LOGINเมื่อความรักมาพร้อมกับคำว่าคู่ควร เขาจะสู้เพื่อให้ได้ดอกฟ้าอย่างเธอมาอยู่ข้างกาย หรือต้องปล่อยให้เธอนั้นไปเจอคนที่ดี และคู่ควรกว่า ...คนหนึ่งดิ้นรนแทบตาย เพื่อให้เธอและเขาได้อยู่ด้วยกัน... ...อีกคนยอมเจ็บ ยอมถอย เพื่อให้เธอได้ไปเจอคนที่ดีกว่า... “คำว่า ‘รัก’ นายกับฉัน เข้าใจความหมายเหมือนกันไหม?”
View Moreโรส กุหลาบทิพย์
ทายาทเพียงคนเดียวของท่านนายพลและคุณหญิงราตรี หญิงสาวที่เติบโตขึ้นมาท่ามกลางความรัก ความเพียบพร้อมทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเงินทอง อำนาจและบารมี
‘นายรอฉันอยู่ตรงนั้นแหละ ฉันจะเดินเข้าไปหานายเอง’
ดิน แดนดิน
เด็กกำพร้า ที่เติบโตมาจากบ้านไออุ่น ทั้งชีวิตมีแต่ความมืดมน จนกระทั่งเธอผู้เป็นดั่งแสงสว่างก้าวเท้าเข้ามาในชีวิต
‘ได้โปรดเดินผ่านหน้าฉันไป ที่ตรงนี้มันไม่เหมาะกับเธอ’
“ตัวเองเป็นใคร แล้วไอ้เด็กนั้นมันเป็นใคร แตกต่างกันแค่ไหน ทำไมแค่นี้ลูกคิดไม่ได้ ลูกเป็นถึงทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลนะ จะทำอะไรก็ให้นึกถึงนามสกุลที่ติดตัวมาตั้งแต่กำเนิดด้วย”
“แล้วดินเขาไม่ดีตรงไหนค่ะ คุณพ่อ”
“ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนไม่ดี แต่เขากับลูกมันคนละชั้น คนละสังคมนะ ผู้ชายคนนั้นไม่มีอะไรคู่ควรกับลูกสาวของพ่อเลย”
“คุณพ่อไม่มีเหตุผล คุณพ่อกับคุณแม่บอกกับหนูเสมอ ว่าทุกคนบนโลกใบนี้มีความเป็นคนเท่าเทียมกันหมด ไม่ว่าเขาคนนั้นจะจน หรือรวยก็ตาม”
“ใช่ลูก แต่มันไม่ใช่สำหรับคนที่จะมาเป็นแฟนหรือคู่ชีวิตของลูกสาวพ่อนะ”
“แม่เห็นด้วยกับคุณพ่อเขานะ ลูกกับนายดินมันไปด้วยกันไม่ได้หรอก”
“ไม่ค่ะ”
“หนูจะทำให้ทุกคนเห็น ว่าหนูกับดินจะประคองและเดินจับมือไปด้วยกันจนถึงเส้นชัยได้ หากวันไหนดินไม่ไหว หนูนี้แหละจะเป็นคนที่เดินเข้าไปประคองเขาเอง”
“เหลือจะเชื่อลูกสาวคนเดียวของฉัน”
=====
“ตรงนี้มันไม่เหมาะกับคนอย่างเธอหรอกนะ”
“นายจะยอมแพ้เหรอดิน ไหนนายเคยบอกกับเราไง ไม่ว่าจะเจออุปสรรคมากแค่ไหน นายก็จะไม่ปล่อยมือเรา”
“ใช่เราเคยพูด แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว”
“เปลี่ยนไปยังไง เราก็ยังเป็นเรา”
“รองเท้าที่เธอใส่อยู่ตอนนี้ ราคาเท่าไหร่”
โรสก้มมองดูรองเท้าที่เธอสวมใส่ในวันนี้ Louis Vuitton รุ่น Gala ราคา 67,000 บาท
“ราคารองเท้าของเธอคู่เดียว เท่ากับเงินเดือนของเราเกือบสามเดือนเลยนะ”
“แล้วยังไงดิน”
“เราต่างกันเกินไป เราสองคนเดินไปด้วยกันไม่ได้หรอก”
“นายเอาอะไรมาตัดสิน ว่าเราจะเดินไปด้วยกันไม่ได้”
โรส คนที่อยากจะได้อะไรในโลกใบนี้ เพียงแค่เธอชี้นิ้วสั่ง ของสิ่งนั้นก็จะมากองอยู่ตรงหน้าของเธอทันที กำลังเอ่ยถามผู้ชายที่เป็นรักแรก และรักเดียวของเธอมาตลอด ผู้ชายที่ไม่มีอะไรเทียบเท่ากับเธอเลยซักนิด ว่าเขามีเหตุผลอะไร ที่จะทำให้ความสัมพันธ์ของเราไปด้วยกันไม่ได้
