ログイン共有
ความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้
公開日:
2026-09-08 04:33:28
最新チャプター
บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก มีอย่างอื่นแฝง
หลังจากจัดการธุระยามเช้าและแต่งตัวให้น้องพราวเรียบร้อย น้ำฟ้าก็เดินนำร่างสูงออกมาจากห้องนอนใหญ่ แต่ก่อนจะก้าวลงบันไดเรือน หญิงสาวก็ชะงักฝีเท้าลง หันกลับมาประจันหน้ากับคนที่เดินตามติดเป็นเงาตามตัว แววตากรุ้มกริ่มที่ภรภัทรส่งมาไม่ได้ทำให้เธอใจอ่อนลงเลยแม้แต่น้อย เมื่อนึกถึงเรื่องค้างคาใจที่ยังไม่ได้รับการสะสาง “เดี๋ยวก่อนค่ะคุณต้น มีเรื่องสำคัญที่เราต้องคุยกันให้ชัดเจนก่อนไปไร่พราวตะวัน” น้ำฟ้ากอดอก น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจัง “ก่อนฉันจะไปอเมริกา ฉันส่งเอกสารการหย่าพร้อมเซ็นโอนหุ้นทั้งหมดคืนให้คุณผ่านทนาย และฝากเอกสารไว้กับน้ำตาลแล้ว ทำไมเรื่องถึงเงียบไปคะ คุณเซ็นหรือยัง” ภรภัทรหยุดยืนนิ่ง สายตาคมกริบสบประสานกับดวงตากลมโตอย่างไม่หลบเลี่ยง ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่นในทุกถ้อยคำ “ผมไม่ได้เซ็น และเอกสารพวกนั้นผมฉีกทิ้งไปหมดแล้ว” “ได้ยังไงกันคะ!” น้ำฟ้าขึ้นเสียงสูงด้วยความตกใจและไม่พอใจ “นั่นมันเป็นการตัดสินใจของฉันนะ” “เราไม่หย่ากันนะฟ้า พี่ไม่ยอม” ภรภัทรขยับก้าวเข้ามาใกล้ แววตาวาวโรจน์ด้วยความเว้าวอนระคนตัดพ้อ “ฟ้าไม่สงสารลูกเหรอ น้องพราวน่ารักขนาดนี้ ฟ้าจะใจร้
บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก มีอย่างอื่นแฝง
หลังจากจัดการธุระยามเช้าและแต่งตัวให้น้องพราวเรียบร้อย น้ำฟ้าก็เดินนำร่างสูงออกมาจากห้องนอนใหญ่ แต่ก่อนจะก้าวลงบันไดเรือน หญิงสาวก็ชะงักฝีเท้าลง หันกลับมาประจันหน้ากับคนที่เดินตามติดเป็นเงาตามตัว แววตากรุ้มกริ่มที่ภรภัทรส่งมาไม่ได้ทำให้เธอใจอ่อนลงเลยแม้แต่น้อย เมื่อนึกถึงเรื่องค้างคาใจที่ยังไม่ได้รับการสะสาง “เดี๋ยวก่อนค่ะคุณต้น มีเรื่องสำคัญที่เราต้องคุยกันให้ชัดเจนก่อนไปไร่พราวตะวัน” น้ำฟ้ากอดอก น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจัง “ก่อนฉันจะไปอเมริกา ฉันส่งเอกสารการหย่าพร้อมเซ็นโอนหุ้นทั้งหมดคืนให้คุณผ่านทนาย และฝากเอกสารไว้กับน้ำตาลแล้ว ทำไมเรื่องถึงเงียบไปคะ คุณเซ็นหรือยัง” ภรภัทรหยุดยืนนิ่ง สายตาคมกริบสบประสานกับดวงตากลมโตอย่างไม่หลบเลี่ยง ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่นในทุกถ้อยคำ “ผมไม่ได้เซ็น และเอกสารพวกนั้นผมฉีกทิ้งไปหมดแล้ว” “ได้ยังไงกันคะ!” น้ำฟ้าขึ้นเสียงสูงด้วยความตกใจและไม่พอใจ “นั่นมันเป็นการตัดสินใจของฉันนะ” “เราไม่หย่ากันนะฟ้า พี่ไม่ยอม” ภรภัทรขยับก้าวเข้ามาใกล้ แววตาวาวโรจน์ด้วยความเว้าวอนระคนตัดพ้อ “ฟ้าไม่สงสารลูกเหรอ น้องพราวน่ารักขนาดนี้ ฟ้าจะใจร้ายให้
บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก ฝันร้าย
