Rose 5 : กำลังใจที่เธอไม่ต้องการ 2

“ก็...อยากรู้ไม่ได้เหรอ แต่ถ้านายไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร งั้นเราไปก่อนนะ สู้ๆ หล่ะ เราเป็นกำลังใจให้”

โรสเอ่ยบอกด้วยความน้อยใจ ก่อนที่จะหันหลังแล้วเดินกลับไปหาเพื่อนๆ ที่นั่งรออยู่บนอัฒจรรย์เชียร์

“เลขวันเกิดฉันเอง”

โรสหันหวับกลับมามองทันที แต่ก็พบว่าแดนดินนั้นได้เดินกลับไปยังจุดพักของนักเตะแล้ว

“31 วันเกิดเหรอ วันเดียวกันกับเราเลย”

หญิงสาวเอ่ยพึมพำกับตัวเองก่อนที่จะยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ที่อย่างน้อยเขาก็ตอบคำถามเธอถึงแม้จะตอบแบบเย็นชาก็เถอะ

เมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน การแข่งขันฟุตบอลนัดกระชับมิตรก็เริ่มต้นขึ้น เสียงผู้คนต่างร้องเชียร์ทีมที่ตัวเองชื่นชอบดังกึ่งก้องไปทั่วสนาม เช่นเดียวกันกับพวกเธอทั้ง 4 คน ต่างก็จับตาดูการแข่งขันด้วยความตื่นเต้น

ปรี๊ดดด!!

“เย้!! ดินเตะเข้าประตูนำหน้าไปแล้ว”

โรสร้องบอกกับเพื่อนๆ ด้วยความดีใจ เช่นเดียวกันกับสาวๆ ที่นั่งอยู่ข้างๆ พวกเธอ ต่างก็พากันร้องเชียร์แดนดินแถมยังทำป้ายไฟมาเชียร์อีกต่างหาก

‘พี่ดินหล่อมาก เก่งมาก ฉันอยากเป็นแฟน ทำยังไงจะได้พี่เขามาเป็นแฟน’

‘ใช่แก นี้ฉันนะไปกดติดตามพี่เขาทุกช่องทางเลยนะ’

‘ฉันเจอพี่เขาที่คณะวันก่อน พี่เขายิ้มให้ฉันด้วยแหละ’

‘ฉันว่าพรุ่งนี้ฉันจะซื้อคุกกี้ไปฝากพี่เขาด้วยนะ’

โรสมองดูหญิงสาวพวกนั้นเอ่ยชื่นชมแดนดินด้วยความหมั่นไส้

“เชอะ!! ฝันไปเถอะ อยากจีบดินก็ไปต่อแถวหลังฉันนู่น”

“รู้ได้ไงอ่ะ ว่าตัวเองอยู่หัวแถว ดินอาจจะมีคนที่ชอบอยู่ก็แล้วนะ อิอิ”

“เอ๊ะ!! ยัยบัวนี้”

“พอ พอเลย เลิกทะเลาะกันได้แล้ว นู่นมัวแต่เถียงกัน เห็นไหมว่าดินโดนชนจนล้มแล้วนะ”

“ห๊ะ!! ไหน” โรสมองลงไปที่สนามทันทีด้วยความเป็นห่วง หลังจากที่พุดซ้อนบอกว่าดินโดนชนจนล้มลงไป

โชคดีหน่อยที่ดินไม่ได้เจ็บอะไรมาก หลังจากที่แพทย์สนามเข้าไปตรวจเช็คอาการ ก็สามารถกลับมาลงเตะได้เหมือนเดิม

ปรี๊ดดด!!

เย้!! ดินเก่งอ่ะ เตะเข้าลูกที่ 2 แล้ว แบบนี้คณะวิศวะชนะแน่นอน

“ใช่ๆ ไม่เคยรู้เลยนะเนี้ย ว่าดินเตะบอลเก่งขนาดนี้”

จนการแข่งขันเดินทางมาถึงช่วงนาทีสุดท้ายปรากฏว่าทีมของแดนดินชนะไปด้วยสกอร์ 3-0 สร้างความดีอกดีใจให้กับคนที่มาเชียร์เป็นอย่างมาก โดยเฉพาะโรส

“ดิน นายมีนัดที่ไหนต่อไหม”

โรสเอ่ยถามแดนดินหลังจากที่เขาฝ่าวงล้อมของบรรดากองเชียร์ที่มารอขอถ่ายรูปและขอลายเซ็นออกมาหาพวกเธอ

“ไม่ได้ไปไหน”

“งั้นไปทานข้าวกับพวกเราไหม เดียวเราเลี้ยงเอง ฉลองให้กับชัยชนะของนายไง นายเก่งมากเลยนะ”

“ไม่ต้องเลี้ยงฉันหรอก เก็บเงินของเธอไว้เถอะ”

