LOGINเมื่อความรักมาพร้อมกับคำว่าคู่ควร เขาจะสู้เพื่อให้ได้ดอกฟ้าอย่างเธอมาอยู่ข้างกาย หรือต้องปล่อยให้เธอนั้นไปเจอคนที่ดี และคู่ควรกว่า ...คนหนึ่งดิ้นรนแทบตาย เพื่อให้เธอและเขาได้อยู่ด้วยกัน... ...อีกคนยอมเจ็บ ยอมถอย เพื่อให้เธอได้ไปเจอคนที่ดีกว่า... “คำว่า ‘รัก’ นายกับฉัน เข้าใจความหมายเหมือนกันไหม?”
View Moreโรส กุหลาบทิพย์
ทายาทเพียงคนเดียวของท่านนายพลและคุณหญิงราตรี หญิงสาวที่เติบโตขึ้นมาท่ามกลางความรัก ความเพียบพร้อมทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเงินทอง อำนาจและบารมี
‘นายรอฉันอยู่ตรงนั้นแหละ ฉันจะเดินเข้าไปหานายเอง’
ดิน แดนดิน
เด็กกำพร้า ที่เติบโตมาจากบ้านไออุ่น ทั้งชีวิตมีแต่ความมืดมน จนกระทั่งเธอผู้เป็นดั่งแสงสว่างก้าวเท้าเข้ามาในชีวิต
‘ได้โปรดเดินผ่านหน้าฉันไป ที่ตรงนี้มันไม่เหมาะกับเธอ’
“ตัวเองเป็นใคร แล้วไอ้เด็กนั้นมันเป็นใคร แตกต่างกันแค่ไหน ทำไมแค่นี้ลูกคิดไม่ได้ ลูกเป็นถึงทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลนะ จะทำอะไรก็ให้นึกถึงนามสกุลที่ติดตัวมาตั้งแต่กำเนิดด้วย”
“แล้วดินเขาไม่ดีตรงไหนค่ะ คุณพ่อ”
“ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนไม่ดี แต่เขากับลูกมันคนละชั้น คนละสังคมนะ ผู้ชายคนนั้นไม่มีอะไรคู่ควรกับลูกสาวของพ่อเลย”
“คุณพ่อไม่มีเหตุผล คุณพ่อกับคุณแม่บอกกับหนูเสมอ ว่าทุกคนบนโลกใบนี้มีความเป็นคนเท่าเทียมกันหมด ไม่ว่าเขาคนนั้นจะจน หรือรวยก็ตาม”
“ใช่ลูก แต่มันไม่ใช่สำหรับคนที่จะมาเป็นแฟนหรือคู่ชีวิตของลูกสาวพ่อนะ”
“แม่เห็นด้วยกับคุณพ่อเขานะ ลูกกับนายดินมันไปด้วยกันไม่ได้หรอก”
“ไม่ค่ะ”
“หนูจะทำให้ทุกคนเห็น ว่าหนูกับดินจะประคองและเดินจับมือไปด้วยกันจนถึงเส้นชัยได้ หากวันไหนดินไม่ไหว หนูนี้แหละจะเป็นคนที่เดินเข้าไปประคองเขาเอง”
“เหลือจะเชื่อลูกสาวคนเดียวของฉัน”
=====
“ตรงนี้มันไม่เหมาะกับคนอย่างเธอหรอกนะ”
“นายจะยอมแพ้เหรอดิน ไหนนายเคยบอกกับเราไง ไม่ว่าจะเจออุปสรรคมากแค่ไหน นายก็จะไม่ปล่อยมือเรา”
“ใช่เราเคยพูด แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว”
“เปลี่ยนไปยังไง เราก็ยังเป็นเรา”
“รองเท้าที่เธอใส่อยู่ตอนนี้ ราคาเท่าไหร่”
โรสก้มมองดูรองเท้าที่เธอสวมใส่ในวันนี้ Louis Vuitton รุ่น Gala ราคา 67,000 บาท
“ราคารองเท้าของเธอคู่เดียว เท่ากับเงินเดือนของเราเกือบสามเดือนเลยนะ”
“แล้วยังไงดิน”
“เราต่างกันเกินไป เราสองคนเดินไปด้วยกันไม่ได้หรอก”
“นายเอาอะไรมาตัดสิน ว่าเราจะเดินไปด้วยกันไม่ได้”
โรส คนที่อยากจะได้อะไรในโลกใบนี้ เพียงแค่เธอชี้นิ้วสั่ง ของสิ่งนั้นก็จะมากองอยู่ตรงหน้าของเธอทันที กำลังเอ่ยถามผู้ชายที่เป็นรักแรก และรักเดียวของเธอมาตลอด ผู้ชายที่ไม่มีอะไรเทียบเท่ากับเธอเลยซักนิด ว่าเขามีเหตุผลอะไร ที่จะทำให้ความสัมพันธ์ของเราไปด้วยกันไม่ได้