ช่วงค่ำ ในห้องนอน “คืนนี้ฟ้านอนกับลูกบนเตียง ส่วนคุณก็บนโซฟานั่นหรือไม่ก็ห้องอื่นค่ะ” น้ำฟ้าเอ่ยตัดบทพลางจัดหมอนให้ลูกสาวตัวน้อย ทว่าอีกฝ่ายกลับยืนกอดอกค้านทันควัน “ได้ไงกันฟ้า ถ้าลูกร้องตื่นกลางดึกจะทำยังไง” “ลูกเริ่มโตแล้ว ฟ้าน่าจะรับมือไหวค่ะ” เธอตอบเสียงนิ่ง ยืนกรานหนักแน่นจนคนตัวโตต้องยอมถอยไปตั้งหลัก ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมเรือนไม้สักทองยามดึก แสงจันทร์นวลสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาในห้องนอนใหญ่ ลมภูเขาพัดเอื่อยพาเอาไอเย็นชวนเคลิบเคลิ้ม น้ำฟ้าในชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนิ่มกำลังนอนเอนกายลูบแผ่นหลังกลมป้อมของลูกสาวตัวน้อยที่นอนอยู่กลางเตียงกว้าง ทว่าจังหวะที่ความเงียบกำลังทำหน้าที่ เสียงเล็กแหลมที่แสนคุ้นเคยก็พึมพำออกมาเบาๆ “ปาป๊า... ปาป๊า” มือน้อยปัดป่ายไปมาบนที่นอนควานหาไออุ่นที่คุ้นเคย ปากจิ้มลิ้มเบะออกเล็กน้อยเหมือนเตรียมจะส่งเสียงโยเย ร่างสูงใหญ่ของภรภัทรที่ยืนพิงกรอบประตูรอจังหวะอยู่นาน ก้าวฉับๆ ตรงเข้ามาข้างเตียงทันควัน แววตาคมกริบเปล่งประกายระยับราวกับรอเวลานี้มาตลอดทั้งวัน ชายหนุ่มโน้มตัวลงใช้มือหนาลูบหัวกลมมนของลูกสาวเบาๆ จนเด็กน้อยค่อยๆ ผ่อนลมหายใจสม่ำเสมอกลับเข้าส
บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก อธิบายทุกอย่าง
พอมื้อเที่ยงผ่านพ้นไป ความอิ่มท้องบวกกับสายลมเย็นระรวยที่พัดเอื่อยๆ จากหุบเขา ก็เริ่มออกฤทธิ์กับเด็กหญิงตัวน้อย น้องพราวนั่งตาปรืออยู่บนเบาะรองนั่ง มือป้อมกอดตุ๊กตากระต่ายแน่น หัวกลมดุ๊กดิ๊กผงกหงึกหงักลงเรื่อยๆ จนแทบจะทิ่มลงกับพื้น ป้าน้อมที่รอจังหวะอยู่แล้วรีบก้าวเข้ามาย่อตัวลงส่งยิ้มบางเบา “คุณหนูพราวตาจะปิดแล้วค่ะคุณฟ้า ป้าน้อมขอพาไปไกวเปลนอนรับลมตรงชานเรือนชั้นล่างนะคะ อากาศกำลังสบายเชียวค่ะ” “ฝากด้วยนะคะป้าน้อม เดี๋ยวฟ้าลงไปดูค่ะ” น้ำฟ้าขยับตัวจะลุกขึ้นช่วยอุ้มลูกสาว แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วเรียวจะได้แตะตัวเด็กน้อย ฝ่ามือหนาของภรภัทรก็เอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ส่งสายตาพยักพเยิดเป็นสัญญาณให้ป้าน้อมรีบพาตัวช่วยตัวน้อยออกไปอย่างรวดเร็ว ป้าน้อมที่รู้ทางเจ้านายดีรีบช้อนอุ้มร่างป้อมของน้องพราวแนบอก กึ่งเดินกึ่งวิ่งนำเด็กรับใช้ลงบันไดเรือนไปทันที ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะคิกคักเบาๆ ของแม่บ้านสูงวัย น้ำฟ้าตวัดสายตาขุ่นเขียวหันกลับมามองคนเจ้าเล่ห์ “คุณต้น ปล่อยมือค่ะ ฟ้าจะลงไปดูลูก” “ป้าน้อมเลี้ยงน้องพราวมาตั้งแต่แบเบาะ ปล่อยให้ป้าน้อมดูแลเถอะครับ” ภรภัทรไม่เพียงไม่ยอมปล่อย เขากลั
บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก คนเจ้าเล่ห์
