สมเพชตัวเอง

ภรภัทรดันร่างบางลงไปบนเตียงหนานุ่ม ชายหนุ่มขึ้นคร่อมสยบเธอไว้ใต้พันธนาการ มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะ ส่วนอีกข้างกระชากชุดเดรสหรูออกจนกระดุมหลุดขาดวิ่น เสียงเนื้อผ้าแหวกออกจากกันดังลื่นหู เผยให้เห็นผิวกายเนียนละเอียดผ่าวนวลตาภายใต้แสงไฟสลัว

“คุณต้น... อย่า! ฮึก...” น้ำฟ้าเบือนหน้าหนี ร้องไห้สะอื้นจนตัวโยนด้วยความตกใจและเสียขวัญ

“อย่าเหรอ!” ภรภัทรเค้นเสียงต่ำชิดซอกคอขาว ก่อนจะก้มลงซุกไซ้โน้มตัวลงไปกดจูบ สร้างร่องรอยสีเข้มประทับลงบนลาดไหล่เนียนอย่างหนักหน่วง ฟันคมกดครูดเบาๆ บนผิวบางเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของจนร่างบางต้องเกร็งสะท้าน

“อ๊ะ!... เจ็บ”

“เจ็บสิจะได้จำ!” ภรภัทรตวาดเสียงพร่า นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยไฟหึงหวงที่ควบคุมไม่อยู่ “จำไว้ว่าคนที่กำลังขยี้ร่างกายคุณอยู่ตรงนี้คือผม! อย่าคิดถึงคนอื่นเวลานอนกับผมเด็ดขาด!”

มือหนาขยับลงต่ำ ลูบไล้ผ่านแผ่นหลังเนียนลื่นเค้นคลึงสะโพกมนอย่างถือสิทธิ์ สัมผัสอันรุกรานและรุ่มร้อนทำให้ร่างกายของน้ำฟ้าเกิดปฏิกิริยาตอบสนองอย่างห้ามไม่ได้ ความคุ้นเคยจากอ้อมกอดและกลิ่นกายอันอบอุ่นที่เคยผูกพันกันมานานสองปี ทำให้ความกลัวในตอนแรกค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามอันน่าหลงใหล

มือหนาเลื่อนแหวกแพนตี้ตัวจิ๋วออกด้านข้าง นิ้วเรียวยาวสอดแทรกเข้าไปในโพรงรักหยุ่นนุ่มที่มีน้ำหวานเริ่มผลิตออกมา

“ปากร้องอย่า... แต่ร่างกายคุณมันต้องการผม น้ำฟ้า” นิ้วเรียวยังคงชักเข้าออกจนน้ำหวานเปรอะเปื้อนมือหนา

“พอแล้ว... อื้อ!”

เรียวขาเล็กพยายามหุบเข้าหากัน ทว่าเขายิ่งแทรกกายเบียดชิดและจัดการสลัดอาภรณ์น้อยใหญ่ของตัวเองออกจากร่างกายอย่างรวดเร็ว

“ไม่นะคุณต้น พอแล้ว... คุณยัง...”

พูดไม่ทันจบ ริมฝีปากหนาฉกวูบลงมาบนเรียวปากบางสีระเรื่ออีกครั้ง สัมผัสดุดันคราแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นวาบหวาม ท้องน้อยของหมอสาวปั่นป่วนไปหมด

เมื่อเห็นว่าหญิงสาวโอนอ่อนผ่อนตามจูบตอบกลับอย่างดูดดื่ม เขาไม่รอช้า ชักรูดตัวตนใหญ่โตสองสามครั้งจนน้ำสีใสปริ่มที่ปลาย แล้วสอดเข้าสู่ช่องทางคับแคบจนมิดลำในคราวเดียว!

“อ่าส์... เจ็บ!”

ด้วยขนาดเกินมาตรฐานชายไทยและไร้ซึ่งความอ่อนโยน ภรภัทรออกแรงถาโถมเข้าหาไม่ฟังเสียงทัดทาน พั่บ! พั่บ! พั่บ! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้องนอน

“ผมรู้คุณไม่เจ็บหรอกอย่ามาเสแสร้ง... เสียวก็ครางออกมาดังๆ เรียกชื่อผมดังๆ!”

น้ำฟ้าพยายามกลั้นเสียงคราง เล็บเรียวเจิกจิกลงบนลาดไหล่กว้างเพื่อระบายความเสียวซ่าน แต่ด้วยความโหยหา จังหวะรักอันดุดันและหนักแน่นที่โหมกระหน่ำก็พาให้สติของเธอหลุดลอย...

“ฮัด... คุณต้น... อื้อ!”

“คุณเป็นของผม... อ่าส์... แน่นชิป!” เขาสบถเบาๆ เมื่อภายในของเธอบีบรัดหนุบหนับตอบรับในทุกจังหวะเข้าออก

น้ำฟ้าเชิดหน้าขึ้น แอ่นอกรับสัมผัสอันเร่าร้อน สองมือที่หลุดจากการพันธนาการเปลี่ยนเป็นยกขึ้นไขว่คว้า จิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความรัญจวนที่พุ่งสูงขึ้น

ภรภัทรขยับกายเข้าออกเน้นย้ำในทุกจังหวะ เสียงหายใจหอบกระเส่าของคนทั้งคู่สอดประสานไปกับเสียงเตียงนอนที่สั่นคลอน ชายหนุ่มก้มลงมองใบหน้าหวานที่ขึ้นสีระเรื่อ ริมฝีปากบางเผยอออกส่งเสียงครางแผ่วเบา... ภาพนั้นยิ่งกระตุ้นให้ชายหนุ่มกวาดต้อนและตักตวงจากเธอหนักหน่วงยิ่งขึ้น ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปประกบจูบปิดปากเธออีกครั้ง คราวนี้บดเบียดลึกซึ้งและละมุนละไมขึ้นโดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัว!

“อ๊ะ... ฟ้า... ไม่ไหวแล้ว”

“อืม... พร้อมกัน” ภรภัทรพึมพำเสียงทุ้มพร่าในลำคอ โอบรัดร่างบางไว้แน่น ขยับบั้นเอวเน้นย้ำจังหวะสุดท้ายอย่างรุนแรงและลึกซึ้ง ก่อนจะปลดปล่อยความวาบหวามทั้งหมดเข้าสู่กายเธอ ส่งให้คนทั้งคู่แตะขอบฟ้าแห่งความสุขสมไปพร้อมๆ กัน!

“อ่าส์... / อือ...”

เมื่อคลื่นอารมณ์อันดุเดือดสงบลง ภรภัทรลุกขึ้นจากเตียง จัดแจงไปชำระร่างกายด้วยสีหน้านิ่งเรียบโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง “หึ... ร่านดีนี่”

ร่างบางที่นอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มทำได้เพียงปล่อยให้น้ำตาไหลซึมลงหมอน... สมเพชตัวเองเหลือเกินที่ปล่อยให้หัวใจและร่างกายทรยศเกียรติของตัวเองถึงเพียงนี้!