“ถ้านายไม่สบายใจ งั้นต่อไปฉันไม่ใส่ก็ได้ ไอ้ของแบรนด์เนมพวกนี้ ฉันใช้ของธรรมดาเหมือนกับคนทั่วไปก็ได้ ฉันปรับตัวเก่งมากนะ เพื่อนายจะยังไม่รู้”
“เหตุผลของเรามีข้อเดียวนั้นก็คือ เรามีคนที่ชอบอยู่แล้ว”
“เธอเดินไปข้างหน้าเถอะโรส คนที่ดีและคู่ควรกับเธอ กำลังรอเธออยู่ อย่ามาเสียเวลากับคนอย่างเราเลย”
ดินเอ่ยจบ ก็เดินหันหลังออกไปทันที โดยที่ไม่ยอมหันกลับมามองผู้หญิงที่เป็นดั่งแสงสว่างของชีวิตอีกเลย เพราะตอนนี้ใบหน้าของชายหนุ่มนั้นเต็มไปด้วยคราบน้ำตาของลูกผู้ชายที่มันไหลจนไม่รู้จะไหลยังไงแล้ว
“งั้นเดียวเราไปเจอกันอีกทีในห้องประชุมนะ ท่านรองประธาน ลุงดีใจนะที่โรสเรียนจบกลับมา จะได้มาบริหารบริษัทไปด้วยกัน”“ขอบคุณค่ะ ลุงปราบ”เมื่อคนทั้งสามเดินมาถึงหน้าห้องทำงานของโรส เลขาที่คุณหญิงราตรีจัดเตรียมไว้ให้คนเป็นลูก ก็ลุกขึ้นรีบทำความเคารพเจ้านายทันที“สวัสดีค่ะ ท่านประธาน คุณท่าน และท่านรอง ดิฉันชื่อเมลดา หรือเมย์ค่ะ”“เมลดาจะเป็นเลขาส่วนตัวของลูก อายุมากกว่าลูก 2 ปี แต่เธอทำงานเก่งมาก แม่รับรองเลย”“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ และก็ดีใจที่จะได้ร่วมงานกัน”“เช่นกันค่ะ เมย์จะตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ให้สมกับที่ท่านประธานและท่านรองไว้วางใจเลยค่ะ”เมื่อถึงเวลานัดหมายของบอร์ดประชุม ผู้บริหารทุกฝ่าย ผู้จัดการทุกแผนกต่างก็มานั่งรอกันอย่างพร้อมเพียง เพราะวันนี้ทางบอร์ดบริหารแจ้งว่าจะเป็นการประชุมประจำเดือนและถือเป็นการแนะนำและทำความรู้จักกับท่านรองประธานบริษัทคนใหม่ไปในตัวด้วยทันทีที่โรสปรากฏตัวขึ้น ทุกคนที่อยู่ภายในห้องประชุมต่างก็ยิ้มต้อนรับด้วยความอบอุ่น พนักงานบางคนอาจจะคุ้นเคยกับหญิงสาวแล้ว แต่บางคนก็เคยเห็นโรสผ่านทางสื่อสังคมในฐานะทายาทเพียงคนเดียวของเวลากาลกึก!!โรสกวาดสาย
“ได้ตัวลูกสาวฉันไปแล้ว ไม่ยอมพามาส่งที่บ้านเลยนะ”ทันทีที่โรสและแดนดินเดินทางกลับมายังคฤหาสน์เวลากาลในช่วงเย็นของอีกวัน ท่านนายพลประภาสที่กำลังจะรับประทานมื้อเย็นกับคุณหญิงราตรี ก็เอ่ยทักท้วงว่าที่ลูกเขยขึ้นมาทันที ที่เจอหน้ากัน“สวัสดีครับ คุณท่าน คุณหญิง”“จ๊ะ พากันมานั่งก่อนสิ แม่บ้านจะได้ตักข้าวให้ วันนี้แม่เข้าครัวเองเลยนะ มีแต่ของโปรดยัยโรสกับว่าที่ลูกเขย”“โอ้โห คุณหญิงราตรีถึงกับต้องเข้าครัวเองเลยเหรอค่ะ”“ไม่ได้สิ ถือว่าเป็นการต้อนรับสมาชิกใหม่ของบ้านเราด้วย ใช่ไหมค่ะคุณพี่”คุณหญิงราตรีหันไปขอความคิดเห็นจากคนเป็นสามี ที่ตอนนี้เอาแต่นั่งกอดอก วางท่าใส่ว่าที่ลูกเขยอยู่นั้นแหละ“เฮ้อ ถึงเวลาแล้วสินะ”“ใช่ค่ะ มันถึงเวลาที่เราจะต้องปล่อยให้ลูกมีชีวิตของเขาเอง เด็กทั้งคู่ก็พยายามพิสูจน์ตัวเองให้พวกเราเห็นแล้ว ฉะนั้นควรปล่อยวางได้แล้วค่ะ”“ผมสัญญากับคุณท่านทั้งสองว่าผมจะรักและดูแลโรสให้ดีที่สุดครับ จะไม่ทำให้โอกาสที่ผมได้รับจากพวกท่านในครั้งนี้สูญเปล่าอย่างแน่นอน”“แม้ว่าผมอาจจะไม่สามารถดูแลโรสได้เท่ากับที่คุณท่านทั้งสองดูแล แต่ผมจะพยายามทำมันออกมาให้ดีที่สุด เท่าที่ชีวิตผมจะทำได้ค