“ถ้านายไม่สบายใจ งั้นต่อไปฉันไม่ใส่ก็ได้ ไอ้ของแบรนด์เนมพวกนี้ ฉันใช้ของธรรมดาเหมือนกับคนทั่วไปก็ได้ ฉันปรับตัวเก่งมากนะ เพื่อนายจะยังไม่รู้”
“เหตุผลของเรามีข้อเดียวนั้นก็คือ เรามีคนที่ชอบอยู่แล้ว”
“เธอเดินไปข้างหน้าเถอะโรส คนที่ดีและคู่ควรกับเธอ กำลังรอเธออยู่ อย่ามาเสียเวลากับคนอย่างเราเลย”
ดินเอ่ยจบ ก็เดินหันหลังออกไปทันที โดยที่ไม่ยอมหันกลับมามองผู้หญิงที่เป็นดั่งแสงสว่างของชีวิตอีกเลย เพราะตอนนี้ใบหน้าของชายหนุ่มนั้นเต็มไปด้วยคราบน้ำตาของลูกผู้ชายที่มันไหลจนไม่รู้จะไหลยังไงแล้ว
“ไปอาบน้ำได้แล้ว ฉันจะได้อาบต่อ ง่วง”“อือ” เมื่อได้ยินคำตอบจากปากของแดนดิน โรสก็ไม่รอช้าที่จะรีบวิ่งไปอาบน้ำด้วยความดีอกดีใจ เปรียบเสมือนกับเด็กน้อยที่โดนพ่อกับแม่เอาของเล่นมาหลอกล่อให้ไปอาบน้ำยังไง อย่างนั้น จนแดนดินที่มองตามหลังของหญิงสาวถึงกลับส่ายหัวเบาๆ พร้อมกับเผยรอยยิ้มบางๆ“สระผมเหรอ”แดนดินเอ่ยถามโรส ที่ตอนนี้กำลังเดินเช็ดผมมาที่โต๊ะเครื่องแป้ง“อืม มีที่เป่าไหม”“ไม่มี มีแต่พัดลม เป่าได้ไหม”โรสหันไปมองดูพัดลมขนาด 16 นิ้ว ที่วางอยู่มุมหนึ่งของห้องพัก ด้วยท่าทีลังเล เพราะเธอไม่เคยเป่าผมด้วยพัดลมเลยซักครั้งในชีวิต ทุกครั้งจะใช้ไดร์เป่า และทำการเป่าโดยพี่เลี้ยงอีกด้วย“ไม่แน่ใจ แต่ก็ลองดูก็ได้ นายบอกวิธีสิ เดียวฉันทำต่อเอง ไม่น่าจะยากหรอกมั้ง”“อืม มานั่งรอตรงนี้”แดนดินเอ่ยบอกกับโรสก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินไปยกเอาพัดลมมาเสียบปลั๊ก แล้วกดเปิดให้พัดลมทำงาน“เย็นจัง”“ทำแบบนี้นะ ค่อยๆ เป่าไปทีละข้าง เดียวมันก็แห้ง”โรสมองดูแดนดินกำลังสาธิตวิธีเป่าผมด้วยพัดลม โดยที่ดินใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กที่เธอถือติดมือมา เช็ดผมอันเปียกชุ่มของเธอสลับกับใช้ลมจากพัดลมเป่าช่วยอีกที“ทำแบบนี้นะ ลองทำดู”“อ
“จะไปก็ลุกขึ้นแต่งตัวดีๆ”“โอเค”เมื่อเจ้าของห้องอนุญาตแล้ว โรสก็ไม่รอช้าที่จะขยับลงจากตักแกร่ง เพื่อที่จะได้แต่งตัวให้เรียบร้อย เช่นเดียวกับแดนดิน ที่ถึงแม้จะยังไม่ได้ปลดปล่อยชายหนุ่มก็พยายามหักห้ามใจ เก็บเจ้าลูกชายตัวดีเข้ากลับไปที่เดิมให้เรียบร้อย“ห้องฉันเล็กนะ ถ้าร้อนหรืออยู่ไม่ได้ ฉันไม่กลับมาส่งแล้วนะ ง่วง”“รู้แล้วน๊า ฉันปรับตัวเก่ง เพื่อนายจะยังไม่รู้”“ให้มันจริงเถอะ แล้วจะไปห้องฉันเธฮไม่โทรบอกที่บ้านก่อนเหรอ เผื่อเขาเป็นห่วง”“คุณพ่อ คุณแม่ไปฮ่องกง ส่วนนมชื่น ก่อนออกมาบอกท่านไว้แล้วว่าถ้ากลับบ้านไม่ไหว อาจจะค้างกับมะลิ”“อือ แล้วไป”“พรุ่งนี้นายมีนัดที่ไหนไหม”“ไม่นะ หยุดพักหนึ่งวัน เพราะคิดว่าวันนี้น่าจะหนัก เลยไม่ได้รับงานที่ไหน เธอมีอะไรหรือเปล่า”“เปล่า ถามดูเฉยๆ”“ดิน”“หืม”“ฉันดีใจด้วยนะ ที่นายสอบติด”“อืม เธอก็เหมือนกัน แล้ววางแผนจะไปต่อโทเมื่อไหร่”“นายรู้ด้วยเหรอ ว่าฉันจะไปต่อโทที่ไหน”“ได้ยินมะลิพูดนะ”“อ่อ ไอ้เราก็นึกว่าสนใจความเป็นอยู่ของเรา เฮ่อ”“ไร้สาระ ว่าแต่จะไปตอนไหน”“ยังไม่รู้ ฉันไม่อยากไปต่อที่ฝรั่งเศล ฉันอยากต่อที่ไทย แต่คุณพ่อกับคุณแม่เขาไม่ยอม เลยยั
