คำพูดดูถูก

เมื่อกลับมาถึงห้องนอน... ความหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดทั้งคืนก็ปะทุออกมาทันที ภรภัทรปิดประตูห้องเสียงดังลั่น ก่อนจะหันมากดสายตาคมกริบมองนรินทิพย์ด้วยความกรุ่นโกรธ

“ปากก็บอกใครต่อใครว่าเป็นภรรยาผม... แต่พอลับสายตา กลับไปยืนหัวเราะต่อกระซิกกับคนอื่น!”

น้ำฟ้าชะงักกึก หันมองชายตรงหน้าด้วยความงุนงง “พี่นะ พูดอะไรออกมา...”

“อย่ามาเรียกผมว่า นะ! ผมชื่อภรภัทร ไม่ได้ชื่อ นะ! แล้วผมก็ไม่รู้ด้วยว่ามีเหตุผลอะไรที่คุณต้องมาเรียกชื่อนี้กับผม...” ภรภัทรแค่นยิ้มเหยียด สายตาเต็มไปด้วยอคติ “อ๋อ... คนรักเก่าของคุณชื่อ นะ สินะ ถึงได้เอาชื่อมันมาตู่ใส่ผม!”

น้ำฟ้าแววตาสั่นระริกด้วยความเจ็บปวด... ชื่อเรียกสั้นๆ ที่เธอเคยตั้งให้เขามันย่อมาจาก นรินทิพย์ ซึ่งเป็นชื่อจริงของเธอเอง เมื่อสามปีก่อนตอนที่เขายังเป็นแค่ นายหลง ชายหนุ่มที่ขับรถตกเหวจนความจำเสื่อม ไร้หัวนอนปลายเท้า และจำไม่ได้แม้แต่ชื่อตัวเอง เธอจึงแบ่งปันชื่อของเธอให้เขาใช้ ชื่อที่แสนอบอุ่นซึ่งเธอเคยใช้เรียกเขาด้วยความรัก วันนี้กลับถูกเขาถีบหัวส่งและมองเป็นเรื่องน่ารังเกียจ

“ค่ะ... ไม่เรียกก็ไม่เรียกค่ะ คุณต้น...” หญิงสาวพรูลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน พลางก้มหน้านิ่งเพื่อซ่อนหยดน้ำตา

“คุณถอนหายใจทำไม! คุณรำคาญผมเหรอ!” ภรภัทรสาวเท้าเข้าหา ย้ำเสียงตวาดอย่างเอาเรื่อง

“เปล่าค่ะ... แต่ฟ้าว่าตอนนี้เราคงพูดกันไม่รู้เรื่อง”

“พูดไม่รู้เรื่อง... หรือว่าไอ้อาการป่วยที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้ มันทำให้คุณ ของขาด กันแน่!”

คำพูดร้ายกาจใส่หน้าอย่างไร้ซึ่งเกียรติ ทำให้น้ำฟ้าจุกจนพูดไม่ออก ร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ขอบตาร้อนผ่าว... มันไม่ใช่แค่ความเหินห่างอีกต่อไป แต่คือการถูกตบหน้าด้วยคำพูดดูถูกที่ไร้ความเห็นใจอย่างสิ้นเชิง!

“คุณจะไปร่าน สำส่อนกับใครก็ได้... แต่ต้องไม่ใช่กับน้องเขยผม!”

เพียะ!!

ฝ่ามือน้อยๆ ของนรินทิพย์ประทับลงบนใบหน้าหล่อคมเต็มแรง จนหน้าของภรภัทรหันไปตามแรงตบ ความเงียบปกคลุมไปทั่วทั้งห้องนอนทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจด้วยความโกรธจัดของคนทั้งคู่

“มันจะมากเกินไปแล้วนะคุณต้น!” น้ำฟ้าตวาดเสียงสั่น นัยน์ตาคู่สวยเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาแห่งความน้อยใจและจุกแน่นในอก “การที่คุณจำอะไรช่วงสามปีที่ผ่านมาไม่ได้... มันไม่ได้หมายความว่าความเป็นคนของคุณจะหายไปด้วย!”

ภรภัทรค่อยๆ หันใบหน้ากลับมา มือหนายกขึ้นแตะที่มุมปากซึ่งมีรอยแดงฉาน สายตาคมกริบฉายแววดุดัน ร้ายกาจ และอันตรายถึงขีดสุด ราวกับสัตว์ป่าที่ถูกกระตุ้นความคลั่ง

“ได้! ในเมื่อคุณไม่ได้เห็นว่าผมเป็นคน... ผมก็จะเป็นอย่างอื่น!”

พูดจบ ภรภัทรก็คว้าหมับเข้าที่ไหล่บางทั้งสองข้างอย่างแรง ร่างสูงใหญ่กดประชิดกระชากร่างเล็กเข้ามาปะทะอกแกร่ง ก่อนจะเอียงใบหน้าบดจูบลงบนกลีบปากหวานอย่างดุดัน บ้าคลั่ง และไร้ซึ่งความนุ่มนวล!

“อื้อ!... อ่อย!”

น้ำฟ้าพยายามดิ้นรน ระเบิดกำปั้นทุบลงบนอกกว้างพัลวัน ทว่าบั้นเอวและเรือนร่างของเธอกลับถูกแขนแกร่งรัดแน่นราวกับคีมเหล็ก ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปตักตวงกวาดต้อนความหวานอย่างหิวโหย บดขยี้อย่างเอาแต่ใจจนรสขมผื่นของเลือดบวกกับกลิ่นกายหอมอ่อนๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของเธอปลุกสัญชาตญาณความดิบในกายชายหนุ่มให้ปะทุสูงขึ้น!

“คุณต้น... อย่า! ฮึก...”