เมื่อเห็นหน้าคนเป็นพ่อและแม่ เด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังเจ็บและขวัญเสียก็รีบโผลเข้ากอดพวกท่านทั้งน้ำตา“น้องเป็นอะไรครับ ร้องไห้ทำไมลูก บอกพ่อกับแม่หน่อยครับคนเก่ง”พันตำรวจเอกประภาส คุกเข่าลงกอดเอาบุตรสาวเข้ามาปลอบ ก่อนที่จะเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง“เจ็บ น้องเจ็บแขน ฮึกๆ ฮือๆ”“ไหนลูก พ่อขอดูหน่อยครับ”ทันทีที่เห็นแขนของบุตรสาวมีรอยถลอก แถมเหมือนมีรอยเลือดซิบ แต่ดูเหมือนว่ามันถูกเช็ดออกไปก่อนหน้านั้นแล้ว หัวใจของคนเป็นพ่อและแม่ถึงกับหล่นตุ้บด้วยความตกใจเป็นอย่างมาก“ตายแล้วคุณพี่ ทำไมแขนลูกเป็นแผลแบบนั้น”ทั้งพันตำรวจเอกประภาส คุณราตรี รวมไปถึงพี่เลี้ยงและแม่ครูต่างก็กระวนกระวายกับบาดแผลของเด็กหญิงตัวน้อย ทุกคนต่างวิ่งกันฉุกระหุก เพื่อทำการปฐมพยาบาลบาดแผลเบื้องต้นให้กับเด็กหญิงตัวน้อย ก่อนที่คนเป็นพ่อและแม่จะพาเธอไปหาหมอที่โรงพยาบาล“แขนน้องไปโดนอะไรมาค่ะ บอกคุณแม่หน่อยเร็ว”คุณราตรีพยายามชวนลูกสาวพูดคุย เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเด็กน้อยในขณะที่พี่เลี้ยงและคุณพ่อของเธอกำลังทำแผลให้“กิ่งไม้ร่วง โดนแขนน้อง เจ็บ ฮึก ฮึกๆ”“โธ่เอ่ย คุณหนูของนม เพราะนมแท้ๆ เลย คุณหนูถึงได้เจ็บตัวแบบนี้ นมขอโท
ย้อนกลับไปเมื่อ 20 ปีก่อน.....“คุณพ่อขา น้องอยากกลับ”เด็กหญิงวัย 6 ขวบครึ่งกำลังยืนกระทืบเท้าอยู่กับที่ เธอกระตุกแขนคนเป็นพ่อให้พาเธอกลับบ้านอยู่หลายครั้ง แต่ว่าคุณพ่อและคุณแม่ของเธอนั้นยังติดแจกจ่ายสิ่งของ เครื่องใช้ที่มันจำเป็นในการดำรงชีวิตให้กับเด็กน้อยกำพร้าแห่งบ้านไออุ่นอยู่“วันนี้น้องเป็นอะไรครับ ทำไมน้องงอแงจังหึ”พันตำรวจเอกประภาส เอ่ยถามบุตรสาวเพียงคนเดียวของพวกท่านด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน“น้องอยากกลับบ้าน”“อีกแปปเดียวก็จะเสร็จแล้วค่ะลูกสาว น้องรอคุณพ่อกับคุณแม่ก่อนได้ไหมเอ่ย”“น้องไม่อยากรอ” เด็กน้อยยังคงกอดอกหน้ามุ้ย ยืนยันว่าจะกลับบ้านอย่างเดียว“งั้นเอาอย่างนี้ค่ะ เดียวคุณแม่จะให้นมชื่นพาน้องออกไปเดินเล่นที่สวนดอกไม้รอดีไหมเอ่ย ที่ตรงนั้นมีผีเสื้อเยอะมากเลยนะ น้องอยากไปไหม”เด็กน้อยแก้มยุ้ย ทำหน้าคุ้นคิดอยู่ซักพัก ก่อนที่จะยอมพยักหน้าให้นมชื่นพาไปเดินเล่นรอที่สวนดอกไม้“ก็ได้ค่ะ น้องจะไปกับนมชื่น”“เก่งมากค่ะ เด็กดีต้องไม่งอแงนะ”คุณราตรี ทายาทของนักธุรกิจใหญ่ หอมแก้มบุตรสาวเป็นรางวัล ก่อนที่จะเรียกให้นมชื่น พี่เลี้ยงของลูกสาวมาพาเธอออกไปเดินเล่นที่สวนดอกไม้รอ“นมชื่น
![รักนี้มีเพียงเธอ [PWP] + [SM25+] #จบแล้ว](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





reviews