และเป็นอีกครั้งที่แดนดินไม่ให้คำตอบกับคนเมาบนตัก แต่ชายหนุ่มกลับเลือกที่จะปล่อยกายปล่อยใจไปกับหญิงสาวที่ไม่ว่าจะนานแค่ไหน เขาก็ไม่มีอะไรที่คู่ควรกับเธอเลยซักนิดจ๊วบ จ๊วบครืด....แดนดินปรับเบาะให้เอนลงจนเกือบสุด พร้อมทั้งกดปุ่มให้เบาะถอยห่างจากพวงมาลัยจนสุดทาง เพื่อไม่ให้คนบนตักรู้สึกอึดอัดมากจนเกินไปเมื่อจัดการกับเบาะรถเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น แดนดินก็ไม่รอช้าที่จะก้มลงซุกไซ้ไปตามใบหน้าและลำคอของหญิงสาว ริมฝีปากหนาก็คอยจูบซับความหอมหวานของกลิ่นกายสาวจนแทบจะทุกพื้นที่ของคนบนตัก ยิ่งเขาจูบ เขาดูดมากเพียงใด คนเมาที่เริ่มจะได้สติก็ยิ่งบิดเร้าด้วยความเสียวซ่าน“ดิน อ๊า~”“เธอครับ หยุดก่อนไหม”ถึงแม้ตอนนี้อารมย์อยากจะมีมากเพียงใด แต่แดนดินก็ยังพยายามจะหักห้ามใจไม่ให้เผลอไผลไปกับสัมผัสของคนบนตักในบางครั้ง แต่ทุกครั้งที่เขาจะหยุด โรสก็หาทางดึงดูดให้ชาย หนุ่มกับมาอยู่ในห้วงสวาทของเธออีกครั้ง ยิ่งตอนนี้ทั้งเขาและเธอต่างก็มีแอลกอฮอร์อยู่ในสายเลือด มันยิ่งส่งผลให้เกิดอารมย์อย่างว่าค่อนข้างจะรุนแรง“ไม่ อยู่กับเราก่อนนะ เรายังไม่อยากกลับบ้าน อ๊า”“เราอยากอยู่กับนาย”“แต่...”ไม่ทันที่แดนดินจะได้เ
“เราโทรติดต่อคนที่บ้านยัยโรสไม่ได้เลย เอาไงดีอ่ะ”“เบอร์คุณพ่อกับคุณแม่หล่ะ โทรยัง”“ท่านพากันเดินทางไปฮ่องกงไง จำไม่ได้เหรอ”“เอ่อ เราลืมเลย เอายังไงดีหล่ะเราทีนี้”“งั้นให้ดินขับรถยัยโรสได้ไหม แล้วเธอไปกับดิน เอายัยโรสไปส่งที่บ้านก่อน แล้วพวกเธอก็เรารถของนางไปจอดที่หอ พรุ่งนี้นางฟื้น ค่อยให้นางมาเอากลับเอง”“อืมๆ เอาแบบนั้นก็ได้ เพราะตอนนี้ฉันก็ง่วงจะไม่ไหวแล้ว เอาตามนั้นนะดิน ไหวไหม”มะลิหันมาถามเพื่อนชายคนสนิทที่ตอนนี้กำลังอุ้มเจ้าของรถอยู่“ก็คงต้องเป็นแบบนั้นหล่ะ เมาซะขนาดนี้ จะขับกลับยังไงไหว”“โทษทีนะดิน อย่าไปถือสายัยโรสเลยนะ คงเมามากอ่ะ”“อืมๆ ไปกันเถอะ”“อ่ะ เดียวเราเปิดประตูรถให้ ให้ยัยโรสนั่งหน้านี้แหละ จะได้เอนเบาะให้นางนั่ง”มะลิรีบวิ่งไปเปิดประตูรถ เพื่อให้แดนดินวางร่างของคนเมาที่ไม่ได้สติลง“เฮ่อ!! จริงๆ เลยยัยโรส งั้นฉันกลับก่อนนะ คนรถที่บ้านมารอรับแล้ว ถ้าถึงที่หมายแล้ว ไลน์ทิ้งไว้ในไลน์กลุ่มด้วยนะ”พุดซ้อนรีบเอ่ยบอกกับเพื่อนๆ ก่อนที่จะสาวเท้าตรงไปยังรถหรูที่จอดรออยู่ไม่ไกลนัก เพื่อกลับบ้านของตนเองเหมือนกันฮึบ!! “อือ มึนหัวชะมัด”เสียงคนเมาที่ไม่ได้สติเอ่ยพึมพำเบาๆ






reviews