ภรภัทรยังไม่ยอมปล่อยวงแขนออกจากเอวบาง ปลายนิ้วหนาเกลี่ยพวงแก้มแดงระเรื่ออย่างย่ามใจ ยิ่งเห็นคุณหมอคนเก่งเริ่มออกอาการไปไม่เป็น เขาก็ยิ่งได้ใจ โน้มหน้าลงไปกระซิบชิดแก้มนวลจนปลายจมูกเฉียดผ่านผิวเนียน “สองปีที่ฟ้าไม่อยู่... คิดว่าพี่ต้องทรมานกับความคิดถึงขนาดไหนหืม วันนี้คุณหมอบินกลับมาตรวจคนไข้ถึงที่ จะใจร้ายปล่อยให้พี่กอดแค่นี้จริงๆ เหรอครับ” “คุณต้น ปล่อยก่อนค่ะ น้องพราวมองอยู่นะคะ” น้ำฟ้าปรามเสียงแผ่ว เอียงหน้าหลบปลายจมูกโด่งรั้นที่เริ่มปัดป่ายซุกไซ้ แต่ยิ่งหลบ ร่างสูงก็ยิ่งเบียดชิดเข้ามาจนแทบจะกลืนเธอเข้าไปทั้งตัว “พราวลูก ช่วยปาป๊าด้วย เร็วเข้า” ภรภัทรหันไปกระซิบขอกำลังเสริมจากลูกสาวตัวน้อยในอ้อมแขน น้องพราวที่กำลังอารมณ์ดีเห็นพ่อหยอกแม่ ก็ยิ้มกว้างจนเห็นฟันซี่เล็ก สองมือป้อมเอื้อมไปแปะลงบนแก้มของแม่แล้วดึงใบหน้าสวยเข้ามาใกล้ ก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะยื่นปากจิ้มลิ้มไปจุ๊บแก้มน้ำฟ้าดังฟอดใหญ่ “มี้... จุ๊บ” “เห็นไหม ขนาดลูกยังบอกให้จุ๊บเลย” ภรภัทรได้จังหวะ อาศัยตอนที่น้ำฟ้ากำลังหัวเราะเอ็นดูลูกสาว ชายหนุ่มโน้มหน้าลงประกบริมฝีปากอุ่นเข้ากับแก้มเนียนอีกข้างของเธออย่างรวดเร็วและหนักหน่
บ่วงร้ายพ่ายรอยรัก รื้อฟื้นความจำ
วงแขนแกร่งที่โอบกระชับเอวบางไว้แน่นทำให้แผ่นอกของทั้งคู่แนบชิด น้องพราวที่อยู่ตรงกลางส่งเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊าก มือป้อมเอื้อมลูบแก้มแม่สลับกับแก้มพ่ออย่างมีความสุข น้ำฟ้าพยายามขืนตัวออกเล็กน้อย แม้หัวใจจะอ่อนยวบลงไปเกินครึ่ง แต่ความสงสัยในเงื่อนงำวันเกิดเหตุก็ผลักดันให้เธอต้องเอ่ยถาม “ปล่อยก่อนค่ะคุณต้น เลิกเล่นลิ้นได้แล้ว ถ้าคุณอ้างว่าจำได้หมดจริงๆ วันที่เกิดเรื่องในงานแต่งงานของธาวินกับอัมรา วันที่คุณบอกว่าจะไปสะสางแค้นกับไอ้นิค ก่อนที่คุณจะถูกทำร้ายจนเป็นแบบนี้ คุณจำได้ไหมว่าคุณไปเจออะไรมา” ภรภัทรคลายอ้อมกอดออกเพียงเล็กน้อยพอให้สบตากับเธอได้อย่างถนัด แววตากรุ้มกริ่มขี้เล่นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความนิ่งขรึมและลึกซึ้ง แขนข้างหนึ่งยังคงโอบเอวเธอไว้ ส่วนอีกข้างอุ้มลูกสาวแนบอกอย่างมั่นคง “จำได้สิครับ จำได้แม้กระทั่งเสียงพูดคุยตรงมุมทางเดินก่อนที่เรื่องวุ่นวายทั้งหมดจะเกิดขึ้น” ภรภัทรทอดเสียงต่ำลง นัยน์ตาฉายแววครุ่นคิดเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น “วันนั้นพี่บังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างน้าแก้วใจกับป้าภา” น้ำฟ้าเลิกคิ้วมองเขาอย่างแปลกใจ รอฟังอย่างตั้งใจ “ป้าภาถามขึ้นมาว่า คุณแก้วแน่ใจเหรอคะว
あなたも気に入るかもしれません
ถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)68.8K ビューหนุ่มหล่อคนไหนจะคว้าใจเธอ
ดั่งสายน้ำ88.5K ビューวิศวะร้ายพลาดรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์82.1K ビューรอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด321.2K ビューLUCIANO | ปรนเปรอรักคุณชายสารเลว
อยู่ในตะเกียงแก้ว1.0K ビューเปิดโปงรักทรยศ
Lee89 ビューลมพาลหวงรัก NC35+
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง30 ビューช็อปรัก..นักช็อปส่วนตัว
นิมิตจันทร์42 ビュー