แดนดินเอ่ยบอกกับโรสไปแบบนั้น จนทำให้หญิงสาวที่ตั้งใจจะมาชวนถึงกับชะงักไปทันที

“ถ้าอยากกิน ก็ไปกินเย็นตาโฟหน้าสนามกีฬากลางนี้แหละ เดียวฉันเลี้ยงเอง พวกเธอเลี้ยงน้ำฉันมาหลายรอบแล้ว ไปด้วยกันนะมะลิ เธอสองคนด้วย”

“อ่อ ได้ๆ” บัวและพุดซ้อนมัวแต่เป็นกังวลกับความรู้สึกของโรสที่โดนปฏิเสธ รีบตอบตกลงทันที

“ที่หน้าร้านมันไม่มีที่จอด พวกเธอจอดรถที่ไหน”

“หน้าสนามกีฬากลางนั้นแหละ” โรสเอ่ยบอก

“งั้นเราเดินไปก็แล้วกันนะ กินเสร็จพวกเธอจะได้เดินไปขึ้นรถเลย ใกล้กันอยู่”

“อืมๆ งั้นไปกันเถอะ เราเริ่มจะหิวแล้ว”

“ดิน ให้พวกเราช่วยถือของไหม จะได้เดินสะดวก ของฝากแฟนๆ นี้เยอะมากเลยนะ”

“อืม ขอบใจนะ”

แดนดินจึงทยอยแบ่งถุงของฝากและกล่องของขวัญให้กับสาวๆ ได้ช่วยถือ เนื่องจากมันมีจำนวนมาก หากให้เขาถือกลับเองก็คงจะทุลักทุเลน่าดู

เมื่อทั้ง 5 คนเดินมาถึงร้านเย็นตาโฟชื่อดัง แดนดินก็ไม่รอช้าที่จะชี้ไปยังโต๊ะประจำที่เขาและเพื่อนๆ เคยมานั่งกิน ให้พวกสาวๆ เดินไปนั่งรอ ส่วนเขาจะเดินไปขอกระดาษและปากกาจากเจ้าของร้านมาจดเมนูเพื่อความสะดวกรวดเร็ว

“คนเยอะเหมือนกันนะ”

“อืมใช่ ดินกับเพื่อนๆ มากินที่นี้ประจำ”

“อ่อ งั้นเหรอ”

“เอาเส้นอะไรกันบ้าง เดียวเราจดให้”

“เราเอาเส้นใหญ่”

“บัวเอาเหมือนมะลิ เส้นใหญ่เหมือนกัน”

“ส่วนเราเอาเส้นเล็ก” พุดซ้อนเอ่ยบอกเส้นที่เธอชอบทาน

จนมาถึงโรส แดนดินไม่ได้เอ่ยถามย้ำ เพียงแต่มองหน้าของเธอเพื่อขอคำตอบเท่านั้น

“เราเอาวุ้นเส้น”

“อืม”

เมื่อจดเมนูครบทั้ง 5 คน แดนดินก็ถือกระดาษไปส่งให้กับป้าเจ้าของร้านทันที ก่อนที่จะเดินไปหยิบเอาขวดน้ำดื่มในตู้เย็นออกมา 5 ขวด สำหรับเขาและ 4 สาวที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะ

“อ่ะ พอดีมันมีแต่หลอดสั้น พวกเธอยกดื่มกันได้ไหม ถ้าไม่ได้เดียวเราไปขอแก้วกับป้าเจ้าของร้านให้”

“ได้ๆ ไม่ต้องลำบากนายหรอกดิน นายยิ่งเจ็บขาอยู่ไม่ใช่เหรอ อย่าเดินบ่อยเลย”

“ไม่เจ็บเท่าไรแล้ว เดียวกับหอไปเอายานวดก็น่าจะหาย”

“ข้าวของ ของนายตั้งมากมายจะกลับรถโดยสารประจำทางไหวเหรอ อีกอย่างรอแท็กซี่ก็น่าจะนานนะ ให้พวกเราไปส่งไหม หอนายก็อยู่ทางเดียวกับทางกลับบ้านของยัยโรสเลย เดียวให้ยัยโรสแวะส่งก็ได้”

“ไม่เป็นไร เราเกรงใจ เรากลับรถโดยสารประจำทางได้ แค่นี้เองสบายมาก”

“ให้โรสแวะส่งเถอะ ถือว่าเราขอ ขาก็เจ็บยังจะมาแบกข้าวของอีกตั้งมากมาย นะ”

มะลิเอ่ยขอร้องให้แดนดินยอมกลับกับพวกเธอ โดยหวังจะให้คนที่น้อยใจเพราะถูกปฏิเสธได้มีโอกาสได้พูดคุยกับแดนดินตามลำพังบ้าง เพื่อโรสนั้นจะได้มีกำลังใจในการจีบต่อ

“อืม รบกวนด้วยนะ”

“มะ ไม่เป็นไร ทางผ่านกลับบ้านเราพอดี เราไปส่งได้"