังใจเหมือนกัน

“พากันมาด้วยเหรอ”

ดินที่เห็นเพื่อนสาวและเพื่อนสนิทของเธออีก 3 คน โบกมือเรียกอยู่บนอัฒจรรย์เชียร์ ก็ไม่รอช้าที่จะวิ่งเข้าไปชิดขอบสนามเพื่อพูดคุยด้วย

“มาสิ ก็มีคนอยากมาให้กำลังใจนาย ถึงขั้นลงทุนเลี้ยงชาเขียวพวกเราเลยนะ มีนมสดคาราเมลของชอบนายด้วย”

“เอาไปซี้~~”

มะลิหันมากระซิบบอกเพื่อนสนิทของตนเอง ที่มัวแต่นั่งยิ้มด้วยความเขินอาย ตั้งแต่เห็นแดนดินวิ่งเข้ามาแล้ว

“อ่อ อืมๆ”

ในขณะที่โรสเดินลงมาจากอัฒจรรย์เชียร์ เพื่อนำนมสดคาราเมลไปส่งให้กับแดนดินที่ขอบสนาม ก็มีสายตาหลายสิบคู่จับจ้องมาที่เธอกับแดนดิน พร้อมทั้งเสียงกระซิบกระซาบดังล่องลอยมา เนื่องจากตัวเธอนั้นก็เป็นที่รู้จักของผู้คนมากมาย ไม่ว่าจะเป็นทางสื่อโซเชียล หรือข่าวสังคม แทบจะไม่มีใครไม่รู้จัก โรส กุหลาบทิพย์ สาวไฮโซตระกูลดังเลย

ส่วนแดนดินนั้นก็เหมือนกัน ถึงแม้ว่าชายหนุ่มนั้นจะไม่เป็นที่รู้จักในแวดวงสังคม หรือแม้กระทั่งสื่อโซเชียลต่างๆ เพราะแดนดินแทบจะไม่เล่น แต่ก็มีสมัครไว้เพื่อติดตามข่าวสารบ้านเมืองบ้างเป็นบางเวลา แต่กลับมีผู้ติดตามเป็นหมื่นๆ คน ทั้งที่แดนดินนั้นไม่ได้มีความเคลื่อนไหวหรือลงรูปใดๆ เลย

“อ่ะนี้ เราสั่งเหมือนกับวันนั้นให้”

โรสยื่นแก้วนมสดคาราเมลให้กับแดนดินพร้อมทั้งสังเกตหมายเลขเสื้อเล็กๆ ที่ติดอยู่บริเวณหน้าอกของเขาด้วยความสนใจ

“ขอบคุณนะ”

“อืม ไม่เป็นไร ว่าแต่เบอร์ 31 นี้ได้มาจากไหนอ่ะ”

“ถามทำไม”